Masukตอนที่ 8. บังเอิญเจอปัญหา
ตกเย็น @คาสิโน ”อีกสามชั่วโมง เจอกันตรงนี้” แมทธิวหันไปบอกเมฆาทันทีที่รถมาถึงบริเวณด้านหน้าของคาสิโน “ครับเจ้านาย” ร่างหนาก้าวเท้าลงจากรถไป โดยมีมัลลิกาเดินตามไปติดๆ นี่เป็นครั้งแรกเช่นกันที่หญิงสาวได้ก้าวเท้าเข้ามาในคาสิโนที่คึกคักเต็มไปด้วยผู้คนเงินหนาเช่นนี้ แสงสีทุกอย่างถูกตกแต่งระยิบระยับอย่างละลานตา “อยู่ใกล้ฉันเอาไว้ ถ้าไม่อยากหลง” แมทธิวหันมาเอ่ยบอกเลขาสาว ก่อนที่เขาจะเดินตรงดิ่งไปยังโต๊ะแถบวีไอพีที่ตัวเองมักจะมาเป็นประจำทุกครั้งที่มาที่นี่ “สวัสดีค่ะคุณแมทธิว เดี๋ยวดิฉันจัดการให้นะคะ” ใบหน้าหล่อพยักรับบริกรก่อนจะยื่นบัตรเครดิตแบล็คการ์ดไปให้ผู้จัดการคาสิโนเพื่อแลกเหรียญเอาไว้เล่นตามจุดต่างๆ “คุณจะเล่นไหม” เขาหันไปถามเลขาสาว “เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันเล่นอะไรแบบนี้ไม่เป็นหรอกค่ะ” “งั้นก็นั่งดูผมไปก็แล้วกัน” ใบหน้าสวยพยักรับหงึกหงักอย่างไม่เถียงอะไร เธอได้แต่นั่งมองทุกอย่างรอบตัวไปเรื่อยๆอย่างสนอกสนใจและตื่นเต้นไปการการเล่นการ์ดไพ่ของแมทธิวที่ดูจะเป็นมือโปรมากกว่าที่เธอคิด หลายชั่วโมงผ่านไป “ขอโทษนะครับคุณ มากับใครเหรอครับ?” มัลลิกาชะงักหยุดเดินอัตโนมัติ หลังจากเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็มีผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินมาขวางทางเธอเอาไว้ พร้อมกับเธอถามด้วยท่าทางสนใจ "เอ่อ คือฉัน....“ ”มัลลิกา“ ก่อนที่หญิงสาวจะได้ตอบกลับ เสียงแข็งๆของแมทธิวกลับดังขึ้นมาเสียก่อน เขาเห็นว่าเธอหายไปเข้าห้องน้ำนาน จึงตัดสินใจเดินมาตาม และสิ่งที่ประธานหนุ่มเห็นก็ทำให้เขาต้องรีบเดินเข้ามาหา เพราะอีกคนกำลังโดนผู้ชายแปลกหน้าคุกคามอยู่ ดูจากสีหน้าอันแสนอึดอัดนั้น ชายหนุ่มก็รับรู้ได้แล้ว “ท่านประธาน ฉันขอตัวก่อนนะคะ“ คนตัวเล็กใช้จังหวะนั้นในการขอตัวเดินออกมา ซึ่งชายแปลกหน้าคนนั้น เมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่ตัวเองสนใจมีแฟนแล้ว ก็ไม่ได้คิดจะตามตื๊อต่อ ”เนื้อหอมจังนะ ไปไหนก็มีแต่ผู้ชายเข้าหา“ แมทธิวอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาตามสิ่งที่เห็น เขาแอบเห็นสายตาของผู้ขายหลายคนจับจ้องมายังเธอ ทั้งๆที่นั่งอยู่ข้างเขา ลึกๆในใจแมทธิวกลับรู้สึกไม่ชอบ แต่เขาไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา แม้เธอจะเป็นแค่ลูกน้องของเขา แต่การที่มีผู้ชายหลายคนมาทำตัวสนใจเธอ ต่อหน้าต่อตาของเขา มันก็แอบทำให้ประธานหนุ่มเสียอารมณ์ ”คะ? ไม่จริงหรอกค่ะ ท่านประธานอย่าพูดแบบนั้นสิคะ“ เธอละล่ำละลักปฎิเสธ ”กลับกันได้แล้ว ดึกแล้ว“ เขาว่าก่อนจะสาวเท้านำหน้าออกไปด้านนอก หญิงสาวจึงต้องรีบเดินจ้ำอ้าวตามเจ้านายออกไป ในระหว่างนั้น..... ”ถ้าแกไม่จ่ายวันนี้ก็ตาย“ ผลั่ก! ผลั๊วะ! ”อ๊ะ! โอ้ย! ยะอย่าทำอะไรผมเลย“ ”ผะผมจะรีบหาเงินมาจ่ายให้ อะอ๊ะ!” “ไอ้หมอนี่มาจากประเทศไทย ติดหนี้อยู่หลายหมื่นดอลล่า“ ”มันชื่ออะไร?“ ”มานุพงษ์ครับนาย มันชื่อไอ้มาร์ค” “ซ้อมมัน ถ้ามันไม่มีจ่ายก็เอาให้ตาย เอาอวัยวะมันไปขาย“ อีกฟากของคาสิโนในมุมมืด ได้มีการทวงหนี้กันเกิดขึ้น ซึ่งทุกคำพูดของเหล่าเจ้าหนี้พวกนั้นดังแว่วๆขึ้นมา ทำให้แมทธิวและมัลลิกาได้ยินทั้งหมด แม้จะไม่ได้ดังมาก แต่เธอกับเขาก็พอจับใจความได้ “จะหยุดเดินทำไมมัลลิกา ในสถานการณ์นี้คุณควรรีบเดินซะ” ใบหน้าหล่อหันมาบอกเลขาสาว ที่จู่ๆก็หยุดเดินลงไปอัตโนมัติด้วยสีหน้าตกใจและสงสัยในอะไรบางอย่าง แมทธิวรู้แล้วว่าอีกฝั่งของกำแพงมีคนกำลังซ้อมกันอยู่และมันเป็นเรื่องปกติของที่นี่ ใครมาเล่นพนันที่คาสิโนแล้วติดหนี้ ชีวิตของบางคนก็จบลงไม่สวยนักหรอก แต่ที่แน่ๆ เรื่องนั้นมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา เราควรจะรีบเดินออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดถ้าไม่อยากได้รับอันตราย “เรา....ควรไปช่วยเขาไหมคะ” เธอเอ่ยถามน้ำเสียงแผ่วเบา ในใจเต้นรัวเร็วและแรง เมื่อได้ยินชื่อที่ผู้ชายพวกนั้นเอ่ยออกมา และน้ำเสียงร้องโอดโอยนั้น มันช่างคุ้น....เหมือนกับใครคนหนึ่งที่หญิงสาวรู้จักเป็นอย่างดี ด้วยเหตุผลนั้น หญิงสาวจึงมีความรู้สึกว่าอยากเข้าไปช่วย “คุณจะบ้าหรือไงมัลลิกา อยากตายหรือไง?” แมทธิวถามอย่างไม่เข้าใจ “อะโอ้ย! อย่าทำผมเลย ผมมีบ้านอยู่ที่ไทย มีสวน เดี๋ยวผมจะขอให้แม่กับพ่อขายที่ดินแล้วเอาเงินมาใช้นี้ อัก!” ผลั๊วะ! ”หึ ขี้โม้ว่ะ! ถ้ามีจริงทำไมมึงติดหนี้มาได้ตั้งนานสองนานวะ! ฮ่าๆๆ” สิ่งเสียงนั้น มัลลิกาก็ยิ่งมั่นใจ! นั่นคือเสียงของน้องชายเธอแน่ๆ! มาร์ค! น้องชายตัวดีของเธอที่หายออกจากบ้านไปเป็นปี บอกพ่อกับแม่ว่าจะไปทำงานต่างประเทศและหลังจากนั้นก็แทบติดต่อไม่ได้ คิดได้เช่นนั้น......หญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเดินเข้าไปยังจุดเกิดเหตุ ทำให้แมทธิวตะโกนร้องออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจที่เห็นหญิงสาวเดินไปทางนั้น แบบไม่กลัวอันตรายใดๆ ตึก ตึก “มัลลิกา!!!” ก่อนที่ร่างสูงจะรีบวิ่งตามเธอไปติดๆ ด้วยความเป็นห่วง ”ฮึก อย่าทำอะไรผมเลย ผมกลัวแล้ว ฮื่อ พ่อแม่พี่มุข ช่วยมาร์คด้วย“ ในขณะที่มาร์คกำลังนอนยกมือไหว้พวกเจ้าหนี้อยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่พวกนั้นกลับไม่ได้สนใจ ไม่หน้าสามอันใหญ่ถูกยกขึ้นมา ก่อนจะเตรียมตัวง้างฟาดลงไปบนหัวของอีกคน ”พูดเหี้ยไรของมันวะ ฟังไม่รู้เรื่องโว้ย“ ”หยุดนะ!!“ แก๊งทวงหนี้ชะงักค้าง ในขณะที่ไม้หน้าสามแข็งๆกำลังจะฟาดลงไปบนหัวของเด็กหนุ่ม เสียงดังฟังชัดของมัลลิกากลับดังขึ้นเสียก่อน ทำเอาทุกคนหันไปมองหญิงสาวเป็นตาเดียวกัน เช่นเดียวกับมาร์ค ที่แม้ตาจะฟกช้ำบวมเป่ง แต่พอได้เห็นว่าคนตรงหน้าคือพี่สาวของตัวเองน้ำตาก็ยิ่งไหลพรากออกมา รู้สึกเหมือนมีหวังขึ้นมาอีกครั้ง “พี่มุข! พี่มุขจริงๆด้วย พี่มุขช่วยมาร์คด้วย!” ผลั่ก! “อ๊ะ!” ในขณะที่มาร์คพยายามจะคลานมาหาพี่สาว แต่เขากลับโดนชายฉกรรจ์กลุ่มนั้น เอื้อมเท้าไปถีบหน้าอกให้ล้มลงไปนอนที่พื้นตามเดิม ยิ่งทำให้มัลลิการู้สึกเจ็บที่หัวใจด้านซ้ายมากขึ้น พอได้เห็นสภาพอันน่าเวทนาของน้องชายตัวเองชัดๆ “เธอเป็นใครเหรอคนสวย? รู้จักกับมันหรือไง?“ หนึ่งในแก๊งทวงหนี้หันมาถามเธอ มัลลิกาพยายามข่มความรู้สึกกลัวเอาไว้ในใจ ก่อนจะตอบออกไปเสียงดังฟังชัดว่า “ฉันเป็นพี่สาวของเขา” “ว้าว พี่สาวสินะ งั้นก็ดีสิ เธออยากจะช่วยจ่ายหนี้แทนน้องชายตัวเองไหมล่ะ หึ“ เสียงนั้นเป็นเสียงของหัวหน้าแก๊งทวงหนี้ เป็นจังหวะเดียวหันกับที่แมทธิวเดินมาถึงพอดี เขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมดแล้วเช่นกัน และรู้แล้วด้วยว่าผู้ชายที่กำลังโดนซ้อมอยู่ปางตาย คือน้องชายของมัลลิกา อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น ”เท่าไหร่? น้องชายฉันติดหนี้คุณอยู่เท่าไหร่? เดี๋ยวฉันจะจ่ายให้เอง!” “ก็ไม่เยอะเท่าไหร่หรอกน่ะ แค่ห้าหมื่นดอลลาร์สิงคโปร์ จะจ่ายสดหรือโอนดีล่ะ?“ ”หะห้าหมื่นงั้นเหรอ!?“ตอนพิเศษ 2. ส่งไม้ต่อให้การแก้แค้น ( จบ ) พรึ่บ~เมื่อแก้วไวน์ทั้งสองถูกยกขึ้น ครีมสีชมพูก็ปรากฏอยู่ในถ้วย มัลลิกากับแมทธิวหันไปมองหน้ากันด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจที่ได้รู้ว่าตัวเองนั้นได้ลูกสาว “ผมกำลังจะมีลูกสาวครับทุกคน!” “เย้!~” ปัง~ ปัง~เสียงทุกคนเฮฮาอย่างมีความสุข คุณหญิงรายากระโดดลุกขึ้นอย่างเก้าอี้ ในที่สุดนางก็จะได้เห็นทายาทของตระกูลเบอร์สันในฐานะผู้หญิงก่อนตาย เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง การฉลองก็จบลง ทุกคนพากันแยกย้ายกลับ โดยครอบครัวของมัลลิกาตัดสินใจขับรถกลับบ้านที่จันทบุรีภายในวันนี้เลย ทำให้ที่คฤหาสน์ตอนนี้เหลือแต่เพียงคุณหญิงรายา มัลลิกา แมทธิว เรย์ ไรอัน แล้วก็โรมเท่านั้น “แอปเปิ้ลจ้ะหนูมุข ทานเยอะๆน๊ะจ๊ะ หลานสาวแม่จะได้แข็งแรงๆ” คุณหญิงรายายื่นจานแอปเปิ้ลไปให้ลูกสะใภ้ “ขอบคุณค่ะคุณแม่“ ”เออนี่ตาแมท.....“”.....แกได้ข่าวน้องชายแกบ้างไหม ตาแม็กซ์น่ะ“ ”แม่ไม่ได้ติดต่อกับน้องมาหลายเดือนแล้วนะลูก“ แม้วันนี้จะมีเรื่องดีๆเกิดขึ้น แต่เรื่องของแม็กซ์เวลล์ก็ยังค้างคาอยู่ในใจของคุณหญิงรายา มัลลิกาที่พอได้รู้เรื่องราวคร่าวๆมาบ้าง ก็ได้แต่นั่งชิมแอปเปิ้ลกับมองสามีคุยกับมา
ตอนพิเศษ 1. ช่วงเวลาแห่งความสุข หลายวันต่อมา @บริษัท เดอะลัคชูรี่ จำกัด “ยินดีต้อนรับกลับมานะคะท่านประธาน” เสียงของพู่กันเอ่ยขึ้น ก่อนจะคล้องพวกมาลัยที่ทำจากดอกไม้สีสันสดใสลงไปบนบ่าแกร่งของแมทธิวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หลังจากที่มรสุมทุกอย่างผ่านพ้นไปเป็นที่เรียบร้อย คุณหญิงรายาที่อิ่มเอมใจยิ่งนักจากข่าวดีเรื่องหลาน ก็รีบจัดการยกทุกอย่างกลับคืนไปให้ลูกชายคนโตอย่างว่องไว เห็นทีสมบัติที่มี...คงจะตกไปอยู่กับบุคคลที่อยู่ในท้องของมัลลิกาแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เสียแล้ว“ขอบคุณ“ ปากหนาเอ่ยตอบ ก่อนจะขยับไปยืนบริเวณแท่นวางไมค์ วันนี้คุณหญิงรายาจัดงานเฉลิมฉลองต้องรับท่านประธานคน(เก่า)ที่มาใหม่ ให้กับเหล่าพนักงานทั้งหลายได้รับทราบ แน่นนอนว่าการจูงมือภรรยามาร่วมงานในวันนี้ สามารถทำลายข่าวลือเสียหายก่อนหน้าหนี้ไปได้หมดสิ้น “สวัสดีทุกคนอีกครั้งนะครับ ก่อนอื่นผมต้องขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ที่ผมทำให้บริษัทเกิดความวุ่นวาย“ ”....