ตอนที่11. คนที่กวนที่สุด 1.

ตอนที่11. คนที่กวนที่สุด 1.

 "ไม่รู้ล่ะ ยังไงวันนี้ผมก็ต้องได้เที่ยวให้ชุ่มปอด ไหนล่ะ สาวตัวท็อปน่ะ ไม่เห็นโผล่มมาเลยสักคน"

  "ไอ้พายุ กูรู้นะว่ามึงไม่ได้มาเที่ยว"

  "พี่นี่ก็นะ อย่ามองน้องแง่ร้ายสิ คราวนี้ผมมาเที่ยวจริงๆ”

พายุกระตุกยิ้ม และอดที่จะขำพี่ชายไม่ได้ มันสะใจที่เห็นว่าเขามีท่าทีที่ตื่นกลัวเป็นอย่างมาก โหดจัดกับคนรอบกายแต่ต้องมาตกม้าตายเพราะคนในครอบครัวตลอด มันไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกนอกจากสมุทรพี่ชายจอมกะล่อนของเขา

            “ มาเที่ยวแล้วมึงพาใครมา ไม่ใช่ว่าหิ้วมาจากข้างนอกเองเลยเหรอ”  สมุทรปรายตามองดรีมที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นแทบไม่กระดิกตัวเลยสักนิด ก่อนที่พายุจะเอ่ยขึ้นมา

“พัฒนวานิชสกุล” เขาตอบเสียงราบเรียบ แต่นั่นก็ทำเอาสมุทรใจหายแว๊บก่อนที่สมุทรจะเอ่ยขึ้นมา

“พายุ !! อย่าบอกนะว่านาย...”

“เห้ยหยุดยุ่งเรื่องคนอื่น มาต่อเรื่องของเรา” พายุเปลี่ยนเรื่องในทันที เช่นเดียวกับดรีมที่นั่งฟังด้วยความสงสัยมันเกี่ยวอะไรกับเธอกันแน่

  พายุเอ่ยจบก็สบตาพี่ชาย แววตาของพี่มันเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างมาก จนเขาถึงกับต้องรีบพูดต่อ

            "ถึงผมจะเป็นทนายบ้างาน แต่ก็มีมุมอยากผ่อนคลายบ้างนะ แล้วมันก็ดีด้วยที่ผมมีพี่เปิดอ่างอบนวด ทีนี้ล่ะ ไม่ต้องจ่ายก็เที่ยวได้โคตรคุ้ม  ไม่แค่นั้นสิ ผมว่าจะพาลูกน้องพาเพื่อนมาสนุกด้วย ยังไงพี่ก็เปิดห้องให้หน่อยนะ เอาแบบที่มีโต๊ะสนุกเกอร์ด้วย เพิ่งเปิดใหม่เลยนี่ คืนนี้นะครับไอ้พี่ชาย"

    คำพูดของพายุทำเอาสมุทรหน้าดำหน้าแดง เขาไม่ส่งเสียงด่าแต่กำลังข่มจิตข่มใจเป็นอย่างมาก “น้องกู นิสัยเหมือนกู น้องกู น้อง”

     "ทำไมเงียบล่ะพี่ กำลังด่าผมในใจอยู่หรือไง หือ?"

   "อย่ามากวนประสาทกู มึงจะมารู้ใจกูทุกเรื่องไปไม่ได้นะไอ้พายุ"  เป็นอีกครั้งทีสมุทรพยายามอย่างถึงที่สุด

               "เฮ้พี่ ไม่กล่าวหาน้องชายแบบนี้สิครับ"

  

    "..."

               "แล้วก็อย่ามองหน้าผมแบบจะกินเลือดกินเนื้อแบบนี้ด้วย"  พายุบิดมุมปากขึ้นยิ้ม

"อย่าลืมสิ ผมขออะไรพี่ต้องทำตาม โทษฐานที่ผิดนัดจ่ายเงินค่าทำคดีของผมมากี่ร้อยครั้งแล้ว พี่ไม่มีสิทธิ์มาโอดครวญ หรือมาปฏิเสธใดๆ ทั้งนั้น เพราะผมจะคิดซะว่าคำขอนี้มันก็คือค่าดอกเบี้ยที่พี่ต้องจ่ายไงล่ะ พี่เองก็ทำธุรกิจ น่าจะรู้ว่าถ้าคิดดอกเบี้ยขึ้นมาล่ะก็....ไม่อยากจะพูดเลยว่าจำนวนตัวเลขมันจะซักแค่ไหน หรือว่าพี่จะแบ่งให้ผมถือหุ้นส่วนสักเล็กน้อยดีไหมครับ"

    พายุพูดอย่างเป็นงานเป็นการ แต่คนฟังนี่สิ กำลังจะอกแตกตาย สมุทรถลึงตาอย่างโกรธๆ ใส่น้องชาย ก่อนจะทำเสียงฮึดฮัดขึ้นจมูก พูดมาเพียงคำเดียวว่า

    "เออ!!"

