LOGINตอนที่ 10. คนที่กวนที่สุด
ระหว่างทางกลับบ้านนั้น ทั้งสองคนต่างก็ไม่พูดอะไรกันแม้เพียงสักคำ แต่พอเห็นว่าพายุกำลังขับรถออกนอกเส้นทาง เลยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมาในทันที
“นี่เราจะไปที่ไหนกันเหรอคะ มันไม่ใช่ทางที่จะไปสำนักงานไม่ใช่เหรอคะ” ดรีมถามด้วยความสงสัยและมองไปรอบ ๆ ทั้งสองด้านเพื่อนที่จะดูว่าที่ไหนคือสถานที่เขาจะไปนั่นเอง
“กลัวเหรอ ? ไม่ต้องกลัวหรอกฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า” พายุตอบออกมาทั้งที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ท้องถนน ดรีมได้แต่ถอนหายใจอยู่อย่างนั้น เพราะไม่รู้ว่าเขาจงเกลียดจงชังอะไรเธอนักหนา เพราะต่อให้เธอพูดดีกับเขาเท่าไหร่ แต่ทว่าเขากลับเย็นชาและร้ายกาจกับเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน จนถึงตอนนี้เลยก็ว่าได้
รถยนต์คันหรูเบรกจอดหน้าอาณาจักร Sea World พายุดึงแว่นตาดำออกขณะก้าวลงจากรถ "หึ เมืองสวรรค์ของไอ้พี่ทะเลเหรอ" พายุเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ เขาชักเดือดมากที่ไอ้พี่ชายตัวดีชอบเบี้ยวหนี้ แต่ทีเงินลงทุนอ่างสวรรค์กลับไม่เสียดายยิ่งมาเห็นแสงสีหน้าตึกอลังการขนาดนี้ด้วยแล้ว พายุก็ยิ่งโมโห และไม่นึกลังเลเลยด้วยที่เขาจะหักคอพี่ชาย เขาเดินหน้านิ่งเข้าไปภายในร้านโดยมีดรีมเดินตามเข้าไปติด ๆ
"คุณพายุมาหานายเหรอครับ" บอดีการ์ดที่ดูแลความเรียบร้อยหน้าทางเข้าเอ่ยถามด้วยท่าทีนอบน้อม แม้จะไม่ค่อยเจอพายุที่ Sea World บ่อยนัก แต่ก็รู้ดีว่า ทุกครั้งที่เขามาจะต้องตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของสมุทรทันที "เปล่า...จะมาเที่ยว" พายุตอบหน้านิ่งและมองดูโดยรอบของอาณาจักรแห่งนี้พร้อมกับกระตุกยิ้มอย่างผู้ปราชัย "เที่ยว? " ทั้งบอดีการ์ด ทั้งดรีมต่างตกใจร้องเสียงหลงไปพร้อม ๆ กัน "ก็เออดิ ทำไม ทนายอย่างฉันจะมาหาความสำราญบ้างไม่ได้หรือไง" พายุพูดอย่างกวนๆ พลันกวาดตามองไปยังตู้กระจกขนาดยักษ์ ด้านในมีบรรดาเหล่านางฟ้านั่งหน้าสลอนกันเต็มไปหมด“เที่ยว !! หัวหน้าคะนี่มันอะไรกัน กลางวันแสก ๆ คุณจะมาเที่ยวอาบอบนวดแบบนี้ และพาฉันมาที่นี่ด้วยทำไม”
ดรีมถามพายุแต่ทว่ากลับไม่ได้รับคำตอบที่เธอต้องการ เพราะจากคำถามของเธอนั้นพายุไม่ได้ตอบ หากแต่ว่าเขาดันพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นมาเสียได้นี่สิ บ้าไปแล้ว
"ดูท่าจะล็อตใหม่สินะ สวยดีนี่ " เป็นอีกครั้งที่เขากระตุกยิ้มไม่ต่างจากเสือร้าย ที่ทั้งดูเย็นชา และน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน
ลูกน้องมองตามสายตาน้องชายของเจ้านายก่อนจะหันมายิ้มแห้งๆ อย่างแปลกใจ ที่จู่ๆ ทนายสุดตรงฉินจะมาเที่ยวมากกว่าจะมาทวงเงินเจ้านาย แถมวันนี้ยังควงสาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้มเข้ามาอีกต่างหาก หรือว่าเขาหิ้วสาวสวยมาจากด้านนอกเองเลยหรือยังไง "ให้ผมไปบอกนายก่อนดีไหมครับ" "ไม่ต้องหรอก ฉันแค่มาเที่ยวเองจะไปวุ่นวายนักธุรกิจพันล้านเขาทำไม นายจะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ จริงสิ หาตัวท็อปมาให้สักสามคนสิ""สามเลยเหรอครับ" บอดีการ์ดถึงกับหน้าถอดสี เพราะว่าไม่ว่าใครก็ตามใช่ว่าจะให้ตัวท็อปของร้านมานั่งทำงานได้แบบสบาย ๆ แบบนั้นถ้าไม่ได้รับอนุญาต
"ทำไม มีปัญหาเหรอ" พายุหันมามองด้วยสายตาที่ราบเรียบแต่แฝงความเย็นชาเอาไว้เป็นอย่างมาก "ไม่ๆ ครับ งั้นเดี๋ยวผมไปตามพวกเด็กๆ ให้นะครับ เชิญคุณพายุที่ห้องวีไอพีชั้นสองได้เลยครับ" "ก็แค่นั้น" พายุแค่นหัวเราะ ก่อนจะตบบ่าลูกน้องของพี่ชายหนักๆ แรงๆ จนเจ้าตัวถึงกับสะดุ้ง เผลอร้องอูยออกมาเสียงแผ่ว พายุมองสำรวจห้องพักรับรองแขกของพี่ชาย เขามองไปก็ผิวปากไปด้วย ทำเหมือนว่าชมนกชมไม้ แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าสายตานกเหยี่ยวเช่นเขามันไม่เคยมองอะไรแค่เพียงผิวเผินแล้วจบกันไป เช่นเดียวกับดรีมที่ได้แต่มองภายในห้องด้วยสายตาที่ทึ่งเป็นอย่างมาก นับว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เธอได้มาสถานที่แบบนี้ เพราะหญิงสาวอย่างเขาลำพังตัวคนเดียวคงไม่กล้าที่จะมาสถานที่แบบนี้แน่นอน “เปิดประสบการณ์สุด ๆ ไปเลยดรีมเอ๊ย” ดรีมได้แต่คิดในใจชายหนุ่มมายังห้องวีไอพีเย็นฉ่ำ เขาเข้ามานั่งได้สักครู่ก็มีเสียงเคาะประตู อ่อ...ไม่ใช่ส ถ้าจะดังเสียขนาดนั้น เขาก็คงต้องบอกว่าถีบประตูเปิดเข้ามามากกว่า
"มาป่วนอะไรถึงนี่" ประโยคแรกที่เจอกันทำเอาพายุแทบจะสำลักนำลายเอาเสียตรงนั้น น้ำเสียงแข็งกระด้างออกอย่างนั้น ไม่มองหน้าก็รู้ว่าพี่ชายเหนียวหนี้มันโผล่มาแล้ว และตอนนี้คงกำลังโมโหเป็นอย่างมากแน่นอน เขาเอาหัวรับประกันได้เลยว่ามันต้องเป็นอย่างนั้นเป็นแน่ "อะไรกันพี่ ผมแค่จะมาเที่ยวเองนะ ทำไมต้องใช้คำว่าป่วนด้วยล่ะ" พายุตวัดตอบลูกพี่ลูกน้องอย่างปกติก็จริง แต่มันไม่ใช่กับแววตาเลย แววตาที่มันสื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่า เขาจงใจมาที่นี่ทำไม และมาเพราะอะไร "เที่ยวเหรอ หึ ไอ้ทนาย อย่ามาทำตัวเป็นเด็กเลี้ยงแกะหน่อยเลย แถไม่เก่งก็อย่ามาฝืดแกล้งทำ เที่ยวบ้าบออะไรของแก" "พี่นี่นะ...ไม่เคยมองน้องชายในแง่ดีบ้างเลย" "มันก็คงเหมือนมึงนั่นล่ะ ที่ไม่เคยมองกูเป็นพี่ที่ดีบ้าง"สองพี่น้องต่างพ่อแม่แต่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกันต่อปากต่อคำกันอย่างไม่ลดละ ชนิดที่ว่าไม่มีใครยอมใครเลยสักนิด