นับจากนี้ไป ผมสัญญาว่าจะไม่สร้างข่าวเสียหายให้แก่บริษัทของเราอีก ผมจะสร้างความมั่นใจและภาพลักษณ์ที่ดีให้กับองค์กรของเรา เพราะตอนนี้ผมไม่ใช่ผู้ชายเสเพลคนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ตอนที่ 78. ตอนจบ NC+ วันต่อมา “เดินทางปลอดภัยนะลูก” เสียงของมารดาดังขึ้น ก่อนที่มัลลิกาจะโผเข้าไปกอดคนตรงหน้าด้วยความรัก “ขอบคุณนะคะแม่” ก่อนที่เธอจะหันไปมองหน้าพ่อกับน้องชายอย่างมาร์ค ที่ตัดสินใจจะอยู่ที่นี่ต่อ ”ไว้มาร์คจะขึ้นไปหานะพี่มุข“ ”อื้ม ถ้าเปลี่ยนใจอยากกลับมาทำงานที่กรุงเทพก็บอกนะ“ เธอยิ้มให้น้องชาย“โทรหาพ่อบ้างนะ แล้วก็ดูแลตัวเองกับดูแลหลานพ่อให้ดีด้วย“ ”หนูรักพ่อนะคะ“ หญิงสาวเอ่ยประโยคสุดท้าย ก่อนจะเดินไปหาสามี “ผมลานะครับ“ เมื่อบอกลาทุกคนเสร็จ แมทธิวก็พาภรรยาของตัวเองเดินทางกลับบ้าน ในที่สุดสิ่งที่เขารอคอยก็มาถึง แมทธิวสามารถพาภรรยากลับบ้านไปพร้อมกับเจ้าจิ๋วในท้องอีกหนึ่งคนได้สำเร็จ สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในตอนนี้....มันคือสิ่งที่ดีที่สุดที่น้างสูงเคยได้รับในชีวิตของเขาแล้วจริงๆ มันคือกลิ่นอายของชีวิตที่สมบูรณ์ในอนาคต หลายชั่วโมงต่อมา @เรือนหอ “ยินดีต้อนรับกลับบ้านน๊ะจ๊ะหนูมุข“ ”กลับมาเหนื่อยๆพาภรรยาไปพักเถอะลูก ยิ่งกำลังท้องกำลังไส้อยู่ด้วย“ คุณหญิงรายาเอ่ยบอกทั้งสองคนด้วยสีหน้าอิ่มเอิบใจเป็นที่สุด เหมือนความฝัน ความหวังที่นางต้องการกำลังเกิดขึ้นจริง ในที
ตอนที่ 77. แม่มาเคลียร์ให้เอง “คุณ.....รักฉันจริงไหมคะ“ เสียงเล็กถามออกไปอย่างไม่มั่นใจนักเธอต้องการได้ยินออกมาจากปากเขา เพื่อให้ตัวเองมั่นใจว่าเขายังรักเธออยู่จริงๆและมากพอที่จะสร้างครอบครัวต่อไปด้วยกันได้ “ผมรักคุณมุข และมันจะไม่เปลี่ยนไป” “ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะนะมุข ผมอยากสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์กับคุณ“ แมทธิวทำในสิ่งที่หญิงสาวไม่คาดคิด นั่นก็คือการคุกเข่าลงไป จับมือเล็กเอาไว้ก่อนจะเอ่ยขอโอกาสต่อหน้าเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงใจและจริงจังที่สุด มัลลิกาที่ได้ยินแบบน้ำก็น้ำตาซึม หัวใจของเธอเรียกร้องการให้โอกาสแก่เขา เพราะถึงอย่างไร ที่ผ่านมามันก็ใช่ว่าจะแย่ไปเสียหมดและที่สำคัญ....