ตอนที่ 2. เพลย์บอยเสเพล

ตอนที่ 2. เพลย์บอยเสเพล

”นี่มันอะไรกันคะแมท!“

เมเปิ้ลเอ่ยถามประธานหนุ่มออกไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง ถ้าเธอไม่รีบมาที่นี่ เธอก็จะไม่มีทางรู้ว่าเขาปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่น แย่งวันที่เขาจะได้อยู่กับเธอไป

วันนี้มันเป็นวันของเธอ!

“ใจเย็นๆก่อนเม พะแพงแค่มาคุยธุระกับผม”

เสียงทุ้มพยายามอธิบายอย่างใจเย็น เมเปิ้ลคือคู่นอนที่อยู่กับเขามานานมากที่สุด ในขณะที่พะแพง....เป็นผู้หญิงที่คอยเอาอกเอาใจเขาได้ดีที่สุด ถ้าถามว่าแมทธิวรักใครมากกว่า เขาคงตอบว่าไม่มีใครเลย เพราะทั้งสองรู้สถานะของตัวเองดีว่าเป็นได้แค่คู่ขาคนโปรดของเขา

แต่ปัญหาที่มี....มันเกิดจากเรื่องแบบผู้หญิงๆ การไม่ชอบหน้ากันถือเป็นเรื่องปกติของสองคนนี้ และคนรอบข้างของเขาจะรู้ดี ว่าไม่ควรปล่อยให้ทั้งสองเผชิญหน้ากัน โดยเฉพาะเลขาสาวของเขาที่แทบจะไม่เคยทำให้เขาผิดหวังในหน้าที่ของเธอเลยสักครั้ง

แต่วันนี้....มัลลิกากลับปล่อยให้รถไฟของเขาชนกันจนได้

เห็นที เขาคงต้องเรียกเธอมาติเตียนทีหลังเสียแล้ว

”แน่ใจเหรอคะแมท ว่ามันไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น วันนี้เป็นคิวของเมนะคะ คุณจะปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นมาตัดหน้าไม่ได้“

เมเปิ้ลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแค้นใจเล็กน้อย เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้จักนิสัยของแมทธิว ดูจากสีหน้าของนังนางแบบเกรดต่ำนั่นแล้ว ก่อนหน้านี้คงจะสนุกกันน่าดูเลยสิ ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันที่เขาควรจะเป็นของเธอ แต่ยัยนั่นกลับชิงตัวเขาไปก่อน

“พะแพง เธอกลับไปก่อน” ใบหน้าหล่อหันไปบอกหญิงสาวที่ยืนอมยิ้มเกาะแขนเขาอยู่

“ก็ได้ค่ะ”

ถึงแม้จะยังไม่อยากกลับ แต่วันนี้พะแพงรู้สึกพึงพอใจในทุกอย่างแล้ว โดยเฉพาะสายตาเคียดแค้นของเมเปิ้ลที่มองมาที่เธอ ทำให้พะแพงรู้สึกสะใจอยู่ไม่น้อย เพราะแท้จริงงแล้วเธออยากจะเขี่ยตำแหน่งเบอร์หนึ่งของเมเปิ้ลให้ตกลงไป เธอจะได้กลายมาเป็นคนโปรดของแมทธิวอย่างเต็มตัวเสียเอง

”อ๊ะ~ จุกจัง“

พะแพงแสร้งเดินเซต่อหน้าเมเปิ้ล ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำสองแง่สองง่ามใส่คนตรงหน้าด้วยสีหน้าราวกับผู้ชนะ เมเปิ้ลที่โดนเย้ยหยันก็ได้แต่ยืนกำมือแน่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเเมทธิวคงฟาดกับยัยนี่ไปก่อนเธอแล้ว!

เจ็บใจชะมัด!!

”ไว้เจอกันนะคะ พี่เมเปิ้ล หึ” ว่าจบ พะแพงก็เดินนวยนาดออกไปจากห้องทำงานขนาดใหญ่ ไม่สนว่าสายตาเมเปิ้ลจะมองตามจิกแค่ไหน

ซึ่งแมทธิวพอเห็นแบบนั้นก็พยักหน้าส่งซิกให้มัลลิกาออกไปข้างนอก เขาต้องการอยู่กับเมเปิ้ลตามลำพัง ซึ่งเลขาสาวที่เข้าใจทุกอย่างดีก็รีบเดินออกไป

”แมทคะ คุณทำแบบนี้อีกแล้วนะคะ“

พอที่ตรงนี้มีแค่เธอกับเขา เมเปิ้ลก็พูดด้วยน้ำเสียงงอแงออกมา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พะแพงชอบมาแย่งวันที่แมทธิวควรอยู่กับเธอไป

“ผมทำอะไรเม ผมยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย“ แมทธิวปฏิเสธเสียงนุ่ม

ร่างสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซ็นติเมตรเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานราคาแพงของตัวเอง ก่อนจะใช้มือตบขาเรียกให้นางเอกสาวคนสนิทให้มานั่งบนตักของเขา

