INICIAR SESIÓNตอนที่ 7. เลขาไม่ใช่แฟน
วันต่อมา รุ่งเช้า เท้าหนาหยุดชะงักไป เมื่อสาวเท้าออกมาแล้วเห็นว่าบริเวณห้องนั่งเล่นถูกเปิดผ้าม่านเอาไว้จนสว่างจ้าไปหมด ดวงตาคมสังเกตุเห็นเลขาสาวของตัวเองกำลังยืนขยุกขยิกอยู่บริเวณห้องครัว จึงรีบเดินเข้าไปดู “ทำอะไรมัลลิกา” “อุ้ย ท่านประธาน” “ดิฉันกำลังจะดื่มนมค่ะ” มัลลิกาตกใจเล็กน้อย ที่จู่ๆแมทธิวก็เดินเข้ามาในนี้ วันนี้เธอตื่นเร็วกว่าเขาเล็กน้อย ถึงได้แต่งตัวเสร็จก่อน เหตุก็เพราะเธอเป็นลูกน้อง จะทำทุกอย่างเสร็จช้ากว่าเจ้านายได้ยังไง “ฝากชงกาแฟให้ผมแก้วหนึ่งก็แล้วกัน“ ปากหนักสั่งสั้นๆ ”ได้ค่ะ“ ซึ่งหญิงสาวก็ยิ้มตอบ เธอติดนิสัยชอบดื่มนมตอนเช้ามาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น กาแฟกลิ่นหอมก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ดวงตาคมเหลือบไปมองนาฬิกาบนข้อมือของตัวเอง ก่อนจะพบว่าเขายังมีเวลาเหลือนิดหน่อย ถ้าคนตรงหน้าอยากจะไปทานข้าวก่อนเริ่มทำงานก็ย่อมได้ ”คุณหิวข้าวหรือเปล่า ตอนเช้ามีอาหารโรงแรมนะ เรายังมีเวลาเหลืออีกนิดหน่อยก่อนไปพบหุ้นส่วนคนสำคัญ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปถามร่างสวยที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามของเขา ”ไม่เป็นไรค่ะท่านประธาน ดิฉันไม่ทานข้าวเช้าค่ะ“ มัลลิกาโบกมือปฎิเสธ ทำให้แมทธิวรับรู้ว่าเธอเองก็ไม่ชอบทานอาหารเช้าเหมือนกันกับเขา แค่กาแฟแก้วเดียวก็เพียงพอแล้ว ”เหมือนผมเลย รอผมดื่มกาแฟแก้วนี้เสร็จก่อนเราจะออกไป“ ”ค่ะ“ หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งรอร่างสูงจิบกาแฟไปแบบไม่รีบ จนกระทั่ง.....แมทธิวลุกขึ้นเมื่อถึงเวลา ”ไปกันเถอะ“ ”เดี๋ยวก่อนค่ะคุณแมทธิว“ มัลลิการ้องเรียก ก่อนจะขยับเท้าเข้ามายืนอยู่ด้านหน้าของเขา ”เนคไทของคุณ มันยังไม่แน่นดีค่ะ เดี๋ยวดิฉันช่วยนะคะ“ เธอว่าก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือไปจัดแจงเทคไทให้คนตัวสูง ซึ่งแมทธิวที่เห็นภาพนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาได้แต่ยืนมองทุกการกระทำของเลขาตัวเองไปอย่างเพลิดเพลิน พอได้มองมุมนี้ใกล้ๆ เขาก็ยิ่งได้รู้ว่ามัลลิกามีผิวที่เนียนละเอียดราวกับเด็กทารก ไหนจะกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่ลอยออกมาจากตัวของเธออีก มันให้ความรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าหอมฟุ้งแรงๆ อย่างที่เขาเคยเจอ “เรียบร้อยค่ะ“ รู้ตัวอีกที หญิงสาวก็ก้าวหนีเขาไปหยิบกระเป๋า ทำให้แมทธิวต้องรีบตั้งสติ ไม่รู้เมื่อกี้จิตใจของเขาเผลอลอยไปถึงไหนต่อไหน ”อะแฮ่ม ขอบใจ“ @ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง “ฮัลโหล สวัสดีครับคุณแมทธิว“ ทันที่ที่‘พอล‘ เห็นว่าใครเดินเข้ามา เขาก็รีบเดินมาทักทาย หนุ่มหน้าคมเต็มไปได้หนวดเครา ดูแวบแรกก็รู้ว่าไม่ใช่คนเอเชียแน่ส่งยิ้มมาทักทายแมทธิวอย่างเป็นมิตร แวบแรกมัลลิกาเข้าใจว่าหุ้นส่วนของเจ้านายเป็นคนประเทศสิงค์โปร์แต่ดูจากหน้าตาแล้ว พอลคงมาจากทางตะวันออกกลางมากกว่า “สวัสดีครับ ผมดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้ง“ แมทธิวเอื้อมมือไปทักทายหุ้นส่วนรายใหญ่รายใหม่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของพอลจะหันมาจ้องที่ร่างสวยของมัลลิกาอย่างสนอกสนใจ “คุณพาแฟนสาวมาด้วยเหรอครับ?“ ”สวัสดีครับคุณผู้หญิง ผมชื่อพอลนะ“ หนุ่มตะวันออกกลางหันมายื่นมือให้ร่างสวยแทน พอได้ยินคำนั้นแมทธิวจึงต้องรีบแก้ข่าว “คนนี้เลขาส่วนตัวของผมเอง” เขายิ่งต้องรักษาภาพลักษณ์ให้บริษัท ถ้ามีข่าวหลุดออกไปว่าเขาควงผู้หญิงมาทำงาน พวกที่ถือหุ้นอยู่ตอนนี้คงได้รีบมารุมทึ้งเขาแน่ “ว้าว เลขาของคุณสวยจังเลยนะครับ” พอลว่าพร้อมกับแสดงท่าทีสนใจอีกคนอย่างไม่คิดปกปิด ทำเอาแมทธิวค่อยๆหุบยิ้มลงไปอัตโนมัติ “สวัสดีค่ะคุณพอล ฉันชื่อมัลลิกานะคะ เรียกว่ามุขเฉยๆก็ได้ค่ะ” หญิงสาวเอื้อมมือไปทำความรู้จักพอลด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งพอลที่เดิมทีชอบสาวเอเชียอยู่แล้ว ก็จับมือเล็กเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ทำให้ประธานหนุ่มต้องพูดแทรก ก่อนที่ทุกอย่าง....มันจะเตลิดไปไกลมากกว่านี้ ”ชื่อเพราะมากเลยครับ“ “อะแฮ่ม ผมว่าเราเข้าไปคุยงานกันดีกว่าไหมครับ” แมทธิวกล่าว “อ้อ ได้สิครับ เชิญทางนี้เลย“ ซึ่งพอลก็ยอมวางมือแต่โดยดี เขาเดินนำทั้งสองไปภายในสำนักงานของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ที่เป็นห้องทำงานส่วนตัวของเขาอย่างว่องไว หลายชั่วโมงต่อมา “เอาเป็นว่าถ้าไปถึงเมืองไทยแล้ว คุณแมทธิวช่วยส่งเอกสารสัญญาและใบเสนอราคาทั้งหมดมาให้ผมทีนะครับ ผมจะรีบพิจารณาและเซ็นสัญญาไปอย่างเร็วที่สุด” นั่นเป็นบทสรุปจากปากของพอลในวันนี้ เขาตกลงรับสินค้าจากบริษัทเดอะ ลัคชูรี่ จำกัดมาขายที่ห้างชั้นนำของตัวเอง เหตุก็เพราะหลายปัจจัย เขารู้จักกับแมทธิวมานานมากแล้วสมัยเรียนอยู่แอลเอด้วยกัน แถมสินค้าของฝั่งนั้นก็ดูมีคุณภาพและติดกระแสตลาดโลกอยู่ไม่น้อย พอได้ลองมาคุยข้อตกลงในวันนี้ พอลจึงตัดสินใจได้ไม่ยาก “ได้ครับ ผมจะให้เลขาจัดการให้“ ”จดเอาไว้ด้วยนะมัลลิกา“ ”ได้ค่ะท่านประธาน” มือเล็กพิมพ์ทุกอย่างลงไปในโทรศัพท์ของตัวเอง เมื่อได้รับคำสั่ง “ไหนๆก็มาถึงนี่แล้ว ไม่ทราบว่าเย็นนี้คุณทั้งสองคนว่างไหมครับ? ผมอยากจะชวนไปทานอาหารค่ำด้วยกันสักหน่อย“ จู่ๆพอลก็เสนอคำนั้นขึ้นมา ใจจริงเขาอยากจะชวนแค่มัลลิกาคนเดียว แต่ก็ไม่อยากทำตัวเสียมารยาท แต่ถึงอย่างนั้นแมทธิวก็รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายสนใจในตัวของเลขาตัวเอง ชายหนุ่มจึงอยากจะตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม เพราะหากสองคนนี้เกิดมีซัมติงกันขึ้นมาแล้วมัลลิกาเกิดลาออกย้ายมาอยู่ที่นี่ จะมีใครมาทำงานตำแหน่งนี้แทนเธอได้ เพราะสำหรับแมทธิว ถึงเขาจะใจร้ายกับหญิงสาวเป็นบางครั้ง แต่เธอก็นับว่าเป็นเลขาที่รู้ใจเขาเขามากที่สุดคนหนึ่ง “น่าเสียดาบจังเลยนะครับ วันนี้ผมกับเลขาคงไม่ว่าง เพราะจองนัดที่คาสิโนเอาไว้แล้ว” “เอาไว้โอกาสหน้าก็แล้วกันนะครับคุณพอล” แมทธิวว่าพร้อมกับเหยียดยิ้ม ส่วนมัลลิกาที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรก็ได้แต่ยิ้มบางๆส่งกลับไปเช่นกัน สำหรับเธอถ้าเจ้านายสั่งให้ไปที่ไหนก็คงต้องตามนั้น เพราะจำนวนเงินเดือนที่เธอได้จากแมทธิวทำให้หญิงสาวไม่อาจ ปฏิเสธอะไรจากเขาได้เลย เพราะมันสูงมาก! จนแทบหาที่ไหนไม่ได้ในประเทศไทยยังไงล่ะ “ไม่เป็นไรครับ งั้นเอาไว้โอกาสหน้า ผมหวังว่าจะได้เจอคุณอีกนะครับ คุณมุข“ พอลหันมาพูดกับหญิงสาวโดยเฉพาะ ”ฉันก็หวังอย่างนั้นเช่นกันค่ะ ^^“ หญิงสาวพูดตอบตามมารยาท “ผมขอตัวก่อนจะครับ เดินทางปลอดภัย” “ครับ โชคดี“ เมื่อพอลเดินออกไปแล้ว แมทธิวก็หันมามองหน้าเลขาตัวเองอีกครั้ง หญิงสาวที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็ได้แต่มีสีหน้าที่เปื้อนยิ้มตลอดเวลา เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อกี้พอลสนใจในตัวเอง ”คุณเคยหุบยิ้มบ้างไหมมัลลิกา“ ประธานหนุ่มตัดสินใจเอ่ยถาม ”คะ? เคยสิคะ“ เธอตอบตาแป๋ว ”เมื่อไหร่?