Ep.5 เเอบหนีผัวกลับบ้าน

Ep.5 เเอบหนีผัวกลับบ้าน

"ว่าไงเฮียควินคนดีของน้อง?"

(เเม่มึงโทรหาทำไมไม่รับ เดือดร้อนมาถึงกูอีก) เสียงของปลายสายบ่งบอกว่ากำลังหงุดหงิดน้องชายของตัวเองไม่ใช่น้อย อันที่จริงควินตันส่งข้อความไปบอกเเล้ว เเต่คูเปอร์ไม่ยอมตอบกลับจึงต้องโทรมาด่า

"ม้าผมว่าไงบ้างล่ะเฮีย?"

(เเม่มึงรู้เเล้วนะว่ามึงโดดเรียน)

"ผมเปล่าโดดเรียน ผมคิดถึงเฮียกายก็เลยเเวะมาเล่นด้วยก็เท่านั้นเอง"

(ไอ้สัส! เดี๋ยวก็เรียนไม่จบหรอกมึง)

"เฮียกับเฮียเดนไม่ใช่เหรอที่เป็นคนสอนผม จะเรียนไปทำไมฉลาดเเล้ว" ขนาดคนสอนยังมาเรียนเลย ควินตันกับไอเดนเรียนอยู่ม.6 โรงเรียนนานาชาติเดียวกันกับคูเปอร์

(ไอ้เวร! ทีเรื่องเเบบนี้เชื่อกูดีจัง) ควินตันไม่คิดว่ารุ่นน้องที่ไม่ต่างจากน้องชายของเขาจะเชื่อฟังเขาขนาดนี้ ทีเรื่องไม่ดีสมองนี่จดจำไว้เหลือเกิน เขาไม่น่าสอนมันตั้งเเต่เเรกเลย

"คนมันหัวไว ช่วยไม่ได้" คูเปอร์กระตุกยิ้มอย่างหน้ามึน

(อย่าลืมโทรกลับหาเเม่มึงด้วย)

"เออ ๆ รู้เเล้วนา"

(เเค่นี้เเหละ กูไม่อยากคุยกับมึง รำคาญ!)

ตู๊ดดด~

ด่าน้องชายจบก็วางสายทันที ควินตันไม่อยากได้ยินเสียงคนหน้ามึน

"อะไรวะ!? เป็นคนสอนเองเเท้ ๆ" คูเปอร์ยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองเบา ๆ ไม่เข้าใจว่าพี่ชายจะหงุดหงิดไปไหน ทำตัวเหมือนคนเเก่ที่อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ไปได้วัยรุ่นอย่างคูเปอร์ตามอารมณ์คนเเก่ไม่ทันเลยทีเดียว

ติ๊ง!

เสียงเเจ้งเตือนในครั้งนี้ทำคูเปอร์รู้สึกเหมือนมีพลังอะไรบางอย่างที่สามารถดึงดูดให้เขาล้วงมือถือราคาเเพงเป็นล้านมาเปิดดู

คนกลัวเมีย: กลับบ้านเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้ม้าเเกองค์ลง

"นี่ก็กลัวเมียเกินนน~" ข้อความจากบิดาทำไอ้ลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลถึงกับส่ายหัวไปมา สมเเล้วที่เขาตั้งชื่อเล่นในไลน์ของผู้เป็นพ่อว่า...คนกลัวเมีย

"ผมกลับก่อนนะเฮีย" คูเปอร์ละสายตาคู่สวยจากหน้าจอมือถือตวัดไปมองพี่ชายก่อนจะบอกลากลับบ้าน

"จะไปไหนก็ไป" เเทนที่พี่ชายจะพูดดี ๆ กลับไล่ส่งน้องชายสุดที่รักซะงั้นจนคนหน้ามึนเบะปากก่อนจะเเสยะยิ้มกวน ๆ

"หยาบคาย!" ก่อนกลับไม่ลืมกวนประสาทพี่ชายทั้งสอง จากนั้นคูเปอร์ก็เดินออกไปจากห้องจึงทำให้ห้องทำงานของสกายกลับมาสงบอีกครั้ง

"ทำตัวเป็นนักเลงตั้งเเต่เด็ก เเต่บอกว่าตัวเองเป็นมาเฟีย นิสัยมาเฟียไม่กวนส้นตีนเหมือนมัน" สตาร์ว่าให้หลังรุ่นน้องชายเดินออกไป

@คฤหาสน์ตระกูลเรซเตอร์

สกายกลับมาถึงคฤหาสน์หรูของตัวเองในช่วงดึกเวลาประมาณ 2 ทุ่มเศษ ๆ เพราะเขาอยากทำงานที่เหลือให้เสร็จ ไม่อยากดินพอกหางหมู

สิ่งเเรกที่เขาทำหลังจากรถคันหรูโรลส์-รอยซ์มาจอดตรงหน้าทางเข้า สกายก็สาวเท้าหนาเดินขึ้นไปยังชั้นสองทันที

เเกร๊ก!

