All Chapters of พิศวาสรักเมียทาส: Chapter 1 - Chapter 9

คอนโดฯ หรูกลางใจเมืองพฤกษ์ตื่นขึ้นมาถึงกับกุมขมับเมื่อสาวข้างกายที่ตนเผลอร่วมหลับนอนด้วยยามที่แอลกอฮอล์เข้าปากจนไม่ได้สติ เป็นผู้หญิงที่ตนเคยป่าวประกาศว่าเกลียดแสนเกลียด ปองรักเป็นต้นเหตุทำให้บิดามารดาของเขาเกือบจะหย่าขาดกัน หากวันนั้นเขาไม่วิงวอนขอร้องไว้ ซ้ำร้ายมารู้ภายหลังว่ามารดาป่วยเป็นโรคซึมเศร้า เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น นอกจากมารดาจะไม่โกรธเกลียดปองรักแล้ว ท่านยังให้ความเมตตาปรานีอีกฝ่าย ส่งเสียให้เรียนจนจบในระดับปริญญาตรี หลังจากนั้นยังพาไปอยู่ที่บ้านไร่ที่เชียงใหม่อีกด้วย มารดาให้ความไว้วางใจให้ปองรักคอยดูแลท่านอย่างใกล้ชิด ประดุจบุตรสาวในไส้ก็ไม่ปาน เขาเห็นแล้วรู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนัก แต่ไม่สามารถคัดค้านอะไรได้เพราะเป็นความสุขของท่าน ความคิดของพฤกษ์พลันสะดุดลง ที่จู่ๆ ประตูห้องนอนถูกผลักเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย“ตาพฤกษ์! ปองรัก” สุพรรณีแทบช็อกกับภาพที่เห็น ไม่คิดว่าบุตรชายจะนึกพิศวาสเด็กในปกครองอย่างปองรัก แล้วไหนจะตั้งท่ารังเกียจอีกสารพัด“เอ่อ...คุณแม่มาได้ยังไงครับ” พฤกษ์หาคำพูดให้กับตัวเองแทบไม่เจอ ยอมรับว่าตกใจที่มารดามาปรากฏตัวอยู่ที่กรุงเทพฯ หนำซ้ำยังมายืนอยู่เบื

“อย่านะคะฉันขอร้อง ขอเวลาฉันหน่อยได้ไหมคะ”“เธอจะเอาเงินที่ไหนมาใช้หนี้”“ฉันจะออกไปหางานทำ แล้วจะนำเงินไปใช้หนี้ค่ะ”“เงินไม่ใช่น้อยๆ หาจนตายก็หาไม่ได้หรอก” เขากล่าวอย่างดูถูกดูแคลน“แล้วจะให้ฉันทำไงล่ะคะ แต่มันดีกว่าไม่ได้ส่งไม่ใช่เหรอ”“ถ้าเธออยากใช้หนี้จริงๆ ฉันมีวิธี” เขาเอ่ยพลางหรี่ตามอง“ยังไงคะ”“ฉันจะให้เธอมาดูแลพ่อฉัน”“จ้างพยาบาลมาดูแลไม่ดีกว่าหรือคะ ฉันเองก็ไม่จบด้านนี้” เธอรีบกล่าวแย้งขึ้นมา“พยาบาลฉันจ้างให้มาทำกายภาพบำบัดให้คุณพ่อช่วงบ่ายของทุกวัน เพียงเดือนแรกเท่านั้น ส่วนที่เหลือเธอต้องดูแลคุณพ่อฉันทั้งหมด ทั้งช่วงกลางวันช่วงกลางคืน ทำยังไงก็ได้ให้พ่อฉันกลับมาเป็นปกติ”“กลับมาเป็นปกติ ฉันไม่ใช่หมอนะคะ จะรักษาพ่อคุณให้หายได้ยังไงคะ ขนาดหมอยังบอกว่าไม่มีโอกาสหาย อาจจะต้องนอนติดเตียงไปตลอดชีวิต” “นี่เธอแช่งพ่อฉันเหรอ” นัยน์ตาคมแข็งกร้าวขึ้นมาทันควัน“เปล่าๆ เปล่านะคะ ฉันแค่ได้ยินแม่เลี้ยงเล่าให้ฟังเท่านั้น” หญิงสาวแก้ตัวเสียงอ่อยๆ“เอาละ ขอแค่อาการพ่อฉันดีขึ้น ช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง ถึงเวลานั้นฉันจะยกหนี้สินที่ครอบครัวเธอก่อไว้ทั้งหมด”“คุณจะไม่ยึดบ้านฉันแล้วใช่ไหมคะ” ห