“ ”ตอนที่ท่านประธานดุไงคะ ดิฉันไม่เคยยิ้มออกเลยค่ะ น่ากลัวมากๆ“ หญิงสาวเผลอพูดความในใจออกมา ”นี่คุณว่าผมน่ากลัวงั้นเหรอ?“ ”ปะเปล่านะคะ! เอ่อ ระเรากลับกันเลยดีไหมคะ ท่านประธานจะได้พัก วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว“ หญิงสาวละล่ำละลักบอก ทำให้แมทธิวแอบขำอยู่ในใจ เธอคงคิดว่าเขาจะโกรธสินะ ”อืม“ตอนพิเศษ 2. ส่งไม้ต่อให้การแก้แค้น ( จบ ) พรึ่บ~เมื่อแก้วไวน์ทั้งสองถูกยกขึ้น ครีมสีชมพูก็ปรากฏอยู่ในถ้วย มัลลิกากับแมทธิวหันไปมองหน้ากันด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจที่ได้รู้ว่าตัวเองนั้นได้ลูกสาว “ผมกำลังจะมีลูกสาวครับทุกคน!” “เย้!~” ปัง~ ปัง~เสียงทุกคนเฮฮาอย่างมีความสุข คุณหญิงรายากระโดดลุกขึ้นอย่างเก้าอี้ ในที่สุดนางก็จะได้เห็นทายาทของตระกูลเบอร์สันในฐานะผู้หญิงก่อนตาย เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง การฉลองก็จบลง ทุกคนพากันแยกย้ายกลับ โดยครอบครัวของมัลลิกาตัดสินใจขับรถกลับบ้านที่จันทบุรีภายในวันนี้เลย ทำให้ที่คฤหาสน์ตอนนี้เหลือแต่เพียงคุณหญิงรายา มัลลิกา แมทธิว เรย์ ไรอัน แล้วก็โรมเท่านั้น “แอปเปิ้ลจ้ะหนูมุข ทานเยอะๆน๊ะจ๊ะ หลานสาวแม่จะได้แข็งแรงๆ” คุณหญิงรายายื่นจานแอปเปิ้ลไปให้ลูกสะใภ้ “ขอบคุณค่ะคุณแม่“ ”เออนี่ตาแมท.....“”.....แกได้ข่าวน้องชายแกบ้างไหม ตาแม็กซ์น่ะ“ ”แม่ไม่ได้ติดต่อกับน้องมาหลายเดือนแล้วนะลูก“ แม้วันนี้จะมีเรื่องดีๆเกิดขึ้น แต่เรื่องของแม็กซ์เวลล์ก็ยังค้างคาอยู่ในใจของคุณหญิงรายา มัลลิกาที่พอได้รู้เรื่องราวคร่าวๆมาบ้าง ก็ได้แต่นั่งชิมแอปเปิ้ลกับมองสามีคุยกับมา
ตอนพิเศษ 1. ช่วงเวลาแห่งความสุข หลายวันต่อมา @บริษัท เดอะลัคชูรี่ จำกัด “ยินดีต้อนรับกลับมานะคะท่านประธาน” เสียงของพู่กันเอ่ยขึ้น ก่อนจะคล้องพวกมาลัยที่ทำจากดอกไม้สีสันสดใสลงไปบนบ่าแกร่งของแมทธิวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หลังจากที่มรสุมทุกอย่างผ่านพ้นไปเป็นที่เรียบร้อย คุณหญิงรายาที่อิ่มเอมใจยิ่งนักจากข่าวดีเรื่องหลาน ก็รีบจัดการยกทุกอย่างกลับคืนไปให้ลูกชายคนโตอย่างว่องไว เห็นทีสมบัติที่มี...คงจะตกไปอยู่กับบุคคลที่อยู่ในท้องของมัลลิกาแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เสียแล้ว“ขอบคุณ“ ปากหนาเอ่ยตอบ ก่อนจะขยับไปยืนบริเวณแท่นวางไมค์ วันนี้คุณหญิงรายาจัดงานเฉลิมฉลองต้องรับท่านประธานคน(เก่า)ที่มาใหม่ ให้กับเหล่าพนักงานทั้งหลายได้รับทราบ แน่นนอนว่าการจูงมือภรรยามาร่วมงานในวันนี้ สามารถทำลายข่าวลือเสียหายก่อนหน้าหนี้ไปได้หมดสิ้น “สวัสดีทุกคนอีกครั้งนะครับ ก่อนอื่นผมต้องขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ที่ผมทำให้บริษัทเกิดความวุ่นวาย“ ”....