7

ปองรักกุมมือสุพรรณีไว้ และพยายามหาเรื่องคุยให้ท่านรู้สึกผ่อนคลายให้หายจากภาวะอารมณ์เศร้า อดตำหนิพฤกษ์ไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรทำให้ท่านต้องเครียด

“ขอบใจนะรัก” สุพรรณีเอื้อมมือมาแตะศีรษะหญิงสาวเบาๆ

“อย่าคิดอะไรมากเลยนะคะ”

“ฉันพยายามอยู่ พยายามมาตลอดเกือบสองปี ฉันไม่อยากกลับไปเจอคุณชัยอีก”

“เพราะรักอีกแล้วใช่ไหม”

“ไม่ใช่หรอก เรื่องมันสะสมมานานแล้ว ก่อนที่เธอจะเข้ามาเสียอีก”

“มีอะไรระบายให้รักฟังได้นะคะ รักสัญญาจะไม่บอกใคร” 

“ฉันเล่าให้เธอฟังไม่ได้” นางตั้งใจให้ความลับนี้มันตายไปกับตน พฤกษ์จะต้องไม่รู้เรื่องนี้

“ถ้าไม่พร้อมก็ไม่ต้องเล่า ว่าแต่คุณป้าจะนอนพักสักงีบไหมคะก่อนจะออกเดินทาง”

“ถ้านอนพักอาจจะยาวจนตกเครื่องได้”

“ก็ดีสิคะ คุณป้าจะได้อยู่กับรักต่ออีกคืน”

“เรามันขี้อ้อน” สุพรรณีขยี้ศีรษะหญิงสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ปองรักเหมือนกับน้ำเย็นที่มาชโลมจิตใจให้นางรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ “ฉันอยู่ต่อไม่ได้หรอก เพราะพรุ่งนี้มีนัดกับหมอเจตน์ เธอลืมไปแล้วหรือไง”

“จริงด้วยค่ะ แล้วคุณป้าไปกับใครคะ” ทุกครั้งที่แพทย์นัดเธอจะต้องติดตามสุพรรณีไปด้วยเสียทุกครั้ง

“ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวฉันให้ตองนวลไปเป็นเพื่อน”

“รักค่อยสบายใจหน่อย”

“ทำเหมือนฉันเป็นเด็กๆ ไปได้ ไม่ต้องห่วงหรอกรัก” สุพรรณีคุยต่อไม่กี่ประโยคก็ขอตัวเข้าไปอาบน้ำ

ปองรักจัดการเก็บกระเป๋าให้ผู้มีพระคุณรวมถึงของเธอด้วย เพราะคาดว่าหลังจากไปส่งสุพรรณีแล้วพฤกษ์คงพาไปอยู่บ้านของธวัชชัยเลย แต่ไม่รู้ว่าไปจะต้องเจออะไรบ้าง

“เป็นอะไรรัก นั่งถอนหายใจเป็นคนแก่อยู่ได้” เสียงเอ่ยถามที่ดังขึ้น ทำให้ปองรักสะดุ้งตื่นจากภวังค์ความคิด

“รักคิดอะไรเพลินๆ ค่ะ” หญิงสาวยิ้มแหย่ๆ ก่อนจะหันมาพับเสื้อลงกระเป๋า

“ของที่ตาพฤกษ์ซื้อให้อยู่ไหนล่ะ”

“คุณพฤกษ์เอาไปไว้ที่บ้านเสี่ยแล้วค่ะ”

“ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกตาพฤกษ์แล้วกัน”

“ค่ะคุณป้า” ปองรักขานรับคำเสียงแผ่ว

“รัก...” สุพรรณีแต่งตัวเสร็จก็มานั่งข้างๆ หญิงสาว

“หากมีปัญหาอะไรโทรศัพท์ไปบอกฉันเลยนะ”

“ค่ะคุณป้า ไม่ต้องห่วงนะคะรักดูแลตัวเองได้ งานหนักกว่านี้รักก็เคยทำมาแล้ว”

“ฉันรู้ว่าเธอเป็นสาวแกร่ง เอานี่เงินเก็บไว้ใช้”

“ไม่เป็นไรค่ะ ไปอยู่บ้านเสี่ยก็มีข้าวกินฟรีทุกมื้อ”

“รับไว้เถอะ ฉันรู้อยู่ว่าเธอทำงานกับตาพฤกษ์ เขาไม่เคยจ่ายเงินเดือนให้ รายนั้นหน้าเลือดเหมือนพ่อเขา เพราะแบบนี้ถึงได้เทิดทูนกันนัก” สุพรรณีอดที่จะพูดประชดบุตรชายไม่ได้

“แต่รัก...”

“เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉิน เกิดมีปัญหาไปหยิบยืมใครไม่ได้”

“ไว้รักมี จะหามาคืนนะคะ”

“ไม่ต้องหาคืน งั้นฉันโกรธจริงๆ” สุพรรณีพูดด้วยน้ำเสียงขึงขัง

“ขอบคุณนะคะคุณป้า ที่ดีกับรักเหลือเกิน ไม่รู้ชาตินี้รักจะชดใช้บุญคุณให้หมดหรือเปล่า”

“อย่าเรียกว่าบุญคุณเลย เธอเองก็ช่วยดูแลฉัน หากไม่ได้เธอ ฉันอาจจะคิดฆ่าตัวตายไปแล้วก็ได้”

“อย่าคิดแบบนั้นนะคะ”

“ฉันเลิกคิดไปนานแล้ว ชีวิตฉันมีความสุขขึ้นก็เพราะเธอ”

“รักไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ”

“เธอทำแต่อาจจะไม่รู้ตัว เอาเถอะยังไงก็ดูแลตัวเอง เรื่องพ่อเธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะคอยไถ่ถามไปที่ทางโรงพยาบาลให้”

“ขอบคุณมากนะคะคุณป้าที่ช่วยเราสองคนพ่อลูก หากมีอะไรพอที่จะให้รักช่วยได้ รักยินดีค่ะ”

“เมื่อถึงเวลาฉันจะบอกเอง” สุพรรณีพูดเป็นปริศนา

ปองรักก็พยักหน้ารับคำด้วยความเต็มใจ เพราะพร้อมจะช่วยเหลือสุพรรณีทุกเรื่อง หากอีกฝ่ายต้องการ จะไม่มีคำว่าปฏิเสธอย่างแน่นอน โดยไม่รู้อนาคตว่าเธอจะต้องกระอักกระอ่วนใจแค่ไหนกับคำขอผู้มีพระคุณ

                พฤกษ์ขับรถไปส่งมารดาที่สนามบิน ในระหว่างทางสองแม่ลูกไม่มีใครปริปากพูดอะไรด้วยกันแม้แต่คำเดียว คนกลางอย่างปองรักเองก็ได้แต่นิ่งเงียบตามไปกับสถานการณ์อันน่าอึดอัด

“เดี๋ยวจอดรถตรงหน้าประตูทางเข้าก็ได้ แม่เดินเข้าไปเอง” เมื่อใกล้ถึงสนามบิน สุพรรณีจึงหันมาพูดกับบุตรชาย

“ให้รักเข้าไปส่ง รอคุณป้าขึ้นเครื่องไม่ได้หรือคะ” ปองรักรีบพูดแทรกขึ้นมา เธอไม่อยากให้สองแม่ลูกต้องจากกันด้วยความไม่เข้าใจกัน แล้วเมื่อไหร่ล่ะที่ทั้งคู่จะมีโอกาสปรับความเข้าใจกัน เพราะสุพรรณีต้องเดินทางกลับเชียงใหม่ ส่วนพฤกษ์คงอยู่กรุงเทพฯ ดูแลธุรกิจกับดูแลธวัชชัย และคงอีกนานกว่าจะกลับเชียงใหม่

“พฤกษ์เขารีบไปดูแลพ่อเขา คงไม่มีเวลามารอส่งฉันหรอก” สุพรรณีแอบน้อยใจบุตรชาย ทั้งที่รู้ดีว่าพ่อของเขาแอบมีเล็กมีน้อย เห็นตนถูกกระทำมาตลอด แต่เขายังเลือกเข้าข้างผู้เป็นพ่อ