"หึ" พายุยิ้มเยาะ " ถ้าจะให้ผมมองพี่แบบนั้นก็ช่วยจ่ายเงินให้ครบสิ รายได้วันๆ มีตั้งเท่าไหร่แต่กับเงินแค่สองล้านพี่ต้องให้ผมทวงแม่งทุกเช้าเย็น ไม่เบื่อบ้างหรือไงครับที่ถูกทวงบ่อยๆ"
สมุทรมองน้องชายอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่"ช่วงนี้มีรายจ่ายเยอะ เอาไว้จะจ่ายทีหลังล่ะกัน"
"ไม่ล่ะ ผมเบื่อทวงแล้ว" "ไอ้นี่" สมุทรขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน"มองกูเป็นพี่สักหน่อยเถอะ จะมาเคี่ยวห่าอะไรนักหนา"
พายุยิ้มให้กับคำด่าของพี่ชาย เขาไม่โกรธหรอกที่อีกฝ่ายจะชอบพูดคำหยาบแล้วพาลโมโห เพราะการที่เขามาในวันนี้ ใช่ว่าต้องกลับไปมือเปล่าเสียเมื่อไหร่ มันไม่ใช่สำหรับคนอย่างเขาเลยสักนิด เพราะคนอย่างพายุไม่ว่าทำอะไรจะไม่เคยพลาด และจะไม่เสียผลประโยชน์อะไรทั้งนั้น ต่อให้ช้าหรือเร็วเขาก็ต้องได้มันคืนทุกอย่าง
ตอนที่ 41. ความรักหลายวันผ่านมาหลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้วนั้น พายุพาดรีมมาที่บ้านพ่อกับแม่เพื่อหวังจะเคลียร์เรื่องราวต่าง ๆ“พายุพ่อกับแม่ขอโทษนะ ที่เห็นแก่ตัวแบบนี้ จับพ่อส่งตำรวจเถอะนะ อย่างน้อยพ่อก็จะได้สบายใจ” พ่อร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายเลยสักนิด“พ่อคะ” ดรีมเองก็สงสารพ่อจับใจ ก่อนจะตรงเข้าไปกอดพ่อ พายุเดินเข้าไปประคองพ่อและดรีมให้ลุกขึ้นและพาไปนั่งที่โซฟา“ถ้าตอนนั้นที่ผมยังไม่ทราบที่มาที่ไปล่ะก็ ผมคงก็อยากที่จำดำเนินคดีเป็นอย่างมากนะครับคุณพ่อ แต่เมื่อได้ทราบเรื่องราวทั้งหมด รวมไปถึงได้ตรวจสอบรายงานจากหมอเจนรบก็เข้าใจทุกอย่างได้เป็นอย่างดีครับ ไม่ว่าจะเป็นใบยินยอมที่ญาติเซ็น หรืออะไรก็แล้วแต่ในทางกฎหมาย มันไม่มีอะไรที่ผิดพลาดเลยสักนิดครับ ”“แต่พ่อซื้อขายกัน พ่อเห็นแก่ตัว นี่สิมันคือความจริงถ้าพ่อไม่ตกลงอย่างน้อยตอนนี้พาฝันก็ยังคงมีชีวิต”“คุณพ่อครับผมบอกแล้วไงว่าผมอ่านรายละเอียดมาหมดแล้ว ต่อให้ไม่ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจที่สุดพาฝันก็ต้องจากทุกคนไปอยู่ดีครับ อย่าโทษตัวเองเลยนะครับ ขืนทำแบบนี้คนที่ไมสบายจะเป็นดรีมนะครับ ส่วนเรื่องของลุงพาฝันที่มาเรียกร้องเอาเงินบ่อยๆ ผมจะจัดการเองครับ