นับจากนี้ไป ผมสัญญาว่าจะไม่สร้างข่าวเสียหายให้แก่บริษัทของเราอีก ผมจะสร้างความมั่นใจและภาพลักษณ์ที่ดีให้กับองค์กรของเรา เพราะตอนนี้ผมไม่ใช่ผู้ชายเสเพลคนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ตอนที่ 78. ตอนจบ NC+ วันต่อมา “เดินทางปลอดภัยนะลูก” เสียงของมารดาดังขึ้น ก่อนที่มัลลิกาจะโผเข้าไปกอดคนตรงหน้าด้วยความรัก “ขอบคุณนะคะแม่” ก่อนที่เธอจะหันไปมองหน้าพ่อกับน้องชายอย่างมาร์ค ที่ตัดสินใจจะอยู่ที่นี่ต่อ ”ไว้มาร์คจะขึ้นไปหานะพี่มุข“ ”อื้ม ถ้าเปลี่ยนใจอยากกลับมาทำงานที่กรุงเทพก็บอกนะ“ เธอยิ้มให้น้องชาย“โทรหาพ่อบ้างนะ แล้วก็ดูแลตัวเองกับดูแลหลานพ่อให้ดีด้วย“ ”หนูรักพ่อนะคะ“ หญิงสาวเอ่ยประโยคสุดท้าย ก่อนจะเดินไปหาสามี “ผมลานะครับ“ เมื่อบอกลาทุกคนเสร็จ แมทธิวก็พาภรรยาของตัวเองเดินทางกลับบ้าน ในที่สุดสิ่งที่เขารอคอยก็มาถึง แมทธิวสามารถพาภรรยากลับบ้านไปพร้อมกับเจ้าจิ๋วในท้องอีกหนึ่งคนได้สำเร็จ สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในตอนนี้....มันคือสิ่งที่ดีที่สุดที่น้างสูงเคยได้รับในชีวิตของเขาแล้วจริงๆ มันคือกลิ่นอายของชีวิตที่สมบูรณ์ในอนาคต หลายชั่วโมงต่อมา @เรือนหอ “ยินดีต้อนรับกลับบ้านน๊ะจ๊ะหนูมุข“ ”กลับมาเหนื่อยๆพาภรรยาไปพักเถอะลูก ยิ่งกำลังท้องกำลังไส้อยู่ด้วย“ คุณหญิงรายาเอ่ยบอกทั้งสองคนด้วยสีหน้าอิ่มเอิบใจเป็นที่สุด เหมือนความฝัน ความหวังที่นางต้องการกำลังเกิดขึ้นจริง ในที
ตอนที่ 77. แม่มาเคลียร์ให้เอง “คุณ.....รักฉันจริงไหมคะ“ เสียงเล็กถามออกไปอย่างไม่มั่นใจนักเธอต้องการได้ยินออกมาจากปากเขา เพื่อให้ตัวเองมั่นใจว่าเขายังรักเธออยู่จริงๆและมากพอที่จะสร้างครอบครัวต่อไปด้วยกันได้ “ผมรักคุณมุข และมันจะไม่เปลี่ยนไป” “ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะนะมุข ผมอยากสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์กับคุณ“ แมทธิวทำในสิ่งที่หญิงสาวไม่คาดคิด นั่นก็คือการคุกเข่าลงไป จับมือเล็กเอาไว้ก่อนจะเอ่ยขอโอกาสต่อหน้าเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงใจและจริงจังที่สุด มัลลิกาที่ได้ยินแบบน้ำก็น้ำตาซึม หัวใจของเธอเรียกร้องการให้โอกาสแก่เขา เพราะถึงอย่างไร ที่ผ่านมามันก็ใช่ว่าจะแย่ไปเสียหมดและที่สำคัญ....