Chapter 6

Chapter 6

“แล้วพ่อกับศักช่วยอะไรแม่ได้ไหม” เอมอรถามถึงสามีและลูกชายของวรนุช

“จะช่วยอะไรได้ล่ะ แกสองตัวก็รู้ๆ อยู่ แค่ไม่เอาปัญหาใหม่มาให้ฉันก็ถือว่าดีมากแล้ว”

พอพูดถึงเดชดวงกับศักรินทร์ สามีและลูกชายของวรนุช สีหน้าของนางก็หมองเศร้าลง เพราะทั้งคู่ดีแต่สร้างปัญหาให้นางไม่หยุดหย่อน เดี๋ยวเรื่องนั้น เดี๋ยวเรื่องนี้ ทว่าพักหลังทั้งคู่ทำตัวดีขึ้น ไม่นำความเดือดร้อนมาให้นาง แต่ถึงกระนั้นก็วางใจไม่ได้ นางยังกลัวๆ อยู่ว่า อาจจะนำเรื่องปวดหัวมาให้นางสักวัน

“ถ้าอย่างนั้นก็มีทางเดียวนะแม่คือ แม่ต้องหาสาวพรหมจรรย์ให้พ่อเลี้ยง ถ้าแม่ไม่หาแต่ไปหาหนี้สินก้อนใหม่ มันก็จะดินพอกหางหมูไปกันใหญ่ หนี้ไม่ลดแต่กลับเพิ่มขึ้นมา”

ธันย์ณิชาที่ยืนแอบฟังอยู่ใจเต้นแรง เธอไม่คิดว่าวรนุชจะมีปัญหาทางด้านการเงินหนักมากถึงเพียงนี้ อีกทั้งหนี้สินยังเร่งรัดจนหายใจหายคอไม่ออก ระหว่างที่กำลังยืนอึ้งกับการสนทนาที่ได้ยิน สุเมธ พนักงานในลานจอดรถได้เดินมาอีกทางหนึ่ง เขาผลักประตูเข้าไปโดยไม่เคาะ ในมือถือกล่องหนึ่งมาด้วย

“แม่ มีคนฝากกล่องนี้มาให้” สุเมธบอกเจ้าของห้อง

“มึงนี่ไอ้เมธ มึงไม่เคาะประตูห้องอีกแล้วนะ” วรนุชตวาดแว้ดใส่

“โธ่แม่ ก็มันลืมนี่นา เอ้า กล่องที่เขาฝากมา”

“ใครวะที่ฝากมา แล้วในกล่องมีอะไร” วรนุชถามอย่างสงสัย

“ใครไม่รู้ รู้แต่ว่าเป็นผู้ชาย ส่วนในกล่องนี้มีอะไร ฉันไม่รู้เพราะไม่ได้เปิดดู ฉันไปก่อนนะ ลูกค้าเริ่มทยอยมากันแล้ว”​

สุมธเดินออกจากห้องทันทีที่หมดหน้าที่ ปล่อยให้สามชีวิตในห้องต่างสงสัยกล่องปริศนาที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ใครให้ของขวัญแม่เนี่ย เปิดเลยแม่เปิดเลย” นภาอยากรู้เช่นกัน

“เออ” วรนุชเปิดกล่องสี่เหลี่ยมที่มีคนฝากมา แต่พอเห็นของในกล่อง สามชีวิตในห้องก็กรีดร้อง

“มะ...แม่ คะ...ใครส่งมาเนี่ย” เอมอรละล่ำละลักถาม มองนิ้วมือโชกเลือดในกล่องอย่างหวาดกลัว

“แม่มันของปลอมนี่ มีคนส่งมาขู่แม่แน่ๆ เลย นี่ไงมีกระดาษอยู่ใต้นิ้วด้วย” นภาหยิบกระดาษที่พับไว้ใต้นิ้วมือปลอมขึ้นมาคลี่อ่าน “แม่ๆ เสี่ยชัยส่งมาขู่แม่น่ะ ในโน้ตนี้เขียนไว้ว่า ถ้าหาเงินไม่ได้ตามกำหนดที่บอก มันจะตัดนิ้วแม่สองนิ้ว ถือเป็นค่าดอกเบี้ย แล้วถ้าหาเงินมาใช้หนี้ไม่ได้ภายในเจ็ดวัน มันจะฆ่าแม่ทิ้ง”

จดหมายขู่ของเสี่ยชัยมีผลต่อวรนุชทันควัน นางถึงกับหน้ามืดตาลายคล้ายจะเป็นลม ใบหน้านางซีดขาว ความกังวลเพิ่มพูน มีความกลัวเข้ามาแฝง

“ตายแล้วฉัน ฉันจะหาเงินที่ไหนมาให้เสี่ยชัยเนี่ย” หนทางวรนุชยิ่งตันหนักขึ้น นางคิดหาทางอื่นแทบไม่ได้เลย “สงสัยฉันต้องเตรียมงานศพให้ตัวเองจริงๆ ซะแล้ว”

“ไม่หรอกค่ะแม่ แม่ต้องไม่ตาย วุ้นจะช่วยแม่เอง” เสียงของบุคคลที่สี่ ทำให้ทั้งสามหันมามองต้นเสียงที่เดินเข้ามาในห้อง “วุ้นจะยอมตัวให้พ่อเลี้ยง แม่จะได้มีเงินมาใช้หนี้”

ธันย์ณิชาตัดสินใจแน่วแน่ เธอบอกให้ทุกคนรู้ความต้องการอย่างไม่ลังเล เพราะมันเป็นทางเดียวที่ทำให้วรนุชรอดพ้นจากความตาย

เอมอรกับนภาหันมามองสาวสวยหน้าหวาน นิสัยดีด้วยสายตาตกใจ แล้วในสายตาสองคู่นั้นมีความสงสารเห็นใจรวมอยู่ด้วย

“วุ้นแอบฟังแม่คุยกันเหรอ” น้ำเสียงคล้ายตำหนิ

“วุ้นไม่ได้ตั้งใจค่ะแม่ พอดีวุ้นไปเบิกเงินแล้วเอาแหวนทองที่แม่ซื้อให้วุ้นไปขาย วุ้นรวบรวมเงินมาให้แม่ได้ห้าหมื่นกว่าบาท แม่จะได้เอามารวมกับที่แม่หามาได้ แต่วุ้นคิดว่าแม่คงหาไม่ได้แน่ๆ ไม่อย่างนั้นแม่คงไม่กลุ้มใจแบบนี้ วุ้นยินดีแลกความสาวเพื่อให้แม่อยู่รอด ให้แม่หมดหนี้สิน”

แม้ว่าการขายตัวจะไม่เคยอยู่ในสมอง ธันย์ณิชาปฏิญาณตนกับตัวเองไว้ว่า จะไม่มีวันขายร่างกายแลกเงิน ทว่าเธอต้องกลืนคำยึดมั่นหายไปในลำคอ แล้วเอ่ยคำพูดประโยคนี้ออกมา เธอคงจะต้องกล้ำกลืนทั้งน้ำตากับความอดสูครั้งนี้ไปตลอดชีวิต

ธันย์ณิชายอมได้...แต่ยอมไม่ได้ที่เห็นวรนุชต้องตาย