ตอนที่ 40. เลิกแล้วต่อกันปัจจุบัน ดรีมที่อยู่ในห้องพักค่อยๆ ได้สติและมองไปโดยรอบห้อง ก่อนที่เธอจะตั้งสติและค่อย ๆคิดทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้น กระทั่งจำเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี มือเล็กค่อย ๆ เลื่อนมาจับที่หน้าอกตัวเองอย่างช้า ๆ“เจ็บ เจ็บเหลือเกิน ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะไม่เข้าใจจริง ๆ ” ดรีมร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด กับสิ่งที่เธอได้รับและสัมผัสได้ พาฝันจะเจ็บปวดมากเพียงไหนกันนะ เจนรบวิ่งเข้ามาภายในห้องพักของดรีมด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก แต่เมี่อเห็นว่าดรีมนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นก็ตกใจจึงรีบเข้าไปปลอบ“ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องตกใจปลอดภัยแล้ว ไม่มีอะไรนะ” หมอเจนรบยกมือขึ้นลูบที่ศีรษะของดรีมเบา ๆ ด้วยความสงสารหญิงสาวตรงหน้าเป็นอย่างมาก“พี่เจนรบคะ หนูรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว แต่ที่หนูไม่เข้าใจก็คือทำไมในเมื่อพ่อบอกว่าพี่พาฝันเป็นเจ้าหญิงนิทรา แล้วทำไมสร้อยเส้นนั้น ” ดรีมพูดไม่ออกได้แต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น“พี่ว่าอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะ พักผ่อนก่อนดีไหม” เจนรบพยายามจะกล่อมให้ดรีมสงบสติ“จะให้หนูพักได้ยังไงคะ ในเมื่อคนหนึ่งบอกว่าพี่พาฝันเป็นเจ้าหญิงนิทรา แต่เรื่องสร้อยนั้นมันคือยัง
ตอนที่39. มาช่วยแล้วเมื่อทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบร้อยแล้วนั้น ทุกคนต่างก็เริ่มทำตามหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับ พายุขับรถเข้าไปที่โกดังร้างตามที่พวกมันนัดหมายเอาไว้ กล้องวีดีโอขนาดเล็กเท่ากระดุมเสื้อถูกบันทึกไว้ เผยให้เห็นว่าด้านในโกดังมีคนทั้งหมดกี่คน“กูมาตามที่พวกมึงเรียกร้องแล้ว ไหนล่ะผู้หญิงคนนั้นปล่อยเธอออกมาซะ เธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น เธอเป็นแค่พนักงานใหม่ในสำนักงานเท่านั้น หากพวกมึงมีอะไรก็มาคุยกับกู อย่างไปทำกับคนอื่นแบบนี้”พายุตวาดเสียงดังลั่น ทำเอาดรีมที่ถูกจับเอาไว้อีกห้องถึงกับตกใจเป็นอย่างมากเพระไม่คิดว่าพายุจะมา“ไม่คิดว่าจะมาด้วยซ้ำ ไหนอีหนูนั่นบอกว่ามึงไม่มีทางจะมายังไงล่ะ ที่ไหนได้ที่สุดก็รนหาที่ตายทั้งนั้น ก่อนตายมีอะไรจะพูดเหมือนอีหนูนั่นไหม”“หุบปาก มึงไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาต่อรองอะไรได้ ตอนทำคดีนี่เก่งดีเหลือเกิน ยังไงก็เก่งให้มันได้ตลอดไปก็แล้วกัน”ดรีมถูกพวกมันลากออกมาจากอีกห้องหนึ่ง เมื่อดรีมออกมาทำเอาพายุและทุกคนที่เห็นดรีมถึงกับโล่งใจที่เห็นว่าเธอปลอดภัยดี“ดรีมเป็นไงบ้าง พวกมันทำหนูเจ็บตรงไหนบ้าง” พายุถามด้วยความเป็นห่วงเป็นอย่างมาก สมุทรหันไปพยักหน