ตอนนี้เธอกำลังจะมีลูก ลูกของเธอต้องการพ่อ“ฮึก ค่ะ ฉันจะให้โอกาสคุณ“ ”แต่เป็นครั้งสุดท้ายนะคะ“ มือบางเอื้อมไปเช็ดน้ำตาที่จวนจะไหล่ รอยยิ้มดีใจผุดพรายขึ้นมาใบหน้าหล่อ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนแล้วดึงเธอมากอดด้วยความโหยหา “ขอบคุณนะมุข! ขอบคุณมากจริงๆ!” “ตาแมท!“ เสียงของคุณหญิงรายาดังขึ้น ภาพที่นางเห็นคือลูกชายกับลูกสะใภ้ยืนกอดกันกลมอยู่ในโรงพยาบาล “คุณแม่? ไอ้โรม?“ ”สะสวัสดีค่ะ“ พอได้กลับมาเจอคุณหญิงรายา
ตอนที่ 76. ข่าวดี ครืด~ ครืด~เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แมทธิวที่นั่งสังเกตุการณ์อยู่ในรถเงียบๆ เมื่อเห็นว่าใครโทรมาก็รีบกดรับ “ฮัลโหล” “ว่าไงนะ!?” ทันทีที่ได้รับรายงานว่ามัลลิกาเป็นลมล้มพับไปอย่างกระทันหัน แมทธิวก็เห็นรถกะบะที่ขับออกมาจากทางเข้าบ้านของเธอด้วยความเร่งรีบ ก่อนที่เขาจะรีบวางสายลงและขับรถตรงดิ่งตามไปโรงพยาบาลด้วนความเป็นห่วงเธอหลายนาทีต่อมา @โรงพยาบาล ”พ่อกับแม่กลับบ้านไปก่อนเถอะ เดี๋ยวมาร์คอยู่เป็นเพื่อนพี่มุขเอง“ มาร์คหันไปบอกมารดาและบิดาทันทีที่พาพี่สาวมาส่งถึงมือหมอแล้ว “เอางั้นเหรอมาร์ค” “ครับ พ่อกับแม่กลับไปดูคนงานเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้นะ”“ฝากดูแลพี่แกด้วยนะมาร์ค“ สิตาหันไปพยักหน้าให้กับสามี ก่อนที่ทั้งสองจะกลับบ้านไปก่อน เพราะตอนนี้มีคนงานหลายคนที่กำลังทำงานรออยู่ที่บ้านสวน มาร์คที่เห็นแบบนั้นจึงเดินกลับเข้าไปดูพี่สาวที่ดูเหมือนจะฟื้นขึ้นมาแล้วด้วยความเป็นห่วง โดยไม่ทันสังเกตุเห็นว่ามีใครบางคนกำลังยืนแอบมองเขาอยู่เงียบๆอีกฟากหนึ่งแมทธิวสะกดรอยตามทุกคนมาตั้งแต่ต้น และตอนนี้เขากำลังหาทางที่จะได้เข้าไปหาภรรยาสาวอยู่อย่างเงียบๆ “พี่มุข” “มาร์ค” ดวงตากลมโตค่อ
ตอนที่ 75. น่าเวทนา หลายวันต่อมา “......" ดวงตาคมจับจ้องไปยังหน้าทางเข้าบ้านสวนของภรรยาอย่างใจจดใจจ่อ หลายวันมานี้แมทธิวทำตัวไม่ต่างอะไรจากนักสืบเลย เขาตามมาเฝ้าอยู่บริเวณถนนด้านหน้าบ้านของเธอทุกวัน แต่งตัวเหมือนคนปกติธรรมดา ไม่ให้เตะตาใครมากนัก ใส่หมวกกับแว่นตาปิดบังใบหน้าเอาไว้ตลอดเวลา เพราะกลัวคนงานของพ่อตาจะจำได้เหตุก็เพราะก่อนหน้านี้ เขาพยายามขับรถเข้าไปหามัลลิกาที่บ้านของเธออีกครั้ง