ログインแดดยามเย็นที่ส่องผ่านเข้ามาทางระเบียงห้องกำลังถูกกลบด้วยความมืดสลัว พิชชานอนคลุมผ้าอยู่บนเตียง หูคอยฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เธอเข้ามาทุกทีกลิ่นครีมอาบน้ำที่คุ้นเคยค่อย ๆ ลอยเข้าจมูกของเธอหลังจากที่ธนาหายเข้าไปในห้องน้ำเมื่อไม่กี่นาทีนี้“เป็นไงบ้าง” เจ้าของเสียงทุ้มที่วางมือลงบนหน้าผากเล็กเบา ๆ เพื่อต
“งั้นพี่คงต้องกินนมฟินน์ตุนไว้เยอะหน่อย” พูดจบเขาก็ซุกใบหน้าลงกับเต้าทรวงนุ่มนิ่มของเธอ มือออกแรงขยำทรวงอกกลมกลึง ยอดถันที่แข็งเป็นตุ่มไตหายเข้าปากของเขาในทันทีสติของพิชชากระเจิดกระเจิงอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปาก เชิดคางขึ้นจนศีรษะแหงนเงยด้วยความซ่านเสียว ร่างกายของเธอรุ่มร้อนด้วยความปรารถนา ร่างกายสั่
สองแขนลมกลึงโอบรัดลำคอ ขณะเดียวกันท่อนแขนแข็งแรงก็โอบรอบเอวเธอไว้ ดึงร่างเล็กให้แนบชิด อกอวบแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างขณะที่ทั้งคู่ยังไม่หยุดครอบครองริมฝีปากของกันและกันเนิ่นนานกว่าจุมพิตเร่าร้อนจะผ่อนลง…ทันใดนั้นธนาก็ช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมอก ก้าวเร็ว ๆ มาที่เตียง ให้เธอนอนลงไปแล้วกดจูบที่ข้อเท้า
และแล้ววันที่หลายคนรอคอยก็จะมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว...ฝนโปรยปรายลงมาแต่เช้ามืด พิชชาลืมตาขึ้นมาในอ้อมกอดของธนา มองเห็นปลายคางแข็งแรงเป็นปื้นสีเขียวจางของเขา ท่อนแขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ มือวางอยู่บนบั้นท้ายกลมกลึง รู้สึกถึงกลิ่นครีมอาบน้ำจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในผ้าห่มพิชชาลุกขึ้นช้า ๆ บนร่างกายมีเพ
ภายในห้องนั่งเล่น บรรยากาศเงียบเชียบจนน่าอึดอัดคุณมนูญนั่งสงบนิ่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ พลางอ่านนิตยสารของต่างประเทศ แต่บางครั้งก็เหลือบมองบันไดที่ทอดตัวขึ้นไปยังชั้นบนพิชยะนั่งเอนหลังพิงพนักด้วยท่าทีหงุดหงิด ใบหน้าตึงเครียด มือสองข้างกำหมัดแน่นอยู่บนตัก บางครั้งก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนคนที่ยังคงอดก
“ป้องกันแล้ว แต่ว่า…” เธอพูดเสียงแผ่ว มือเล็ก ๆ บีบชายเสื้อตัวเองแน่นราวกับหาที่พึ่งพิงคุณเพ็ญพิชย์ขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ก็ยกมือขึ้นปราม ไม่ต้องการให้ลูกสาวต้องลำบากใจไปมากกว่านี้“เอาล่ะ เอาล่ะ เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสั่นไหวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะถามเสียงเบา ราวกับก
ชายหนุ่มเปิดประตูออกมาจากห้องนอนในชุดเสื้อยืดสีขาวคอกลมกับกางเกงผ้าดูเรียบง่าย เรือนผมหยักศกดกหนายุ่งเหยิงเล็กน้อย เขาใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวภายในห้านาทีไม่ขาดไม่เกินทิ้งตัวลงนั่งที่ฟูกนุ่ม ได้ยินเสียงหอบหายใจดังมา แม้ในตอนที่เปิดบทสนทนาระหว่างแม่ลูกก็ยังมีเสียงหอบหายใจเล็ก ๆ อยู่เรื่องของ พิชยะ มีให
“นี่คุณเตรียมจะหนีงานแต่งไปกับสาวคนไหนอยู่หรือเปล่าคะ” แม้จะแค่ไม่กี่นาทีที่ได้สนทนาด้วย ทว่าคนที่ไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศหลายปี พบเจอคนมาทุกรูปแบบอย่างหล่อนก็พอจะมองออกชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าหล่อน เป็นเสือผู้หญิงอย่างไม่ต้องเสียเวลาไปสืบ แต่เท่าที่ดูหล่อนกลับรู้สึกว่าเขาไม่ได้เป็นคนเลวร้ายคนแบ
“จริงเหรอ? ฟินน์จะผ่านไปได้จริง ๆ ใช่ไหม?”“อือ ก็เธอน่ะมีความพยายามและมุมานะจะตายไป จำตอนที่เธอเรียนอยู่มอสองได้ไหมล่ะ ที่เธอชอบไอ้ธันว์ที่อยู่ห้องเดียวกับพี่น่ะ ตอนนั้นเธอตามจีบมันอยู่เทอมนึงเต็ม ๆ เลยไม่ใช่เหรอ กว่าจะได้เบอร์มันมาครบทั้งสิบตัว”“อือ แต่กำลังชมฟินน์อยู่ใช่ไหม?”“แน่นอน ไม่ใช่แค่ชื
ถึงสมองจะรับรู้ก็เปล่าประโยชน์...เรื่องแบบนี้...สัญชาตญาณต่างหากที่อยู่เหนือกว่าคนใต้ร่างจ้องมองริมฝีปากของเขา ดวงตาคู่สวยฉ่ำวาว สะท้อนอารมณ์บางอย่างออกมา แม้ตัวเองจะเป็นฝ่ายถอนตัวกลางคันหัวใจของพิชชายังคงเต้นไม่เป็นส่ำ เหล้าร้อนแรงที่ดื่มเข้าไปส่งผลให้เวลานี้ไม่อาจแยกแยะได้สิ่งไหนเกิดจากความเมา