ระดับแมทธิว....เรื่องแค่นี้เขาเอาอยู่หมัดอยู่แล้ว

”ไม่ค่ะ เมโกรธนะคะ วันนี้เป็นวันของเม แต่คุณกลับอยู่กับผู้หญิงคนอื่น“ เมเปิ้ลยังคงเสียงแข็ง เธอใช้สองแขนกอดอก ไม่ยอมเดินไปหาร่างสูงง่ายๆ เพราะยังคงโกรธในเรื่องที่พูดอยู่

“คุณจะโกรธไปทำไม ยังไงคืนนี้ผมก็ตั้งใจจะไปหาคุณที่คอนโดอยู่แล้ว”

“มานี่เถอะ ผมมีอะไรจะให้”

แมทธิวเอ่ยเรียกอีกคนให้เดินเข้ามาหาด้วยน้ำเสียงใจเย็น คนอย่างแมทธิวไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะง้อผู้หญิงไม่ได้ พ่อเสือร้ายอย่างเขา เพียงแค่ใช้ทักษะที่ตัวเองสะสมมาทั้งชีวิต ผู้หญิงทั่วทั้งนครก็ยอมสยบให้แก่ใบหน้าใบหล่อเหลาราวกับฟ้าประทานนั่นได้ไม่ยาก

แมทธิว.....ประธานหนุ่มแห่งเดอะลัคชูรี่กรุ๊ปจำกัดดีกรีนักเรียนนอก เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเขาเป็นลูกครึ่งยุโรป

แมทธิว เบอร์สัน สุริยดลจิต คือลูกชายคนโตของนักธุรกิจชื่อดังอย่าง ไมค์ เบอร์สันและคุณหญิง รายา สุริยดลจิต ที่มีลูกชายเอาไว้สืบสกุลเป็นจำนวนทั้งหมดห้าคน แต่ละคนนั้นมีสไตล์แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หลังจากที่บิดาเสียชีวิตไปเพราะโรคหัวใจกำเริบ เมื่อหลายปีก่อน แมทธิวก็ได้ทำการเสียสละตัวเอง ในฐานะพี่ชายคนโต ขึ้นรับตำแหน่งท่านประธานของบริษัทนำเข้ากระเป๋าแบรนด์เนมสุดหรูที่บิดาเป็นคนก่อตั้งเอาไว้จนประสบความสำเร็จหลายพันล้านบาท

ด้วยภาระหน้าที่อันใหญ่ยิ่งและการทำงานที่ค่อนข้างหน้าน่าปวดหัวทุกวัน ทำให้เเมทธิวนั้นมีคู่ขาคนโปรดมากมายของเขาที่เอาไว้คลายเครียด ในวันที่ร่างสูงเหนื่อยล้าจากการทำงาน

พ่อเสือร้ายแม้จะมีความรับผิดชอบสูง แต่นอกเหนือจากบทบาทพวกนั้น เขาก็คือผู้ขายธรรมดาคนหนึ่ง ที่มักจะชอบรื่นเริงไปกับร่างกายของผู้หญิง จนเหล่าน้องชายพร้อมใจกันมอบฉายาให้ว่า ‘เฮียรางรถไฟ‘ เพราะนอกจากเขาจะชอบสับรางสาวๆไม่เว้นวันแล้ว แมทธิวยังเจ้าชู้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร จนพวกน้องชายต่างพากันชินชาไปหมด

“....คุณพูดจริงนะคะ“

พอได้ยินคำหวานนิดหน่อย หัวใจดวงเล็กก็อ่อนยวบ เมเปิ้ลที่หลงรักเเมทธิวมาน ก็ไม่อาจทนโกรธเขาได้นานเท่าที่ควร เธอยอมอยู่เป็นคู่ขาคนโปรดให้เขา....ก็เพราะหวังว่าสักวันเขาจะเลือกเธอบ้าง

พรึ่บ!

ร่างเล็กถูกดึงให้นั่งลงบนท่อนขาแกร่ง ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบกล่องสร้อยคอที่เขาซื้อเอาไว้เพื่อที่จะมอบให้ในวันเกิดของอีกคน ภายในอาทิตย์หน้า แต่วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นเสียก่อน ประธานหนุ่มจึงจำต้องงัดไม้เด็ดออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ผมจะโกหกทำไม”

“ผมจำได้ว่าอาทิตย์หน้าคือวันเกิดคุณ”

“ชอบไหม”

“แมทคะ.....สวยจังเลยค่ะ”

ใบหน้าสวยค่อยๆฉีกยิ้มออกมาอย่างดีใจ ทันทีที่ได้เห็นสร้อยคอวิบวับประดับด้วยเพชรสุดหรูอยู่ในกล่องสีขาวสะอาดราคาแพง เพียงเท่านี้ เมเปิ้ลก็โกรธแมทธิวต่อไปไม่ลง เขาจำวันเกิดของเธอได้ นั่นก็หมายความว่าเธอมีความสำคัญกับเขา มากกว่าที่หญิงสาวคิด

“สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะ มา....เดี๋ยวผมใส่ให้“ แมทธิวเอ่ยบอก

เขาสวมสร้อยเส้นนั้นให้เมเปิ้ลเบาๆ หลังจากที่หญิงสาวยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ร่างสูงก็รู้สึกโล่งอกที่ในที่สุด สงครามวันนี้ก็จบลงเสียที

”ขอบคุณมากนะคะแมท”

เธอขยับเข้าไปหอมแก้มสากเพื่อแสดงถึงความรักที่ตัวเองมีให้เขา

ด้านนอก

หลายนาทีต่อมา ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกมาด้วยฝีมือของเมเปิ้ล แต่คราวนี้สีหน้าของนางเอกสาวกลับดูต่างออกไป ผิดกับตอนมาถึงอย่างลิบลับ ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มของเมเปิ้ลทำให้มัลลิกานั่งงงเป็นไก่ตาแตก แต่เลขาสาวก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร เพราะเธอพอจะเดาได้ว่าท่านประธานหนุ่มสุดฮ็อตของเธอ คงจัดการปลอบใจแม่ดาราสาวหน้าสวยไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ฉันกลับก่อนนะ“ เมเปิ้ลเอ่ยบอกขณะเดินผ่านมัลลิกาออกไปด้วยสีหน้าพึงพอใจ

สร้อยใหม่เส้นนี้มันมีมูลค่ามากพอ ที่จะทำให้นางเอกสาวหายโกรธและยกโทษให้แมทธิวได้ อีกอย่าง....คืนนี้เขาก็สัญญาว่าจะไปหาเธอตามนัด เมเปิ้ลจึงไม่มีอะไรให้ต้องรู้สึกกังวลอีก

”เดินทางปลอดภัยนะคะ”

“ฟู่ว~ อยากจะบ้า”

ปากเล็กบ่นขมุบขมิบหลังจากที่ทุกคนกลับไปหมดแล้ว มัลลิกาก็นั่งทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง แม้เหตุการ์ณรถไฟชนกันของแมทธิวจะเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก แต่ถึงแบบนั้น...เมื่อมันเกิดขึ้น ก็ทำเธอปวดกระบาลได้มากกว่าที่คิด

หลายคนอาจมอง....เจ้านายของเธอว่า หล่อ รวย เพอร์เฟค แต่ในสายตาของมัลลิกานั้นกลับตรงกันข้าม เธอทำงานกับแมทธิวมาสามปี ตั้งแต่เป็นเด็กฝึกงาน เธอแทบจะรู้ทุกเรื่องราวในชีวิตส่วนตัวของเขา โดยเฉพาะเรื่องฉาวๆเกี่ยวกับผู้หญิง

แมทธิวมีคู่ขามากกว่าห้าคน แต่คนที่เขาโปรดปรานมากที่สุด เห็นทีจะเป็นเมเปิ้ลกับพะแพง ที่ไม่ค่อยกินเส้นกันเท่าไหร่ เพราะทั้งสองชอบแย่งชิงตำแหน่งที่หนึ่งกันอยู่เป็นประจำ ส่วนคนอื่นๆ ก็จะมาๆหายๆ ด้วยเหตุผลนั้น....มัลลิกาจึงแอบตั้งฉายาให้เจ้านายของตัวเองเอาไว้ในใจ อย่างเงียบไปว่า ’พ่อเพลย์บอยเสเพล‘

กริ๊ง~ กริ๊ง~

ในขณะที่มัลลิกากำลังนั่งระลึกถึงความเจ้าชู้ของประธานหนุ่มอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ประจำตำแหน่งของเธอกลับดังขึ้น หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพราะเธอรู้ดีอยู่แล้วว่าใครโทรเข้ามา เธอเดาว่าคงเป็นแมทธิวแน่ อีกหนึ่งนาทีต่อจากนี้....เขาจะเรียกเธอเข้าไปต่อว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ คอยดูสิ

”สวัสดีค่ะ มัลลิการับสายค่ะ“

( เข้ามาพบผมในห้อง เดี๋ยวนี้ )

”รับทราบค่ะเจ้านาย“

น้ำเสียงเย็นยะเยือกทำเอาเลขาสาวรู้สึกขนลุกอยู่ไม่น้อย แมทธิวแทบจะไม่เคยตำหนิเธอในเรื่องงาน เพราะคนสุดเป๊ะแบบเธอ ไม่เคยทำงานบกพร่อง จะมีก็แต่เรื่องผู้หญิงของเขา ที่บางครั้งมันอยู่เหนือการควบคุมของเธอจริงๆ แต่ถึงกระนั้นก็ดูเหมือนพ่อหนุ่มเยอรมันจะไม่เข้าใจ เขาไม่เคยคิดว่าความผิดนั้นเป็นเพราะตัวเองคั่วผู้หญิงมากเกินไป แต่กลับมาโทษเธอที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลยแม้แต่น้อยแทน