ตอนที่2. นัดรวมตัว

ตอนที่2. นัดรวมตัว

สำนักงานทนายความของพายุ

พายุหนุ่มดีกรีนักเรียนนอก  ทั้งรูปหล่อพ่อรวย ไม่ว่าจะขยับตัวไปทางไหนสาว ๆ ยังตามกรี๊ดไม่มีหยุด เรียกได้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาเพียงแค่กระตุกยิ้มเพียงนิดหัวใจของสาว ๆ ก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มกันเลยทีเดียว

กับเจ้าของฉายา รอยยิ้มกระตุกวิญญาณ นี่เอาแค่รอยยิ้มนะ ส่วนคำพูดคำจานั้นรับประกันได้ว่า หมา 100% 

ที่แม้ว่าที่บ้านจะรวยมากมายแค่ไหนแต่เขาก็ยังยืนยันว่าจะทำอาชีพทนายทั้งที่ ที่บ้านต่างพากันขัดขวาง แต่เขาก็ไม่ยอมละทิ้งความพยายามของเขา และที่สำคัญเขาดันสอบติดและทำได้ดี และนั่นเลยทำให้ไม่มีใครที่จะขัดขวางความตั้งใจอันแน่วแน่ของพายุได้ และเพราะเป็นลูกเพียงคนเดียวของพ่อแม่ ก็เลยถูกท่านทั้งสองตามใจมาโดยตลอด นี่ก็คืออีกหนึ่งข้อเสียของเขาที่ถูกพ่อแม่ตามใจนั่นเอง ไม่ว่าอยากได้หรือว่าอยากจะทำอะไรก็ตาม เมื่อเขาอยากได้เขาต้องได้ !!

            พายุยืนมองที่ริมหน้าต่าง เพราะดูจากเวลาแล้วก็ใกล้จะถึงเวลาที่นัดเจอกันของทุกคน แค่เขาอยากจะรู้ว่าใครจะเป็นคนที่ตรงต่อเวลาที่สุด ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วก็ตาม อีกทั้งตอนนี้เขายังเป็นเจ้าของสำนักงานทนายความแห่งนี้ และที่ทำให้เขาถึงกับปวดหัวและยกมือกุมขมับไปในทันที เพราะทุกครั้งที่นัดรวมตัวกันในเวลากลางวันนั้น ที่นี่จะเป็นสถานที่นัดพบกันเป็นอย่างดีของเหล่าพี่น้องทั้ง 5 คน

            “ 10  9  8  7  6  5  4  3  2  1  0 ” 

พายุนับถอยหลังกระทั่ง..รถยนต์หรูแต่ละคันที่บ่งบอกสไตล์และเอกลักษณ์ของเจ้าของรถ กำลังขับมาจอดยังลานจอดรถของสำนักงานทนายความของพายุที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาและเธอ ชายหนุ่มยืนมองดูรถยนต์แต่ละคันที่ขับเคลื่อนเข้ามาภายในสำนักงานของเขา   

เริ่มจากโรลส์รอยซ์ใหม่เอี่ยมที่จอดนิ่งสนิทลงเป็นคันแรก คนที่บังคับพวงมาลัยมาเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากร่างสูงโปร่งของบัลลังก์ หลานชายคนโต พี่ใหญ่แห่งตระกูลเตชะโภคินทร์ผู้ที่ใครต่อใครต่างรู้จักในนาม ‘เจ้าชายน้ำแข็งแห่งแวดวงธุรกิจ’ 

จิ จิ จิ พายุถึงกับ จิ ปากและส่ายหน้าเมื่อยืนมองดูพี่ใหญ่ลงจากรถด้วยท่าทางที่เนี๊ยบเป็นอย่างมาก มือข้างหนึ่งของบัลลังก์ยกขึ้นเสยเส้นผมของตน พลางใช้ดวงตาสีเดียวกับเปลือกไม้ทอดมองไปรอบ ๆ ลานจอดรถ

 ใบหน้าของเขาเรียกได้ว่าถอดแบบความหล่อจากผู้เป็นพ่อมาครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็นจมูกโด่งได้รูปหรือสันกรามสุดคมคายที่น่าหลงใหล  ส่วนมืออีกข้างก็ขยับจัดเนคไทของตนให้เข้าที่เข้าทาง

ตามมาด้วยสมุทรพี่รองสุดห้าว ฉายา ‘ทะเลสุดเค็ม’ ที่ไม่ว่าจะทำอะไรเขาต้องคำนวณความคุ้มค่าเสมอ แม้แต่ผู้หญิงก็ไม่เว้น ไม่มีทางมาเอาเปรียบกอบโกยเงินทองจากเขา หากสมุทรขาดทุนแม้แต่สลึงเดียวน่ะหรือ เขาจะทวงทบต้นทบดอกชนิดที่ว่าตายกันไปข้างหนึ่งเลยเชียวล่ะ

