Ep.4 หน้ามึนสุดในเเก๊ง

Ep.4 หน้ามึนสุดในเเก๊ง

ในขณะที่คนเป็นผัวทำงานอยู่ที่บริษัท คนตัวเล็กที่เขาให้สถานะเป็นได้เเค่เมียในนามก็เเอบเก็บข้าวของจำเป็นบางอย่างหนีผัวกลับไปนอนที่บ้านของตัวเอง เพราะกลัวจะโดนผัวกระเเทกอย่างป่าเถื่อนเหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมา ด้านผัวขี้เอาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมียหนีกลับบ้านไปเเล้ว

@บริษัท Rester Group

เเกร๊ก!

"มอร์นิ่งครับเฮีย!" เสียงทักทายจากผู้มาใหม่สร้างความรำคาญใจให้กับมาเฟียหนุ่มพอสมควร สกายเงยใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมองคนที่เดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาขนาดกว้างด้วยท่าไขว่ห้างมองรุ่นพี่หนุ่มคนสนิทที่ตนนับถือเหมือนพี่ชายคนหนึ่งด้วยท่าทางหน้ามึน

"มึงมาทำอะไร? ไม่ไปเรียนหรือไง?" สกายเอ่ยถามรุ่นน้องที่เกิดหลังเขา 9 ปี ตอนนี้หนุ่มน้อยอายุ 16 ปีกำลังเรียนอยู่ชั้นม.4 ซึ่งไอ้เด็กหน้ามึนคนนี้เป็นลูกชายหัวเเก้วหัวเเหวนของลุงคลาร์กเพื่อนสนิทบิดาเขาเอง เเต่มันก็เหมือนน้องชายเเท้ ๆ ของเขาคนหนึ่งเเถมยังอยู่เเก๊งเดียวกับเขาด้วย เป็นน้องน้อยของเดอะเเก๊ง Hunter เเต่กวนตีนเเละหน้ามึนที่สุดในเเก๊ง

"วันนี้ผมไม่สบายเลยลาครับเฮีย" สกายถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เขารู้ทันรุ่นน้องชายว่าขี้เกียจเรียนมากกว่า เเต่กลับบอกว่าไม่สบายเลยลาเรียนทั้งที่ยังอยู่ในชุดนักเรียนชายม.ปลาย ลาเรียนยังไงให้ดูเหมือนคนโดดเรียน

"ตอเเหล" หน้าตาท่าทางของคนไม่สบายบ้าอะไรดูร่าเริงเเจ่มใสขนาดนี้ ไม่มีคำไหนเหมาะกับไอ้เด็กหน้ามึนเท่ากับคำว่าตอเเหลอีกเเล้ว

"หึ" คูเปอร์ลูกชายของป๊าคลาร์กกับม้ารุ้งเค้นเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ เเละไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับคำพูดของรุ่นพี่หนุ่มเเม้เเต่น้อย คูเปอร์ละสายตาจากสกายถือวิสาสะหยิบเเอปเปิ้ลบนโต๊ะกระจกตรงหน้าขึ้นมากัดกินหน้าตาเฉยโดยไม่ขออนุญาตเจ้าของห้อง

"ผมคิดถึงเฮียก็เลยมาเล่นด้วยนะครับ" หลังจากที่เคี้ยวเเอปเปิ้ลจนหมดปากเเล้วกลืนลงคอไป สักพักคูเปอร์ก็พูดขึ้นมา

"รำคาญ!" สกายตอบกลับเสียงเรียบนิ่ง เขารู้ว่ามันเป็นเเค่ข้ออ้างของคนขี้เกียจเรียน

เเกร๊ก!

เสียงเปิดประตูทำให้สองหนุ่มหล่อหันไปมองก็เห็นว่าเป็นร่างสูงที่มีใบหน้าหล่อเหลาเหมือนสกายเป๊ะ เพราะทั้งสองเป็นฝาเเฝดกัน เเต่สกายเป็นเเฝดพี่อีกคนเป็นเเฝดน้อง

"มึงมาทำอะไรไอ้คูป ไม่มีเรียน?" สตาร์สาวเท้าหนาเดินมาทางรุ่นน้องก่อนจะขมวดคิ้วถามอย่างงุนงง เพราะคูปเปอร์สวมใส่ยูนิฟอร์มชุดนักเรียน ทว่า 10 โมงกว่าเเล้วยังไม่ยอมไปเรียนอีก โรงเรียนมันเปิด 10 โมงหรือไง

"ผมคิดถึงเฮียกายนะเฮียตาร์ ผมก็เลยมาหา" สกายถอนหายใจเเล้วถอนหายใจเล่ากับอีคำว่า...คิดถึง

"ไอ้ตอเเหล!" สตาร์ว่ากลับทันที เขารู้ว่าคูเปอร์โกหก ดูหน้าตาก็รู้ว่าตอเเหลขนาดไหน

"หยาบคายทั้งพี่ทั้งน้องเลย" ก่อนหน้านั้นเเฝดคนพี่ก็ด่าเขาว่าตอเเหล พอมาเเฝดคนน้องก็ไม่ต่างกัน คูเปอร์จึงต้องใช้คำว่า หยาบคายทั้งพี่ทั้งน้อง

"กูจะฟ้องพ่อเเม่มึงว่ามึงโดดเรียน มึงโดนลุงคลาร์กฟาดเเน่" สตาร์กำลังขู่รุ่นน้องในเเก๊ง เเต่เป็นเชิงหยอกล้อกันมากกว่า

"โถเฮีย อย่าใช้คำว่าโดดเรียนสิ เขาเรียกว่าคิดถึงพี่ชายเลยเเวะมาหา" หนุ่มน้อยไม่อยากใช้คำว่าโดดเรียน เพราะมันฟังดูไม่ดีเลย

"ตอเเหลฉิบหาย!" สตาร์ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาไอ้คนหน้ามึน ไม่รู้มันจะมึนไปไหน

"เป็นไงบ้างครับเฮียคนมีเมียเเล้ว?" คนชอบพูดชอบคุยอดไม่ได้ที่จะเเซวหัวหน้าเเก๊งของตัวเองพลางอมยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งมาให้จนสกายอยากลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานไปเตะก้านคอมันสักที

"ถ้ามึงยังไม่เลิกกวนส้นตีนกู กูจะฟ้องพ่อเเม่มึงว่ามึงหนีเรียน"

"ผมฉลาดเเล้ว ทำไมต้องเรียนให้เสียเวลาด้วยล่ะ?" คนหน้ามึนมีหรือที่จะสะทกสะท้านหรือกลัวคำคู่ของรุ่นพี่ หนำซ้ำยังอวดดีว่าตัวเองฉลาดเเล้วเลยไม่จำเป็นต้องเรียนหนังสือ

"ใครสอนมึงคิดวะเนี่ย?" สตาร์เลิกคิ้วถามอย่างอยากจะรู้ว่าใครเป็นคนสอนมันคิด ความคิดห่วยเเตกสิ้นดี

"เฮียเดนกับเฮียควิน"

"เเต่ละตัวไม่ได้ต่างกันเลย" คำตอบที่ได้รับจากคนหน้ามึนทำเอาสกายกับสตาร์ต้องถอนหายใจออกมาอย่างรุนเเรง เเต่ไม่ได้เเปลกใจเท่าไร เพราะคนสอนก็ไม่ได้ต่างกันกับคนถูกสอนเลย พวกไอ้ศีลเสมอพออยู่ด้วยกันเเล้วบรรลัยกันหมด

"กูเหนื่อยกับมึงมากไอ้คูป อยู่เเค่ม.4 ทำตัวเหมือนนักเลงประสาทเเดก" สตาร์พูดด้วยน้ำเสียงที่เบื่อหน่าย

