로그인แดดยามเย็นที่ส่องผ่านเข้ามาทางระเบียงห้องกำลังถูกกลบด้วยความมืดสลัว พิชชานอนคลุมผ้าอยู่บนเตียง หูคอยฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เธอเข้ามาทุกทีกลิ่นครีมอาบน้ำที่คุ้นเคยค่อย ๆ ลอยเข้าจมูกของเธอหลังจากที่ธนาหายเข้าไปในห้องน้ำเมื่อไม่กี่นาทีนี้“เป็นไงบ้าง” เจ้าของเสียงทุ้มที่วางมือลงบนหน้าผากเล็กเบา ๆ เพื่อต
“งั้นพี่คงต้องกินนมฟินน์ตุนไว้เยอะหน่อย” พูดจบเขาก็ซุกใบหน้าลงกับเต้าทรวงนุ่มนิ่มของเธอ มือออกแรงขยำทรวงอกกลมกลึง ยอดถันที่แข็งเป็นตุ่มไตหายเข้าปากของเขาในทันทีสติของพิชชากระเจิดกระเจิงอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปาก เชิดคางขึ้นจนศีรษะแหงนเงยด้วยความซ่านเสียว ร่างกายของเธอรุ่มร้อนด้วยความปรารถนา ร่างกายสั่
สองแขนลมกลึงโอบรัดลำคอ ขณะเดียวกันท่อนแขนแข็งแรงก็โอบรอบเอวเธอไว้ ดึงร่างเล็กให้แนบชิด อกอวบแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างขณะที่ทั้งคู่ยังไม่หยุดครอบครองริมฝีปากของกันและกันเนิ่นนานกว่าจุมพิตเร่าร้อนจะผ่อนลง…ทันใดนั้นธนาก็ช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมอก ก้าวเร็ว ๆ มาที่เตียง ให้เธอนอนลงไปแล้วกดจูบที่ข้อเท้า
และแล้ววันที่หลายคนรอคอยก็จะมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว...ฝนโปรยปรายลงมาแต่เช้ามืด พิชชาลืมตาขึ้นมาในอ้อมกอดของธนา มองเห็นปลายคางแข็งแรงเป็นปื้นสีเขียวจางของเขา ท่อนแขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ มือวางอยู่บนบั้นท้ายกลมกลึง รู้สึกถึงกลิ่นครีมอาบน้ำจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในผ้าห่มพิชชาลุกขึ้นช้า ๆ บนร่างกายมีเพ
ภายในห้องนั่งเล่น บรรยากาศเงียบเชียบจนน่าอึดอัดคุณมนูญนั่งสงบนิ่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ พลางอ่านนิตยสารของต่างประเทศ แต่บางครั้งก็เหลือบมองบันไดที่ทอดตัวขึ้นไปยังชั้นบนพิชยะนั่งเอนหลังพิงพนักด้วยท่าทีหงุดหงิด ใบหน้าตึงเครียด มือสองข้างกำหมัดแน่นอยู่บนตัก บางครั้งก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนคนที่ยังคงอดก
“ป้องกันแล้ว แต่ว่า…” เธอพูดเสียงแผ่ว มือเล็ก ๆ บีบชายเสื้อตัวเองแน่นราวกับหาที่พึ่งพิงคุณเพ็ญพิชย์ขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ก็ยกมือขึ้นปราม ไม่ต้องการให้ลูกสาวต้องลำบากใจไปมากกว่านี้“เอาล่ะ เอาล่ะ เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสั่นไหวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะถามเสียงเบา ราวกับก
ชายหนุ่มแข็งทื่อไปทั้งร่าง แทบลืมหายใจในชั่วขณะนั้นคนที่มองเขาในแง่ลบมาตลอดอย่างพิชชา ต้องเข้าใจเขาผิดล้านเปอร์เซ็นต์สายตาที่เริ่มคุ้นชินกับความมืดสลัวจับนิ่งอยู่ที่ใบหน้างดงาม จังหวะหัวใจถี่กระชั้น ทุกวินาทีรอคอยอย่างหวาดหวั่นว่าคนใต้ร่างจะเอ่ยคำใดออกมาทว่าเจ้าของร่างนุ่มนิ่มกลับหลับตาลงดื้อ ๆ จ
“งั้นจูบฟินน์หน่อยสิ” เสียงอ้อนวอนของหญิงสาวเหมือนน้ำมันที่ตั้งใจราดลงบนกองไฟ ให้ไฟราคะในกายของเขาพลุ่งพล่านทว่ายังมีสติหักห้ามใจไว้ได้ ธนาจับมือเล็กที่วางทาบอยู่บนแผงอก ตรงตำแหน่งที่เป็นจุดกระสันของเขาผ่านเสื้อคลุมบนลำตัวกลัวว่ามือซุกซนจะล่วงล้ำอาณาเขตของเขาไปมากกว่านี้“จะบ้าเหรอ ฟ้าได้ผ่าพอดี”
ถึงปากจะร้ายชอบกวนประสาทเธออยู่บ่อย ๆ แต่ในเวลาแบบนี้เขาก็เป็นคนที่ใจดีกับเธอที่สุด“ขอน้ำกินหน่อย” เป็นเสียงอู้อี้ที่เล็ดลอดไรฟันออกมา แต่ก็พอจะจับใจความได้“รอแป๊บ” ชายหนุ่มวางผ้าขนหนูพาดไว้กับพนักโซฟาก่อนจะเดินไปหยิบขวดน้ำเปล่าออกมาจากมินิบาร์ เทน้ำเย็นใส่แก้วจนเต็ม แล้วถือมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง
“ไม่มีใครอยากอยู่ห่างจากคนที่รักหรอก แต่ที่เฮียยอมก็เพราะว่ามันเป็นอนาคตของมีน” มนต์มีนามองพิชยะด้วยแววตาซาบซึ้ง ไม่คิดว่าเพื่อเธอแล้วเขาจะยอมได้ขนาดนี้คำพูดที่มาจากความปรารถนาดีของเขาฟังแล้วทำให้รู้สึกดียิ่งกว่าล้านคำหวานพวกนั้น“ขอบคุณนะคะ”“แค่คำขอบคุณเองเหรอ?” สายตาของเขาตอนนี้เหมือนเด็กที่กำลั