            “มาดเข้มเสียจริง ๆ แต่ละคนให้ตายเถอะ”  คราวนี้พายุถึงกับล้วงกระเป๋าตัวเองมองพี่คนที่สอง ส่งสายตาพิฆาตให้กับพี่ชายคนโต ก่อนที่สายตาคู่นั้นของเขาจะเป็นประกายอีกครั้งเมื่อเมื่อเห็นรถอีกคันที่ขับเคลื่อนเข้ามา

นั่นก็คือโรลส์-รอยซ์สีแดงเพลิงราคาเหยียบร้อยล้านของ ณตะวัน เจ้าของดีลเลอร์รถหรูจากยุโรปที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เขามาพร้อมกับน้องสาวที่อายุห่างกันถึง 7 ปีนั่งขนาบข้าง ณดาว หญิงสาวเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มทว่าบุคลิกกลับโตเกินวัย สวยจนพี่ชายหวงไม่กล้าแม้แต่จะให้นั่งรถไปเรียนเองต้องเป็นตัวเองไปรับไปส่งเท่านั้น

“กว่าจะมาพร้อมกันได้นะ ไม่ไหวจริง ๆ พวกนี้”

พายุยังคงบ่นให้กับทุกคน ก่อนจะเดินมานั่งที่เก้าอี้ทำงานของตัวเอง พร้อมกับนั่งไขว่ห้างอีกทั้งยังควงปากกาเป็นว่าเล่น ทันทีที่ประตูห้องทำงานของเขาถูกเปิดเข้ามา ที่นำทีมโดยพี่ใหญ่และตามด้วยน้อง ๆ นั้นทำเอาเขาถึงกับต้องส่ายหน้าในทันที เพราะต้องเตรียมรับมือกับพี่น้องทั้ง 4 ของเขาที่แต่ละคนนั้นไม่ธรรมดาเลยสักคน

“ว่าแต่…ทำไมต้องเป็นที่นี่ทุกที” พายุเอ่ยถามและกวาดสายตามองมาที่ทุกคนที่กำลังหาที่นั่งตามแบบฉบับของตัวเอง

“ไม่ให้ไปที่บริษัทหรอกนะ ถ้าขืนไปบรรดาสาว ๆ พนักงานไม่เป็นอันทำงานกันพอดี”  พี่ใหญ่อย่างบัลลังก์รีบเอ่ย ก็อย่างว่าผู้ชายตระกูลนี้มันเกิดมามีหน้าตาเป็นอาวุธ ไม่ต้องทำอะไรสาวๆ ก็มองตามแทบจะเหลียวหลัง

“ถ้าจะนัดไปลงอ่างก็ไม่ได้อีก น้องเล็กของเราเป็นผู้หญิง ไม่ดี ไม่ดีแน่ๆ” สมุทรพูดพร้อมกับส่ายหน้าออกมา

“แต่จริงๆ ถ้าพี่พายุไม่สะดวกให้ใช้สถานที่ ไปโชว์รูมพี่ตะวันก็ได้นะคะ ยังไงพี่ก็ชอบพาสาวๆ ไปเจ๊าะแจ๊ะไม่ซ้ำหน้าในแต่ละวันอยู่แล้ว” ณดาวพูดติดตลก แต่คนถูกพาดพิงอย่างณตะวันไม่ตลกด้วย

“อย่าแม้แต่จะคิด แล้วใครพาสาวไปเจ๊าะแจ๊ะอะไรยัยดาว อย่ามาพูดมั่วๆ นะ” ทั้งชีวิตนี้ ณตะวันไม่เคยข้องแวะกับผู้หญิง นอกจากลูกค้าที่ต้องติดต่องานกันเท่านั้น

“น้องแค่ล้อเล่น พี่ตะวันจะซีเรียสทำไมคะ?”