“ไปเถอะรถมารับแล้ว” สุพรรณีไม่ยอมเอารถที่บ้านสามีมาใช้ เพราะเลือกที่จะตัดขาดกันไปแล้วก็ไม่ควรต้องเกี่ยวข้องกันทุกกรณี นางจึงขอยืมรถที่บ้านของน้องสาวมาใช้แทนใช้เวลาเดินทางไม่นานทั้งสองก็มาถึงโรงพยาบาลที่อมรเทพพักรักษาตัวอยู่ ซึ่งอยู่เป็นตึกรวมชาย ปองรักกวาดสายตามองหาบิดา“อยู่เตียงมุมสุด” สุพรรณีบอกเท่านั้น ดวงตาคู่โศกก็โฟกัสไปยังร่างของบิดา ซึ่งท่านกำลังหันหลังให้“พ่อ...” น้ำเสียงสั่นเครือจวนเจียนจะร้องไห้ ทำให้ร่างผ่ายผอมเริ่มขยับตัวหันมาตามเสียง“ยายรัก เอ่อ...” ผู้เป็นพ่อถึงกับพูดไม่ออก “คุณนายพายายรักมาทำไมครับ”“รักให้ท่านพามาเองจ้ะ พ่อป่วยหนักทำไมไม่บอกรักเลย”“พ่อไม่สบายนิดหน่อย สองสามวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว” อมรเทพจำต้องพูดปดเพราะไม่อยากให้บุตรสาวต้องมาเป็นห่วง“รักรู้แล้ว พ่อไม่ต้องมาปิดรักหรอก แล้วน้าพิรุณไปไหนทำไมไม่มาดูแลพ่อ” ปองรักเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองหาแม่เลี้ยงสาว“ถามถึงทำไม” อมรเทพถามกลับเสียงห้วน จนผู้เป็นลูกถึงกับหน้าเจื่อนๆ“รักขอโทษจ้ะ” ปองรักคิดว่าบิดาคงไม่พอใจที่เธอไปตำหนิแม่เลี้ยง“พ่อไม่ได้ว่าอะไรแกสักหน่อย พิรุณไม่อยู่น่ะดีแล้ว” ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน

 ปองรักกุมมือสุพรรณีไว้ และพยายามหาเรื่องคุยให้ท่านรู้สึกผ่อนคลายให้หายจากภาวะอารมณ์เศร้า อดตำหนิพฤกษ์ไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรทำให้ท่านต้องเครียด“ขอบใจนะรัก” สุพรรณีเอื้อมมือมาแตะศีรษะหญิงสาวเบาๆ“อย่าคิดอะไรมากเลยนะคะ”“ฉันพยายามอยู่ พยายามมาตลอดเกือบสองปี ฉันไม่อยากกลับไปเจอคุณชัยอีก”“เพราะรักอีกแล้วใช่ไหม”“ไม่ใช่หรอก เรื่องมันสะสมมานานแล้ว ก่อนที่เธอจะเข้ามาเสียอีก”“มีอะไรระบายให้รักฟังได้นะคะ รักสัญญาจะไม่บอกใคร” “ฉันเล่าให้เธอฟังไม่ได้” นางตั้งใจให้ความลับนี้มันตายไปกับตน พฤกษ์จะต้องไม่รู้เรื่องนี้“ถ้าไม่พร้อมก็ไม่ต้องเล่า ว่าแต่คุณป้าจะนอนพักสักงีบไหมคะก่อนจะออกเดินทาง”“ถ้านอนพักอาจจะยาวจนตกเครื่องได้”“ก็ดีสิคะ คุณป้าจะได้อยู่กับรักต่ออีกคืน”“เรามันขี้อ้อน” สุพรรณีขยี้ศีรษะหญิงสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ปองรักเหมือนกับน้ำเย็นที่มาชโลมจิตใจให้นางรู

“คุณแม่ครับ ผมไม่อยากแต่งงานกับคนที่เกลียด” พฤกษ์พูดออกมาตรงๆ โดยไม่รู้ว่าคนที่เขาเกลียดกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาถึงกับหยุดชะงัก แล้วถอยร่างไปยืนข้างๆ เสา“พฤกษ์!”“ผมพูดความจริงครับ”“ทำอะไรลงไปควรรับผิดชอบรู้ไหม อย่าทำให้แม่ต้องผิดหวังเหมือนพ่อของแกนะพฤกษ์”“ครับ...ผมยอมรับว่าเห็นแก่ตัว ถ้าให้เป็นคนดีมีความรับผิดชอบคงไม่ไหว ผู้หญิงรายทางที่ผมนอนด้วยไม่ได้มีแค่คนเดียว ที่สำคัญผมไม่มีวันรับผิดชอบผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวเราแตกแยก ปองรักไม่มีวันได้เป็นเมียแต่งของผมแน่ๆ แต่ถ้าให้เป็นเมียทาสน่ะได้”“พฤกษ์!” สุพรรณีถึงกับเรียกบุตรชายเสียงเข้ม ปองรักเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงให้ดูสดใสที่สุด แล้วก้าวเท้าเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟสองแก้ว“กาแฟมาแล้วค่ะ”“มาแล้ว ไปหลงหรือยังไงเราถึงเพิ่งมาน่ะ” สุพรรณีรับแก้วกาแฟมาถือ พร้อมฝืนยิ้มให้หญิงสาวด้วยแววตาเอ็นดู“ทำไมรู้ล่ะคะ รักหลงทางจริงๆ นี่ถามเขามาตลอดทางเลยค่ะ”