"ไปไหนวะ!?" เเทนที่เข้ามาในห้องนอนเเล้วจะได้เห็นเมียที่เขาไม่ต้องการนอนอ้าขารออยู่บนเตียงตามที่เขาสั่งไว้เมื่อเช้า เเต่บนเตียงนอนกลับไร้ร่างหอมกรุ่นนุ่มนิ่มน่าสัมผัส ทำคนขี้โมโหหงุดหงิดเป็นอย่างมากที่คนตัวเล็กไม่ยอมทำตามคำสั่งของเขา

เมื่อหาร่างบางไม่เจอ ในห้องน้ำ ห้องเเต่งตัวก็ไม่เห็นตัวคนเป็นเมีย สกายจึงกดเบอร์โทรออกหาเธอ

ครืดดด~ ครืดดดด~

"กล้าไม่รับสายฉันงั้นเหรอวะ!?" คนเย็นชาไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมากที่คนตัวเล็กไม่ยอมรับสายทั้งที่เขาก็โทรติด

ในเมื่อทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้ เท้าหนารีบก้าวออกจากห้องลงไปยังชั้นล่างเมื่อเห็นเเม่บ้านคนหนึ่งจึงเอ่ยถาม

"เฟรย่าไปไหน?"

"คุณเฟรย่าบอกว่าคิดถึงคุณพ่อคุณเเม่เลยอยากไปเยี่ยมนะคะ" เเม่บ้านคนนี้พอจะรู้มาจากหัวหน้าเเม่บ้านว่านายหญิงไปไหน

"อืม ไปได้เเล้วไป"

"ค่ะคุณสกาย"

"ยัยตัวเเสบ คิดจะหนีฉันงั้นเหรอ?" สกายรู้ได้ทันทีว่าเมียเเต่งจงใจหนีเซ็กซ์จากเขา สกายเจ็บใจเป็นอย่างมาก ผู้หญิงคนนี้เเสบไม่เบาเลยกล้าขัดคำสั่งของเขาได้ยังไง

"กลับมาเมื่อไรเธอเจอดีเเน่ จะเอาไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดู" น้ำเสียงอำมหิตพูดออกมาอย่างจริงจัง นัยน์ตาสีฟ้าครามร้อนระอุอยากจะจัดการคนตัวเล็กเสียตอนนี้เลย ทว่าตอนนี้เธออยู่ที่บ้านของเธอ สกายได้เเต่กัดฟันข่มอารมณ์ที่ร้อนรุ่มภายในใจเอาไว้

เช้าวันต่อมา

เป็นเวลา 9 โมงกว่า ๆ เฟรย่าจึงเดินทางกลับมายังเรือนหอของเธอกับสามี เพราะเธอมั่นใจเเล้วว่าสกายน่าจะออกไปทำงานเเล้ว คนตัวเล็กจึงคลี่ยิ้มเเย้มเเจ่มใสอย่างมีความสุข เมื่อคืนเธอรอดจากน้ำมือของสามี เช้านี้ก็รอดเช่นกัน

เเกร๊ก!

"พี่กายคะ พี่กาย?" เปิดประตูเข้ามาในห้องนอนก็เรียกผัวเสียงหวาน ทว่าภายในห้องกว้างสุดหรูกลับเงียบกริบไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ

"สงสัยจะไปทำงานเเล้ว คริๆ" เฟรย่าหัวเราะเบา ๆ ที่ตัวเองสามารถทำเเผนนี้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี พอให้น้องหมีน้อยได้พักผ่อนบ้าง

คนตัวเล็กยิ้มหวานอย่างร่าเริงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเเล้วนำชุดที่เอาไปนอนค้างที่บ้านของบิดามารดากลับมาใส่ไว้ที่เดิมพลางร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี

เเกร๊ก!

"ว้าาาย!! พะ พี่กาย0_0"