“เดี๋ยวเถอะๆ” ตะวันหันมาปรามน้องในไส้ของตัวเอง

“ว่าแต่ที่นัดกันมาเนี่ยมีอะไรเพิ่มเติมเหรอครับนอกจากที่คุณย่าบอกก็เครียดมากพอแล้วนะครับ”  พายุพูดขึ้นมาพร้อมกับเก็บแฟ้มเอกสารเข้าที่และมองมาที่ทุกคน เพื่อหาคำตอบของการนัดรวมตัวกันในครั้งนี้

จะมีเรื่องอะไรอีกที่เรียกเหล่าพี่น้องที่รวมตัวกันยากที่สุดในโลกมารวมกันโดยไม่ได้นัดหมายแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะย่าสุดที่รักส่งคำขู่ว่าถ้าไม่มีใครมีหลานให้ภายในปีหน้า จะต้องกลับมาทำงานให้กับบริษัทของครอบครัวโดยไม่มีข้ออ้างใดๆ ทั้งสิ้น

 “ก็แค่มีหลานให้ย่าเอง พี่ๆ เองก็มีสาวมารุมตั้งเยอะแยะ เลือกมาสักคนจิ้มๆ แล้วก็จบไม่ได้เหรอคะ”

“พูดง่ายนะเรา อย่าบอกนะว่าตอนเรียนก็คิดแบบนี้ นี่มีแฟนหรือยัง มีอะไรกับแฟนไปแล้วหรือเปล่า?” สมุทรเองก็เริ่มปรามน้องสาวไม่ต่างกันกับตะวัน

“เธอพูดยังกะว่าพวกพี่จะหาผู้หญิงเหมือนกล่องจุ่มเลยนะยัยตัวแสบ”  พายุหันมาทำตาดุใส่น้อง ที่ใจกล้าเกินงามจนพี่ๆ เริ่มเป็นห่วง ด้วยความที่ย่าเลี้ยงหลานสาวคนเล็กมาเองกับมือมีความตามใจมากกว่าหลานชายที่ถูกเลี้ยงแบบปล่อย ทำให้ติดนิสัยเอาแต่ใจจนหลายครั้งแม้แต่พ่อแม่ก็เอาไม่อยู่ ได้แต่ท่องในใจว่า ลูกกู กูเลี้ยงมา น้องกู กูเลี้ยงมาเอง และปิดท้ายด้วยคำว่าเป็นเหมือนกู

“พี่สมุทรมองน้องในแง่ลบเกินไปหรือเปล่าคะ น้องพูดเล่นไม่ได้จริงจังซะหน่อย”

“เล่นก็ให้เป็นเล่นนะ ย่ายิ่งอยากอุ้มหลานไวๆ เอาเรื่องนี้มาขู่พวกพี่ ระวังจะโดนจับแต่งงานไม่รู้ตัว” สมุทรถึงกับข่มขู่น้องสาวเพราะไม่อยากมีหลานนั่นเองเรื่องนี้เลยทำให้เขาดูจริงจังมากกว่าเดิมเป็นอย่างมาก

“แล้วคือจะเอายังไงดี กูไม่พร้อมมีลูก ยังไม่อยากเป็นคุณพ่อมือใหม่ตอนนี้ ทำยังไงให้ย่าเปลี่ยนใจ”   บัลลังก์ยกมือขึ้นกุมขมับอีกรอบ ระหว่างกลับมาทำธุรกิจครอบครัวกับที่บ้าน กับมีหลานให้ย่าอุ้มเขาไม่อยากทำทั้งคู่

“นี่ๆ ไม่ต้องมาเหล่กูเลย ดูก่อนเถอะ ข้างกายกูมีสาวนับพันๆ คน แค่ทำให้พวกนั้นอยู่กันให้สงบได้นี่ก็กินแรงกูไปถึงไหนแล้ว อย่าคิดมาโยนขี้ให้กู” 

สมุทรอดดักคอทุกคนก่อนไม่ได้ เพราะถึงเขาจะมีผู้หญิงรุมล้อมก็ใช่ว่าอยากได้เอามาทำแม่พันธุ์เสียหน่อย 

“เบื่อไอ้พวกร้อนตัวจังว่ะ”  บังลังก์แขวะน้องชายในสายเลือด แล้วผลที่ตามมาคือ สายตาดุจัดของน้องชาย

“ถ้าไม่อยากปากมีสีไปหาคุณย่าก็หุบปากซะนะ” สมุทรไม่ได้ขู่ เขาเอาจริงแน่ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมหยุด

“อย่าเพิ่งตีกันเลยน่า” พายุเบื่อฟังเต็มทน

 “มาคุยกันให้จบๆ ดีกว่า งานนี้คุณย่าเอาจริงแน่ แต่ขอออกตัวก่อนว่าไม่สะดวกมีลูกให้คุณย่า”

  คราวนี้พายุเองก็รีบออกตัวไม่ต่างจากพี่น้องทุกคนเช่นกัน  แต่กลับถูกสมุทรตีแสกหน้าเอาซะอย่างนั้นทำเอาทุกคนถึงกับนิ่งเงียบไปในทันที