ตอนที่38.คนรักเก่าพายุที่ได้ยินถึงกับโมโหเป็นอย่างมาก เขารีบกดโทรศัพท์ไปหาสมุทรในทันที“ว่าไงไอ้น้องชาย” สมุทรทักทายอย่ายียวนกวนประสาทเป็นอย่างมาก“หาปืนพร้อมเครื่องกระสุนแบบครบชุดให้กูหน่อยอีก 10 นาทีเข้าไปเอา”“เดี๋ยวๆ มึงจะเอาไปทำอะไรไอ้พายุ ทำไมด่วนขนาดนี้”“มึงหาได้ไหม บอกมาแค่นี้ถ้าหาไม่ได้กูจะได้ไปหาที่อื่น”“เอาไปทำไมว๊ะ ต้องบอกกูก่อน”“มึงจะหาให้หรือไม่หา กูถามแค่นี้” พายุตะคอกเสียงดังลั่นรถ ทำเอาสมุทรตกใจเป็นอย่างมาก เพราะเขาไม่เคยเห็นพายุเป็นแบบนี้มาก่อน เมื่อคิดได้ดังนั้นสมุทรเลยค่อย ๆ พูดออกมาเบา ๆ“โอเค ๆ อีก10นาทีเข้ามาได้เลยจะหาไว้ให้” พูดจบก็รีบวางสายก่อนจะประชุมสายกับพี่น้องที่เหลือ และเล่าให้ทุกคนฟังอย่างรวดเร็ว ที่สุดทุกคนสรุปว่าจะมาหาสมุทรที่ร้านของสมุทรในตอนนี้เลย ร้านของสมุทร ทุกคนมากันอย่างพร้อมหน้า ไม่ว่าจะเป็นพี่ใหญ่อย่างไทม์ หรือบัลลังก์ ณตะวัน และณดาว น้องเล็กของบ้านทุกคนต่างก็รีบมาด้วยความเป็นห่วงเป็นอย่างมาก และแน่นอนพายุที่มาช้ากว่าเพื่อนเพราะว่าเขาออกไปนอกเมืองเพื่อจะไปนครนายกในตอนแรก เลยทำให้มาช้ากว่าคนอื่น เมื่อมาถึงและเห็นพี่น้องทุกคนพายุถึงกับโมโ
ตอนที่ 37. ตามหา 1.พายุได้แต่ฟังเสียงสนทนาอย่างใจจดใจจ่อเป็นอย่างมาก “อีกแค่สามแสนได้ไหม แล้วจะไม่มากวนใจอีกเลยขอร้อง”“ผมจะเอาจากที่ไหนมาให้ ลำพังแค่ให้ไปครั้งแรกก็แทบจะหมดตัวอยู่แล้ว นายเองก็น่าจะรู้”“ก็รู้แต่ว่าใจทั้งดวงเลยนะ แลกกับชีวิตลูกสาวนายถือว่าคุ้มมาก หรือว่าอยากให้หนูดรีมรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เสียงปลายสายเอ่ยขึ้นมาทำเอาพายุถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก“อย่านะ อย่าทำอะไรบ้า ๆ ตกลงกูจะหาให้ และถ้าไม่จำเป็นอย่าโทรมาอีก มีอะไรจะโทรกลับเอง”“ได้ถ้าอย่างนั้นอีก 2 ชั่วโมงเจอกันที่เก่าเวลาเดิม ไม่มาถือว่าทุกอย่างยกเลิก และหนูดรีมจะต้องรู้เรื่องนี้แน่ ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู”พายุที่ได้ยินเสียงสัญญาณถูกตัดไปก็แทบอยากจะปาโทรศัพท์มันทิ้งเสียตรงนั้น หากแต่ว่าเขาทำไม่ได้เพราะว่าเขาเองต้องค้นหาข้อมูลต่าง ๆ ให้รอบคอบเสียก่อน“อย่าให้กูเจอนะมึง รับรองอายุไม่ยืนแบบนี้แน่”ในรถตู้...ดรีมที่ถูกจับมานั้นถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้ พร้อมกับมองผู้ชายในรถด้วยความหวาดกลัวเป็นอย่างมาก“พวกพี่จะพาหนูไปไหนคะ เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าเนี่ย” ดรีมถามด้วยความใจเย็นขั้นสุดเป็นอย่างมาก“หุบปากไปเลยถ้าไม่อย