แต่กลับถูกลูกน้องของพ่อตาไล่ยิงตั้งแต่ขับเข้าไปได้ไม่กี่เมตร พอรู้แบบนั้นร่างสูงก็รีบหนีเอาตัวรอดแทบไม่ทัน พ่อของมัลลิกาโหดมากกว่าที่เขาจิตนาการเอาไว้ แต่โชคดีที่เมื่อวานแมทธิวบังเอิญได้ไปเจอกับคนงานคนหนึ่งที่ทำงานอยู่ที่บ้านของมัลลิกา ร่างสูงจึงตัดสินใจจ้างคนงานคนนั้นให้คอยรายงานสถานการณ์ในบ้านของเธอให้เขาฟังตลอด โดยเฉพาะที่เมื่อไหร่ที่มัลลิกาจะออกไปข้างนอก เขาสั่งคนงานคนนั้นให้ต้องรายงานเขาทันที เพื่อที่เขาจะได้ขับรถตามติดเธอไปราวกับสตอล์กเกอร์ และหาจังหวะเหมาะๆที่เธออยู่คนเดียวเข้าไปพูดคุยกับเธอซะ แม้การคอยซุ่มตามภรรยาจะดูทุลักทุเลอยู่บ้าง แต่แมทธิวก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เพราะเขาจะไม่ยอมกลับกรุงเท
ตอนที่ 9. ติดหนี้บุญคุณ ”หะห้าหมื่นงั้นเหรอ!?“ ใบหน้าสวยนิ่งอึ้งไป หลังจากได้ยินจำนวนเงินที่น้องชายของตัวเองเป็นหนี้อยู่ ห้าหมื่นดอลลาร์สิงคโปร์ตีเป็นเงินไทยได้ล้านกว่าบาท ทำเอาคนตัวเล็กแทบเข่าทรุด เงินจำนวนนั้น เธอจะหามาช่วยน้องชายได้ยังไง ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น อย่างคิดไม่ตก สภาพของมาร์คตอนน
ตอนที่ 7. เลขาไม่ใช่แฟน วันต่อมา รุ่งเช้าเท้าหนาหยุดชะงักไป เมื่อสาวเท้าออกมาแล้วเห็นว่าบริเวณห้องนั่งเล่นถูกเปิดผ้าม่านเอาไว้จนสว่างจ้าไปหมด ดวงตาคมสังเกตุเห็นเลขาสาวของตัวเองกำลังยืนขยุกขยิกอยู่บริเวณห้องครัว จึงรีบเดินเข้าไปดู “ทำอะไรมัลลิกา” “อุ้ย ท่านประธาน” “ดิฉันกำลังจะดื่มนมค่ะ” มัลล
ตอนที่ 6. เหมือนออกเดท “คุณพักที่นี่กับผม” “คะ? พักที่นี่?“ ดวงตากลมโตประพริบปริบๆ ก่อนจะหันมองไปรอบๆห้องนี้ ที่ดูค่อนข้างจะใหญ่โตเกินไปสำหรับเธอ จู่ๆมัลลิกาก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมา เธอเป็นลูกน้อง จะให้มานอนห้องเดียวกันกับเจ้านายได้ยังไง ”ที่นี่มีหลายห้องนอน อยากนอนห้องไหนก็เลือกเอา“ ปากหนาตอบเพียง
ตอนที่ 5. คำสั่ง “ฟู่ว~ เกือบไปแล้วไหมเรา” “ไม่รู้ไปกินรังแตนที่ไหนมา เฮ้อ” หลังจากเดินหนีออกมาด้านนอกแล้ว เลขาสาวก็แทบปาดเหงื่อ ดวงตากลมโตเหลือบไปมองกองเอกสารตรงหน้าก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะรีบกลับไปนั่งเร่งรีบจัดการงานจนกว่าจะเสร็จ ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่ วันต่อมา @ห้องประชุม