“มึงยังไม่ลืมเรื่องนั้นอีกเหรอ?” สมุทรถามน้องชายร่วมสกุล

พายุตวัดสายตามองมาที่สมุทร เขารู้ทันทีว่าอีกฝ่ายหมายถึงเรื่องไหน

“ไม่เสือกสักเรื่องจะดีไหมพี่”

“เอ้าไอ้เวรนี่ ถามดีๆ เสือกตอบกวนตีน”

สมุทรปากไวว่าทันที ดีนะเป็นน้องไม่อย่างนั้นคงได้เตะก้านคอไปแล้ว

ส่วนพายุเขาฟังพี่ชายที่ไม่ค่อยอยากเรียกว่าพี่สักเท่าไหร่อย่างเงียบ ๆ มีเพียงสายตาของเขาเท่านั้นล่ะที่ประกาศให้อีกฝ่ายรู้ว่า  ‘กูไม่พอใจมึงมากๆ เลยว่ะ!’

“ไอ้สมุทร มึงจะไปด่าไอ้พายุมันไม่ได้นะ ทีเรื่องของมึงยังไม่ให้ใครแตะเลย”

“เรื่องอะไรของกู?” สมุทรหันมาจ้องตาบังลังก์ 

“ก็เรื่องเด็กผู้หญิงแถวบ้านเก่าไง ที่มึงคิดจะเลี้ยงต้อย”

เพียงพี่ชายเอ่ยมา สมุทรถึงกับถีบเก้าอี้ที่บังลังก์นั่ง ดีที่มีณดาวนั่งอยู่ใกล้ๆ พี่ชายคนโตจึงไม่ล้มหงายท้องไปกองกับพื้น

“ไอ้สมุทร กูพี่มึงนะ”

“ไม่ถูกตบบ้องหูก็บุญเท่าไหร่แล้ว” สมุทรว่าอย่างฉุนๆ ก่อนจะทำเป็นนั่งลงแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงหน้าเขาจะนิ่ง แต่ในใจก็เดือดเป็นไฟเมื่อมีใครมาสะกิดให้เขานึกถึงเด็กคนนั้น

 “ยิ้มอะไรของมึงวะไอ้ตะวัน คนเขาให้มาปรึกษากันมานั่งเล่นมือถืออยู่ได้”

คนถูกถามถึงกับรอยยิ้มหายไปจากใบหน้าในทันที รีบเก็บมือถือลงกระเป๋าเสื้อแทบไม่ทัน

“ไม่ปรึกษาอะไรทั้งนั้นอะ ผมไม่คิดมีเมียมีลูกอยู่แล้ว แล้วนี่จบหรือยัง ถ้าจบแล้วผมจะได้กลับ”

 “จะรีบไปไหน?”

“ไม่ไปไหนทั้งนั้นอะพี่ แต่มีงานต่อ ไปยัยดาว จะกลับด้วยกันเลยไหม”

“กลับเลยเหรอ กลับไปน้องก็ไปนั่งเหงาที่โชว์รูมพี่อีกอะ ไม่เอา น้องให้เพื่อนมารับ”

 “ถ้ายังตกลงกันไม่ได้ก็จบกันแค่นี้ รวมกันเราอยู่แยกหมู่ตายหมด” 

พายุพูดปิดท้ายพร้อมกับผายมือเชิญให้ทุกคนออกไปจากสำนักงานได้แล้ว เพราะตั้งแต่พวกนี้มานั่งในสำนักงานแทบจะหาสาระอะไรไม่ได้เลย นอกเสียจาก “สาระแน” พวกเดียวกันเอง

“ไอ้นี่ไล่ทางอ้อม” บัลลังก์พูดและเดินออกไปทันที ตามด้วยสมุทรที่พอเดินผ่านพายุเท่านั้นก็ยกมือทำท่าเชือดคอใส่น้อง

ณดาวเห็นเข้าก็หัวเราะคิกคัก ก่อนจะเดินตามออกไปเป็นคนสุดท้าย  เมื่อทุกคนออกไปจนหมด ทำเอาพายุถึงกับถอนหายใจออกมาในทันที ก่อนจะดึงลิ้นชักโต๊ะทำงานของเขา แล้วหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดูด้วยแววตาที่เศร้าหมองเป็นอย่างมาก

“ถ้าคุณอยู่ตรงนี้ผมจะไม่หนักใจเลยสักนิด พาฝัน !! ”

พายุได้แต่บ่นงึมงำให้กับรูปถ่ายเพียงใบเดียวที่เขามีอยู่ในตอนนี้นั่นเอง เป็นภาพใบสุดท้ายที่เขาหลงเหลือ เป็นเพียงสมบัติชิ้นเดียวที่มีอยู่จริง ๆ