พิศวาสรักเมียทาส

คอนโดฯ หรูกลางใจเมือง

พฤกษ์ตื่นขึ้นมาถึงกับกุมขมับเมื่อสาวข้างกายที่ตนเผลอร่วมหลับนอนด้วยยามที่แอลกอฮอล์เข้าปากจนไม่ได้สติ เป็นผู้หญิงที่ตนเคยป่าวประกาศว่าเกลียดแสนเกลียด

ปองรักเป็นต้นเหตุทำให้บิดามารดาของเขาเกือบจะหย่าขาดกัน หากวันนั้นเขาไม่วิงวอนขอร้องไว้ ซ้ำร้ายมารู้ภายหลังว่ามารดาป่วยเป็นโรคซึมเศร้า เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น นอกจากมารดาจะไม่โกรธเกลียดปองรักแล้ว ท่านยังให้ความเมตตาปรานีอีกฝ่าย ส่งเสียให้เรียนจนจบในระดับปริญญาตรี หลังจากนั้นยังพาไปอยู่ที่บ้านไร่ที่เชียงใหม่อีกด้วย มารดาให้ความไว้วางใจให้ปองรักคอยดูแลท่านอย่างใกล้ชิด ประดุจบุตรสาวในไส้ก็ไม่ปาน เขาเห็นแล้วรู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนัก แต่ไม่สามารถคัดค้านอะไรได้เพราะเป็นความสุขของท่าน ความคิดของพฤกษ์พลันสะดุดลง ที่จู่ๆ ประตูห้องนอนถูกผลักเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ตาพฤกษ์! ปองรัก” สุพรรณีแทบช็อกกับภาพที่เห็น ไม่คิดว่าบุตรชายจะนึกพิศวาสเด็กในปกครองอย่างปองรัก แล้วไหนจะตั้งท่ารังเกียจอีกสารพัด

“เอ่อ...คุณแม่มาได้ยังไงครับ” พฤกษ์หาคำพูดให้กับตัวเองแทบไม่เจอ ยอมรับว่าตกใจที่มารดามาปรากฏตัวอยู่ที่กรุงเทพฯ หนำซ้ำยังมายืนอยู่เบื้องหน้าตนในเวลานี้ ทั้งที่เมื่อหลายวันก่อนเขาเอ่ยปากชวนให้มาร่วมงานแต่งงานของปุณณดากับอชิรวิชญ์ แต่ท่านกลับปฏิเสธบอกว่าไม่อยากกลับมาเหยียบที่กรุงเทพฯ อีก ไม่รู้เหตุผลอันใดดลใจให้ท่านเดินทางมาที่นี่

“แม่จะมายังไงไม่สำคัญ ที่แม่อยากรู้คือเกิดอะไรขึ้น ระหว่างที่มางานแต่งหนูดา”

“ปองรักตื่น ปองรัก” พฤกษ์หันไปสะกิดร่างบางให้มารับชะตากรรมด้วย แต่หญิงสาวกลับพลิกตัวหันไปนอนกอดหมอนข้างหลับไม่รู้เรื่องอีกต่างหาก เมื่อคืนเขาคงลืมตัวจัดการเธอหนักไป

“เดี๋ยวแม่ปลุกน้องเอง แกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงไปรอแม่ที่ห้องรับแขก”

เสียงเครียดๆ ของมารดา ทำให้พฤกษ์ไม่กล้าโต้แย้งแต่อดไม่ได้ที่จะเหลือบสายตามองไปยังร่างของปองรักอย่างครุ่นคิด ก่อนจะลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

“รักตื่น รัก” น้ำเสียงอ่อนโยนที่คุ้นหูดังขึ้นมาในโสตประสาท ทำให้ปองรักเริ่มรู้สึกตัวพร้อมอาการปวดร้าวไปทั้งร่าง ทันทีที่ลืมตาขึ้นมาถึงกับเบิกตาโพลง ตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อผู้มีพระคุณมานั่งอยู่เบื้องหน้า

“แม่เลี้ยง” ปองรักถึงกับลนลานทำอะไรไม่ถูก เพราะไม่รู้จะอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างไรดี “คือรัก...รักไม่ได้ตั้งใจ” เธอบอกด้วยเสียงตะกุกตะกักจวนเจียนจะร้องไห้

เมื่อคืนเธอจำได้ว่าลงมาดื่มน้ำ แล้วพบว่าพฤกษ์นั่งฟุบหลับกับที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่ม จึงเขย่าแขนเรียกให้ขึ้นไปนอน ซึ่งอีกฝ่ายเพียงครางเสียงรับคำแต่ร่างกายกลับไม่ไหวติง ด้วยความเป็นห่วงกลัวเขาจะเผลอหลับจนตกเก้าอี้ จึงเข้ามาพยุงร่างพาชายหนุ่มขึ้นห้องนอนไปอย่างทุลักทุเล

จนกระทั่งมาถึงเตียงนอน ด้วยความที่พฤกษ์เป็นคนตัวสูงใหญ่ เวลาทิ้งน้ำหนักตัวลง ทำให้เธอทรงตัวไม่อยู่จึงเซถลาเกยทับร่างใหญ่ด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัว จึงรีบตะเกียกตะกายร่างลุกขึ้น แต่ทว่าถูกชายหนุ่มรั้งร่างกลับมาเพราะเข้าใจผิดคิดว่าตนเป็นปุณณดา เธอพยายามดึงสติพฤกษ์ จำได้ว่าทั้งกัดทั้งข่วนไปหลายต่อหลายครั้งจนสุดกำลัง แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีสติเพียงพอที่จะยอมรับฟัง ด้วยความช่ำชองมากด้วยประสบการณ์ของพฤกษ์ สุดท้ายร่างกายเธอกลับทรยศเผลอกายเผลอใจรับสัมผัส ยอมตกเป็นของเขาด้วยความเต็มใจในที่สุด

“ไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน แล้วค่อยคุยกันเรื่องนี้อีกที” สุพรรณียื่นชุดคลุมอาบน้ำให้แก่หญิงสาวเพื่อสวมใส่

“ค่ะแม่เลี้ยง” ปองรักรีบรับมาสวมใส่อย่างทุลักทุเลเพราะสภาพร่างกายเวลานี้ปวดร้าวไปทั้งร่าง จังหวะนั้นพฤกษ์เปิดประตูออกจากห้องน้ำมาพอดี ทำให้สองสายตาสอดประสานกันโดยอัตโนมัติ วินาทีต่อมาหญิงสาวถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อเห็นรอยเขี้ยวบนหัวไหล่ของชายหนุ่ม จนถูกอีกฝ่ายมองมาอย่างคาดโทษ

“ลุกไหวไหม”

“ไหวค่ะแม่เลี้ยง” ปองรักฝืนตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะก้มหยิบชุดนอนของเธอที่ถูกพฤกษ์ถอดทิ้งไว้เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา นำมากอดไว้แนบอกแล้วรีบพาร่างหายออกไปจากห้องนอน ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้บนเตียงนอนเป็นหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์

“แกเห็นอะไรไหมพฤกษ์”

“อะไรครับ” เพราะมัวแต่ก้มดูแผลบนร่างกาย เนื่องจากถูกแม่แมวน้อยทั้งกัดทั้งข่วนลายไปทั้งตัว

“รอยเลือดที่เกิดขึ้นเมื่อคืน คงไม่ต้องบอกนะ ว่าแกควรจะทำยังไงต่อไป”

“ผมก็นอนกับผู้หญิงบริสุทธิ์มาก็ตั้งหลายคน ไม่เห็นคุณแม่จะบังคับให้ผมรับผิดชอบเลยนี่”

“แต่ไม่ใช่กับยายรัก เพราะน้องไม่ได้นอนกับแกเพราะเงิน...แกก็รู้ว่าแม่เกลียดการกระทำมั่วไม่เลือกของพ่อแกมาแล้ว นี่แกยังจะทำตามอีกเหรอ” สุพรรณีตอกกลับบุตรชายด้วยความโมโห แต่ไม่ทันที่สองแม่ลูกจะตอบโต้อะไรกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของนางก็ดังขึ้น “มีอะไรครรชิต”

“นายท่านต้องเข้ารับการผ่าตัดด่วน แต่หมอต้องการให้ทางญาติเซ็นยินยอมก่อนครับ ผมโทรศัพท์หานายน้อยแล้วแต่ปิดเครื่อง” ลูกน้องคนสนิทของธวัชชัยกล่าวรายงาน

“อืม...ฉันจะให้ตาพฤกษ์รีบตามไปที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้” เพราะเจอบุตรชายก่อเรื่องเสียก่อน จนลืมเรื่องสามีถูกลอบยิงจนต้องเข้าโรงพยาบาลไปชั่วขณะ

“มีอะไรครับคุณแม่ ทำไมผมต้องไปโรงพยาบาล”

“พ่อแกถูกลอบยิงเมื่อคืน ครรชิตโทร.หาแกแล้วไม่ติด เลยโทรศัพท์ไปหาแม่ที่ไร่ แม่พยายามโทรศัพท์หาทั้งแกทั้งยายรักแล้วไม่มีใครรับสาย แม่เลยต้องบินด่วนมากรุงเทพฯ แล้วตรงมาหาแกที่คอนโดฯ”

“ผมคงทำโทรศัพท์ตกอยู่ในรถน่ะครับ แล้วทำไมคุณแม่เพิ่งมาบอก แทนที่จะให้ผมรีบไปโรงพยาบาล” เขาโยนความผิดให้มารดา เพราะความเป็นห่วงบิดา

“ก็เพราะแกก่อเรื่องไว้น่ะสิ”

“เอาไว้คุยกันครับ ผมต้องรีบไปดูคุณพ่อที่โรงพยาบาล”

“พ่อแกคงไม่เป็นไรมั้ง” สุพรรณีพึมพำกับตัวเอง หลายครั้งที่ธวัชชัยถูกลอบยิงจากคู่อริ ก็รอดปลอดภัยมาทุกครั้ง

“ผมก็หวังแบบนั้น” พฤกษ์เข้าไปสวมกอดมารดาเพื่อปลอบใจ

“แม่ไม่ได้ห่วงพ่อแกหรอก รายนั้นดวงแข็ง” สุพรรณีปฏิเสธเสียงแข็ง เพราะสามีสร้างความชอกช้ำใจมาไม่น้อย พยายามตัดใจไม่ห่วงคนเจ้าชู้มากรักอย่างธวัชชัย

“ผมรู้ว่าคุณแม่ห่วงคุณพ่อ” พฤกษ์ยิ้มก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องแต่งตัว ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เดินออกมา “คุณแม่จะไปด้วยกันไหมครับ”

“ไม่ละ แม่รอฟังข่าวที่คอนโดฯ แล้วกัน”

“ก็ตามใจครับ” พฤกษ์พยักหน้ารับคำ ก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปด้วยความรีบเร่ง และหวังว่าบิดาจะไม่ได้เป็นอะไรมากเหมือนเช่นทุกครั้งที่เกิดปัญหากับคู่อริ หลังจากนี้คิดว่าคงถึงเวลาที่เขาจะขอร้องให้บิดาหยุดทำธุรกิจสีเทานี้เสียที