เช่นเดียวกันกับดรีมที่ได้ยินถึงกับคิดขึ้นมาในใจอีกครั้ง

“หน้าเลือดมากกับพี่น้องก็ไม่เว้น”

    พายุยิ้มชอบใจทันใด เขามองพี่ชายด้วยแววตาเปี่ยมสุข ที่วันนี้ไม่เสียเวลาเปล่าอย่างที่เขาต้องการเลยจริงๆ

“ก็แค่นั้นมันจะไปยากอะไร” พายุยังคงต่อปากต่อคำ

    คราวนี้ล่ะ จะทำอะไรมันก็ง่ายแล้ว ในเมื่อเจ้าพ่ออ่างอบนวดยอมศิโรราบต่อเขาขนาดนี้

               "แล้วเจอกันพี่ชาย"  พายุลุกเดินออกจากห้องวีไอพี ทันเจอกับลูกน้องที่เจอเขาในตอนแรก เขายิ้มแล้วเดินเข้าไปจับเนคไทอีกฝ่ายขยับให้เข้าที่ พร้อมกับพูดเสียงเย็นชาไปด้วยว่า

   "บอกให้พาคนมาให้ ดันพาพี่ชายมาหาแทน แบบนี้มันควรต้องตบรางวัลเป็นอะไรดีวะ หือ?"

              "เอ่อคือ...ผม.. คือว่า.." บอดีการ์ดถึงกับพูดไม่ออก เพราะไม่ว่าใครในตระกูลนี้ต่างก็เจ้าเล่ห์พอ ๆ กัน

               "ช่างเถอะ ถือว่าวันนี้แกชะตายังไม่ขาด ฉันจะปล่อยไปก็แล้วกัน แต่ว่าคราวหน้าก็อย่าทำนอกเหนือคำสั่ง ถึงฉันไม่ใช่เจ้านายแก แต่ก็เป็นน้องชายของเขาที่ชอบขุดคุ้ยคดีเก่าเล่นซะด้วยสิ เพราะฉะนั้น อย่าทำอะไรที่ขัดหูขัดตาฉันอีกเด็ดขาด"

   "คะ...ครับๆ ผมเข้าใจแล้ว"

   พายุตวัดมองตาคนรับปาก พออีกฝ่ายไม่กล้าสู้หน้า เขาจึงถอยห่างออกมาแล้วเดินออกไปอย่างคนไม่สนใจมองเหล่านางฟ้านางสวรรค์คนไหนเหมือนอย่างในตอนแรกอีกต่อไปแล้ว

“นั่งบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นไม่กลับเหรอ หรือว่าอยากจะทำงานที่นี่อยากลงอ่างเหรอ ? ”

 พายุหันมาถามดรีมที่นั่งตรงนั้นก่อนที่หญิงสาวจะรีบลุกแทบไม่ทัน ใครจะไปคาดเดาอารมณ์ของเขาได้ ไหนตอนแรกบอกว่าจะมาเที่ยว แต่เท่าที่เห็นนี่มาทะเลาะ ไม่สิ มาข่มขู่ต่างหาก หรือจะเรียกว่ามากรรโชกทรัพย์ซะอย่างนั้น ดรีมคิดได้ก็รีบวิ่งออกมาพร้อมกับบ่นพึมพำภายในใจของเธอ

“สมฉายาเขาหล่ะ เชื่อแล้วที่พี่เอกบอก พายุร้ายทนายมาเฟีย คำนี้ไม่เกินจริง” ดรีมที่คิดได้อย่างนั้นไม่เพียงแค่รีบวิ่งตามออกไป แต่เธอยังทำท่าขนลุกเป็นอย่างมาก สมุทรมองหญิงสาวที่วิ่งตามออกไปก่อนจะหันมาหาบอดีการ์ด

“ไม่เป็นไรไม่ต้องคิดมาก ไอ้นี่มันไม่ทำอะไรพวกมึงหรอก แต่ตอนนี้หน้าที่ของมึงคือไปสืบเรื่องผู้หญิงคนนี้ที”

“ครับนาย” บอดีการ์ดคนสนิทรีบตอบขึ้นมาในทันที

            เมื่อทั้งสองขึ้นรถมาได้นั้นดรีมนั่งนิ่งอยู่นานก่อนจะเอ่ยถามในเรื่องที่เธอสงสัยในตอนแรก “เมี่อกี้หัวหน้าบอกพี่ของหัวหน้าถึงนามสกุลของฉัน มีอะไรหรือเปล่าคะ” ดรีมถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มที่ใจจดใจจ่ออยู่ที่บนท้องถนน

“ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ก็ไม่ต้องสนใจหรอกไม่มีอะไร สิ่งที่เธอควรรู้นั่นก็คือหน้าที่ของเธอที่ต้องทำ งานที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จก็พอ” 

“หัวหน้าเป็นอะไรกับพี่พาฝันกันแน่ ทำไมดูสนใจคดีนี้จังเลยทั้ง ๆ ที่ถ้าจำไม่ผิดคดีมันจบแล้วไม่ใช่เหรอคะ” คำถามของดรีมทำเอาพายุเบรกรถหน้าทิ่ม

เอี๊ยด...เสียงเบรกที่ดังสนั่นทำเอาทั้งสองหน้าแทบทิ่มดีที่ว่าคาดเข็มขัดนิรภัยเอาไว้

“โอ๊ย ขับรถยังไงกันคะเนี่ย”  ดรีมร้องออกมาเสียงดังลั่นผิดกับพายุที่หันมามองและคว้าข้อมือของดรีมขึ้นมาและบีบมันเอาไว้แน่น

“เป็นอะไรก็ไม่เกี่ยวกันกับคนอย่างเธอ เพราะเธอเทียบเท่าพาฝันไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา นิสัยใจคอ รวมไปถึงชาติตระกูล!!”