ตอนที่ 36. ตามหาเช้าวันต่อมา สองคนที่นอนหลับใหลต่างตื่นมาด้วยความอ่อนเพลียเป็นอย่างมาก พายุเอื้อมมือมาแตะที่ศีรษะของดรีมเพื่อดูว่าเธอยังตัวร้อนอยู่หรือเปล่า“นอนพักอีกสักวันไหม ตัวยังอุ่น ๆอยู่เลย” พายุบอกกับดรีมทั้งที่ยังนอนกอดดรีมเอาไว้แน่น “ไม่ค่ะอยากไปทำงานมากกว่า เกรงใจพี่เอก และคนอื่น ๆ ” ดรีมบอกและพยายามจะขยับตัวเพื่อที่จะลุกออกจากที่นอน “จะรีบไปไหน” พายุถามและกดจมูกไปที่ไหล่ของดรีมอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลากและเลื้อยไปทั่วร่างกาย“หยุดเลยค่ะ ไม่ไหวแล้วขอร้อง” ดรีมบอกออกมาตามตรงทำเอาพายุถึงกับหัวเราะออกมา“โอเค งั้นไปอาบน้ำกันจะได้ไปทำงาน”“ไม่ใช่อาบน้ำกันค่ะ ต่างคนต่างอาบค่ะ ห้องน้ำมีตั้งสองห้องแยกกันอาบจะได้เสร็จไว ๆ ” ดรีมบอกและผลักพายุให้ลุกขึ้น พายุจำใจลุกออกจากที่นอนก่อนจะเดินกลับไปยังห้องของตัวเองเมื่อพายุออกไปจากห้องแล้วนั้น ดรีมเดินมาที่โต๊ะเครื่องแป้งก่อนหยิบโทรศัพท์และกดโทรออก แต่เมื่อเธอกดโทรออกแล้วนั้นอยู่ ๆ โทรศัพท์ของพายุที่วางอยู่ที่หัวเตียงของเธอก็สั่นครืด ๆดรีมเดินไปดูก็สงสัยว่าทำไมเธอโทรหาพ่อ แต่โทรศัพท์พายุดันขึ้นชื่อเธอ ไม่รอช้าดรีมรี
ตอนที่11. คนที่กวนที่สุด 1. "ไม่รู้ล่ะ ยังไงวันนี้ผมก็ต้องได้เที่ยวให้ชุ่มปอด ไหนล่ะ สาวตัวท็อปน่ะ ไม่เห็นโผล่มมาเลยสักคน" "ไอ้พายุ กูรู้นะว่ามึงไม่ได้มาเที่ยว" "พี่นี่ก็นะ อย่ามองน้องแง่ร้ายสิ คราวนี้ผมมาเที่ยวจริงๆ”พายุกระตุกยิ้ม และอดที่จะขำพี่ชายไม่ได้ มันสะใจที่เห็นว่าเขามีท่าทีที่ตื่นกล
ตอนที่9. วางมาด“เอาเป็นว่ากูกับมึงไปด้วยกัน เอกก็ด้วย ส่วนพายุก็ไปกับน้องดรีมก็แล้วกันนะ ” ราเชนบอกกับทุกคนทำเอาพายุถึงกับมองเพื่อนด้วยความโมโหเป็นอย่างมาก“แล้วทำไมกูต้องไปกับยัย เอ่อ ไปกับเด็กคนนี้แค่สองคนล่ะ งั้นเอกก็มาด้วยกันก็ได้ พวกมึงกินเสร็จก็จะได้รีบกลับไปเลย” พายุบอกกับเพื่อน“กูรู้ว่าตอ
ตอนที่8. เรื่องราวในอดีต ดรีมเริ่มงานวันแรกโดยการเปิดคอมพิวเตอร์ และดูข่าวเก่าๆ เกี่ยวกับครอบครัวของเธอ เมื่อสองปีที่แล้วที่เกิดอุบัติเหตุกับครอบครัวของเธอ ถ้าย้อนไปเมื่อสองปี่ที่แล้วนั่นก็คือตอนนั้นดรีมยังอยู่ที่โงรงพยาบาล เธอป่วยเพราะเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจพิการ ที่ในตอนนั้นอาการค่อนข้
ตอนที่7. ตามหาความจริงกันเถอะ ดรีมนั่งถอนหายใจอยู่หน้าเครื่องทำลายเอกสาร ก่อนจะคิดอะไรหลาย ๆอย่างเกี่ยวกับเรื่องอุบัติเหตุรถชนของครอบครัวของเธอในตอนนั้น“หรือว่าจะต้องถามพ่อกับแม่ดี แต่ถ้าถามแล้วพ่อแม่ไม่บอกความจริงล่ะจะทำยังไง ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไปถามหัวหน้าดีกว่าอย่างน้อยเขาคงจะบอกได้ว