ตอนนี้เธอกำลังจะมีลูก ลูกของเธอต้องการพ่อ“ฮึก ค่ะ ฉันจะให้โอกาสคุณ“ ”แต่เป็นครั้งสุดท้ายนะคะ“ มือบางเอื้อมไปเช็ดน้ำตาที่จวนจะไหล่ รอยยิ้มดีใจผุดพรายขึ้นมาใบหน้าหล่อ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนแล้วดึงเธอมากอดด้วยความโหยหา “ขอบคุณนะมุข! ขอบคุณมากจริงๆ!” “ตาแมท!“ เสียงของคุณหญิงรายาดังขึ้น ภาพที่นางเห็นคือลูกชายกับลูกสะใภ้ยืนกอดกันกลมอยู่ในโรงพยาบาล “คุณแม่? ไอ้โรม?“ ”สะสวัสดีค่ะ“ พอได้กลับมาเจอคุณหญิงรายา
ตอนที่ 76. ข่าวดี ครืด~ ครืด~เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แมทธิวที่นั่งสังเกตุการณ์อยู่ในรถเงียบๆ เมื่อเห็นว่าใครโทรมาก็รีบกดรับ “ฮัลโหล” “ว่าไงนะ!?” ทันทีที่ได้รับรายงานว่ามัลลิกาเป็นลมล้มพับไปอย่างกระทันหัน แมทธิวก็เห็นรถกะบะที่ขับออกมาจากทางเข้าบ้านของเธอด้วยความเร่งรีบ ก่อนที่เขาจะรีบวางสายลงและขับรถตรงดิ่งตามไปโรงพยาบาลด้วนความเป็นห่วงเธอหลายนาทีต่อมา @โรงพยาบาล ”พ่อกับแม่กลับบ้านไปก่อนเถอะ เดี๋ยวมาร์คอยู่เป็นเพื่อนพี่มุขเอง“ มาร์คหันไปบอกมารดาและบิดาทันทีที่พาพี่สาวมาส่งถึงมือหมอแล้ว “เอางั้นเหรอมาร์ค” “ครับ พ่อกับแม่กลับไปดูคนงานเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้นะ”“ฝากดูแลพี่แกด้วยนะมาร์ค“ สิตาหันไปพยักหน้าให้กับสามี ก่อนที่ทั้งสองจะกลับบ้านไปก่อน เพราะตอนนี้มีคนงานหลายคนที่กำลังทำงานรออยู่ที่บ้านสวน มาร์คที่เห็นแบบนั้นจึงเดินกลับเข้าไปดูพี่สาวที่ดูเหมือนจะฟื้นขึ้นมาแล้วด้วยความเป็นห่วง โดยไม่ทันสังเกตุเห็นว่ามีใครบางคนกำลังยืนแอบมองเขาอยู่เงียบๆอีกฟากหนึ่งแมทธิวสะกดรอยตามทุกคนมาตั้งแต่ต้น และตอนนี้เขากำลังหาทางที่จะได้เข้าไปหาภรรยาสาวอยู่อย่างเงียบๆ “พี่มุข” “มาร์ค” ดวงตากลมโตค่อ
ตอนที่ 75. น่าเวทนา หลายวันต่อมา “......" ดวงตาคมจับจ้องไปยังหน้าทางเข้าบ้านสวนของภรรยาอย่างใจจดใจจ่อ หลายวันมานี้แมทธิวทำตัวไม่ต่างอะไรจากนักสืบเลย เขาตามมาเฝ้าอยู่บริเวณถนนด้านหน้าบ้านของเธอทุกวัน แต่งตัวเหมือนคนปกติธรรมดา ไม่ให้เตะตาใครมากนัก ใส่หมวกกับแว่นตาปิดบังใบหน้าเอาไว้ตลอดเวลา เพราะกลัวคนงานของพ่อตาจะจำได้เหตุก็เพราะก่อนหน้านี้ เขาพยายามขับรถเข้าไปหามัลลิกาที่บ้านของเธออีกครั้ง แต่กลับถูกลูกน้องของพ่อตาไล่ยิงตั้งแต่ขับเข้าไปได้ไม่กี่เมตร พอรู้แบบนั้นร่างสูงก็รีบหนีเอาตัวรอดแทบไม่ทัน พ่อของมัลลิกาโหดมากกว่าที่เขาจิตนาการเอาไว้ แต่โชคดีที่เมื่อวานแมทธิวบังเอิญได้ไปเจอกับคนงานคนหนึ่งที่ทำงานอยู่ที่บ้านของมัลลิกา ร่างสูงจึงตัดสินใจจ้างคนงานคนนั้นให้คอยรายงานสถานการณ์ในบ้านของเธอให้เขาฟังตลอด โดยเฉพาะที่เมื่อไหร่ที่มัลลิกาจะออกไปข้างนอก เขาสั่งคนงานคนนั้นให้ต้องรายงานเขาทันที เพื่อที่เขาจะได้ขับรถตามติดเธอไปราวกับสตอล์กเกอร์ และหาจังหวะเหมาะๆที่เธออยู่คนเดียวเข้าไปพูดคุยกับเธอซะ แม้การคอยซุ่มตามภรรยาจะดูทุลักทุเลอยู่บ้าง แต่แมทธิวก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เพราะเขาจะไม่ยอมกลับกรุงเท
ตอนที่ 9. ติดหนี้บุญคุณ ”หะห้าหมื่นงั้นเหรอ!?“ ใบหน้าสวยนิ่งอึ้งไป หลังจากได้ยินจำนวนเงินที่น้องชายของตัวเองเป็นหนี้อยู่ ห้าหมื่นดอลลาร์สิงคโปร์ตีเป็นเงินไทยได้ล้านกว่าบาท ทำเอาคนตัวเล็กแทบเข่าทรุด เงินจำนวนนั้น เธอจะหามาช่วยน้องชายได้ยังไง ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น อย่างคิดไม่ตก สภาพของมาร์คตอนน
ตอนที่ 8. บังเอิญเจอปัญหา ตกเย็น @คาสิโน ”อีกสามชั่วโมง เจอกันตรงนี้” แมทธิวหันไปบอกเมฆาทันทีที่รถมาถึงบริเวณด้านหน้าของคาสิโน “ครับเจ้านาย” ร่างหนาก้าวเท้าลงจากรถไป โดยมีมัลลิกาเดินตามไปติดๆ นี่เป็นครั้งแรกเช่นกันที่หญิงสาวได้ก้าวเท้าเข้ามาในคาสิโนที่คึกคักเต็มไปด้วยผู้คนเงินหนาเช่นนี้ แสงสีท
ตอนที่ 6. เหมือนออกเดท “คุณพักที่นี่กับผม” “คะ? พักที่นี่?“ ดวงตากลมโตประพริบปริบๆ ก่อนจะหันมองไปรอบๆห้องนี้ ที่ดูค่อนข้างจะใหญ่โตเกินไปสำหรับเธอ จู่ๆมัลลิกาก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมา เธอเป็นลูกน้อง จะให้มานอนห้องเดียวกันกับเจ้านายได้ยังไง ”ที่นี่มีหลายห้องนอน อยากนอนห้องไหนก็เลือกเอา“ ปากหนาตอบเพียง
ตอนที่ 5. คำสั่ง “ฟู่ว~ เกือบไปแล้วไหมเรา” “ไม่รู้ไปกินรังแตนที่ไหนมา เฮ้อ” หลังจากเดินหนีออกมาด้านนอกแล้ว เลขาสาวก็แทบปาดเหงื่อ ดวงตากลมโตเหลือบไปมองกองเอกสารตรงหน้าก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะรีบกลับไปนั่งเร่งรีบจัดการงานจนกว่าจะเสร็จ ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่ วันต่อมา @ห้องประชุม