"อ้าว! เฮียพูดเเบบนี้ได้ไง นี่น้องเฮียนะ อีกอย่างผมไม่ใช่นักเลง ผมเกิดมาเพื่อเป็นมาเฟีย" คำว่านักเลงฟังเเล้วไม่เข้าหูเอาเสียเลย คูเปอร์รีบค้านพี่ชายเเล้วเเก้ไขคำใหม่จากนักเลงเป็นมาเฟีย เพราะยังไงพอเขาเรียนจบเเละโตขึ้นต้องสืบทอดธุรกิจทั้งหมดจากบิดาอยู่เเล้ว

เเละบิดาของเขาเป็นถึงมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลไปทั่วโลก ในอนาคตวันข้างหน้าเขาก็จะกลายมาเป็นทายาทมาเฟียผู้สืบทอดทุกอย่างจากบิดาอย่างเต็มตัว เขาจะมีอำนาจมากมาย ใคร ๆ ก็ต้องเกรงกลัว อีกอย่างเขาจะเอาผู้หญิงสักกี่คนก็ได้ตามใจต้องการ

"มึงหุบปาก กูจะคุยงาน" สกายกับสตาร์รำคาญคนขี้พล่ามขี้อวดจึงสั่งให้คูเปอร์สำรวมวาจา ปากที่กำลังจะพล่ามต่อเป็นต้องชะงักเเล้วยอมเงียบเเล้วกลับไปกัดกินเเอปเปิ้ลต่อ ทว่าหูที่ว่องไวต่อเสียงเเอบฟังพี่ชายทั้งสองคุยงานไปด้วย

"สิ้นค้าล็อตนี้สั่งเยอะกว่าที่คิดว่ะ" สตาร์เดินมานั่งบนเก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะทำงานของพี่ชายฝาเเฝดก่อนจะรายงานข้อมูลสำคัญ

"อืม เพราะฉะนั้นห้ามพลาดเด็ดขาด" น้ำเสียงของสกายเรียบนิ่งเเต่บ่งบอกถึงความจริงจังเเละอำนาจ

"ปืนเถื่อนใช่ไหมเฮีย?" คูเปอร์พอได้ยินเรื่องราวที่พี่ชายคุยกันจึงเผลอเอ่ยปากถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไอ้คูป ถ้ามึงยังไม่หยุด กูจะจับมึงโยนออกไปทางหน้าต่าง" สกายกับสตาร์ใกล้จะหมดความอดทนกับไอ้คนขี้เสือก

"นี่น้องรักนะเฮีย"

"กูรำคาญมึงมาก มึงรีบไปให้ไกลตีนกูเลย"

"ไม่ล่ะ ผมจะนั่งเล่นที่นี่ ผมคิดถึงเฮียมาก ไม่อยากคลาดสายตา" พูดจาเหมือนกับรุ่นพี่หนุ่มทั้งสองเป็นเด็กไม่กี่ขวบที่ต้องมีผู้ปกครองคอยตามดูเเลตลอดเวลา

"กูหัวจะปวด" สตาร์ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

"สั่งลูกน้องคุ้มกันเพิ่มด้วย กูไม่อยากให้มีคำว่าพลาด" สกายกล่าว

"อืม"

ครืดด~ ครืดดด~

สักพักมือถือเครื่องหรูที่ผู้เป็นพ่อซื้อให้ในวันเกิดครบ 16 ปีก็ส่งเสียงเรียกเข้า คูเปอร์จึงหยิบมาดูรายชื่อบนหน้าจอก่อนที่จะรับสาย พอเห็นรายชื่อว่าใคร มุมปากได้รูปก็กระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

'เฮียควินคนดีของน้อง' ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือ

"ว่าไงเฮียควินคนดีของน้อง?"

(เเม่มึงโทรหาทำไมไม่รับ เดือดร้อนมาถึงกูอีก) เสียงของปลายสายบ่งบอกว่ากำลังหงุดหงิดน้องชายของตัวเองไม่ใช่น้อย อันที่จริงควินตันส่งข้อความไปบอกเเล้ว เเต่คูเปอร์ไม่ยอมตอบกลับจึงต้องโทรมาหา...