“ผมรอส่งคุณแม่ขึ้นเครื่องได้” พฤกษ์หันมาเอ่ยกับมารดา ก่อนเร่งเครื่องเข้าไปยังลานจอดรถของสนามบิน โดยไม่มีใครพูดอะไรอีกเลย จนกระทั่งถึงตัวอาคารผู้โดยสาร

“เดี๋ยวฉันไปซื้อกาแฟก่อนนะคะ” ปองรักปล่อยให้สองแม่ลูกอยู่กันตามลำพัง จนพฤกษ์มองตามไปจนสุดสายตาแต่คิดว่าหญิงสาวคงอยากให้เขาปรับความเข้าใจกับมารดา

“คุณแม่ครับ” พฤกษ์ยกมือขึ้นไหว้มารดา “ผมขอโทษนะครับที่พูดไม่ดีออกไป”

“ไม่เป็นไรหรอก แม่รู้ว่าพฤกษ์เครียดเรื่องพ่อ ไหนจะเรื่องงานที่ต้องแบกรับ”

“ผมแค่อยากให้ครอบครัวเรากลับมาเป็นเหมือนเดิม” คนเป็นลูกอย่างเขารู้สึกปวดใจยิ่งนัก ที่เห็นคนในครอบครัวไปคนละทิศละทาง แม้แต่อาการป่วยของบิดาก็ไม่สามารถประสานรอยร้าวในอดีตได้

“ถึงพ่อกับแม่แยกทางกัน เราก็ยังเป็นพ่อแม่ของพฤกษ์”

“แต่ผมอยากให้คุณแม่ไปเยี่ยมคุณพ่อสักนิดก็ยังดี คุณแม่อาจจะทำให้คุณพ่อมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง”

บิดาปฏิเสธการรักษา ไม่ยอมรับกับสภาพของตัวเองที่เกิดขึ้น แม้แต่พยาบาลที่เขาจ้างมาดูแลท่านก็ปฏิเสธไม่ให้เข้าใกล้

“แม่ไปเจอ พ่อเราอาจจะอาการแย่ลงก็ได้ พฤกษ์คงไม่รู้ว่าพ่อเราหมดรักแม่ไปนานแล้ว” นางรู้ดี งั้นเขาคงไม่เลี้ยงคัดนางค์ไว้นานหลายปี ทุกครั้งที่พูดเรื่องนี้ก็มีแต่เรื่องทะเลาะกันรุนแรง ธวัชชัยไม่เคยใส่ใจความรู้สึกตนเลย เพราะได้แต่มัวเมากับกิเลสตัณหา แทบอยู่กินที่คอนโดฯ ที่เขาซื้อให้ผู้หญิงคนนั้น ปัญหามันเริ่มสะสมมาเรื่อยๆ จนเกิดเรื่องที่มากระทบกับบุตรชายโดยตรง พร้อมกับอาการของโรคซึมเศร้าก็เริ่มชัดเจนขึ้น โดยที่พฤกษ์ไม่เคยรู้ ส่วนใหญ่เขาก็เห็นแต่มุมด้านดีของผู้เป็นบิดา เขารักและเทิดทูนผู้เป็นพ่อ ทำให้นางไม่กล้าบอกเรื่องอัปยศที่เกิดขึ้น

“ไม่จริงหรอกครับ ผมรู้ว่าท่านยังรักคุณแม่อยู่”

“พฤกษ์ไม่รู้อะไร” นางเอื้อมมือมาแตะที่ศีรษะบุตรชายเบาๆ “ไงฝากดูแลน้องด้วยนะ เห็นใจรักบ้าง เขาก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มาทำเพื่อครอบครัว”

“แม่ครับผมไม่เข้าใจเลย” พฤกษ์ก็ได้แต่ถอนหายใจพรืด ทำไมมารดาต้องห่วงใยปองรักขนาดนี้ ทั้งที่ปองรักคือต้นเหตุทำให้ท่านป่วย ทำให้ครอบครัวแตกสาแหรกขาด

“สักวันพฤกษ์จะเข้าใจ เรื่องแต่งงานแม่จะไปหาฤกษ์กับหลวงพ่อให้”