บทที่ 9

หลังจากทุกคนทานอาหารเสร็จสรรพ มาร์วินก็เดินกลับไปที่คฤหาสน์เพื่ออาบน้ำชำระร่างกายทันที ส่วนพราวมุกก็ให้ป้าจันทร์ไปเอาเสื้อคลุมของรุ่นพี่เมื่อวานมาให้เธอและเดินไปยืนรอพี่ชายหน้านิ่งอยู่ตรงลานจอดรถ

ร่างกำยำสวมชุดสูทสีกรมเข้มเสื้อเชิ้ตด้านในสีดำกำลังย่างกรายมาที่ลานจอดรถของคฤหาสน์ พราวมุกมองชายหนุ่มอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่น

มาร์วินจ้องมองชุดนักศึกษาของเธอที่มันดูจะรัดรูปเกินไป ไหนจะกระโปรงสั้นสีดำผ่าหน้านั่นอีก ตั้งแต่หญิงสาวเข้ามหาลัยเขาก็เริ่มรู้สึกเธอจะแต่งตัวล่อเสื้อล่อจระเข้น่าดูเลย

“นี่แน่ใจว่าแต่งตัวไปเรียน?”

“ทะ..ทำไมคะ” ร่างบางตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“คิดว่าจะไปหาผัว” ชายหนุ่มเน้นคำว่า ‘ผัว’ กระแทกใส่หญิงสาว

“พี่มาร์วิน ทำไมต้องพูดกับมุกแบบนี้ด้วยค่ะ”

พราวมุกตอบกลับชายหนุ่มน้ำเสียงแผ่วเบา ถึงปกติชายหนุ่มจะชอบพูดจาไม่ดีกับเธออยู่ตลอดเวลาก็เถอะ แต่ช่วงหลังๆ มานี้เขายิ่งเป็นหนักกว่าเมื่อก่อนมากๆ จนคำบางคำเธอรู้สึกว่ามันรุนแรงเกินไปจริงๆ

“ขึ้นรถ”

มาร์วินสั่งหญิงสาวเสียงดัง บอดี้การ์ดร่างกำยำที่ยืนอยู่ข้างๆ รถจึงเอื้อมมือไปเปิดประตูรอเจ้านาย

“เชิญครับคุณหนู”

“ขอบคุณค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยขอบคุณชายชุดดำและเดินไปขึ้นรถเบาะหลังของรถคันหรูสีดำเงาอย่างช้าๆ มาร์วินก้าวตามมาขึ้นรถด้วยท่าทางสบายๆ หลังจากนั้นรถคันหรูสีดำเงาก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ช้าๆ

“เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้..” เสียงทุ้มของมาร์วินเอ่ยขึ้นมา

“มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ มุกรู้ว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ต้องพูดถึงมันหรอกค่ะ”

เสียงนั้นทำให้หญิงสาวที่กำลังมองข้างทางผ่านกระจกรถอยู่หันกลับมาหาชายหนุ่ม พราวมุกตัดบทชายหนุ่มเสียก่อนที่เขาจะพูดจบ เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นกับเธอหรอก ชายหนุ่มอาจจะแค่ละเมอหรือฝันก็เท่านั้นเพราะมาร์วินไม่เกลียดเธอยิ่งกว่าอะไรเสียอีก

“รู้ก็ดีแล้วล่ะ เพราะฉันไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวเธอเลยสักนิด”

“ค่ะ มุกรู้ดีข้อนี้ดีค่ะ”

สิ้นเสียงของพราวมุก เธอก็ส่งยิ้มอบอุ่นให้ชายหนุ่มและหันไปมองที่ข้างทางเหมือนเดิม

มาร์วินตวัดสายตาลอบมองใบหน้าหวานครึ่งเสี้ยวพร้อมกับเลื่อนสายตาไปสำรวจจมูก ปาก คางของหญิงสาว ความรู้สึกและสัมผัสจากเมื่อเช้าทำให้เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ทำไมเขาต้องมาอดทนกับเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยนะ ชายหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิดและความรู้สึกของตัวเองออกไป

บรรยากาศภายในรถเงียบกริบมาตลอดทาง เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงรถคันหรูก็มาจอดที่หน้ามหาวิทยาลัยชื่อดัง

“ขอบคุณที่แวะมาส่งนะคะ สวัสดีค่ะ”

พราวมุกยกมือขึ้นมาประนมกลางอกไหว้ชายหนุ่มอย่างนอบน้อมและกระชับกระเป๋าสะพายสีดำก่อนจะลงจากรถหรูทันที

ร่างอรชรย่างกรายเข้าไปในมหาวิทยาลัยช้าๆ ดวงตาคมกริบมองตามร่างเล็กไปเรื่อยๆ และยังกวาดสายตามองไปรอบตัวหญิงสาว เหล่าบรรดาชายหญิงต่างพากันจับจ้องมองพราวมุกตาเป็นมัน

“อย่าเพิ่งออกรถ”

“ครับนาย”

ชายหนุ่มนั่งมองร่างบางผ่านกระจกรถด้วยสีหน้านิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

พราวมุกเดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยอย่างช้าๆ เธอกำลังจะเดินตรงไปยังคณะของตัวเอง แต่ทว่าก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นมาเสียก่อน เธอจึงหันหลังกลับไปมอง

“สวัสดีครับน้องมุก”

“พี่ติณณ์ สวัสดีค่ะ” ร่างบางยิ้มกว้างให้กับชายหนุ่มหน้าตาดีที่ช่วยเธอเอาไว้เมื่อวาน

“เข้าเรียนสายเหรอวันนี้”

“ค่ะ วันนี้มีเรียนตอนเก้าโมงค่ะ”

“พอดีเลยค่ะ..นี่ค่ะเสื้อคลุมของพี่ มุกซักให้เรียบร้อยแล้วนะคะ” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับยื่นถุงเสื้อให้รุ่นพี่

“จริงๆ แล้วพี่ก็มายืนรอเรานี่แหละ” ติณณ์เอ่ยด้วยท่าทางเขินอาย

“ทำไมถึงมายืนรอล่ะคะ”

“พี่ไม่อยากให้มุกไปที่คณะ”

“ทำไมคะ”

“ที่คณะผู้ชายเยอะนะสิ”

ติณณ์จ้องตาและส่งยิ้มอบอุ่นให้พราวมุก ทั้งสองคนสบตากันอยู่ชั่วครู่ จนสุดท้ายพราวมุกก็ต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาชายหนุ่มก่อน

คนรอบข้างต่างพากันซุบซิบนินทากันใหญ่ที่สองคนยืนคุยกันแบบนี้ เพราะคนหนึ่งก็คือสาวสวยประจำคณะนิเทศศาสตร์ที่มีแต่ชายหนุ่มหมายปอง ส่วนอีกคนก็คือลูกชายคนเดียวของผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยแห่งนี้ แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้สนใจเพราะพวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด

“มุกไปเรียนก่อนนะคะ” เสียงหวานเอ่ย

“ครับ ตั้งใจเรียนนะเด็กน้อย”

“มุกไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ”

“เด็กสิ ตัวเล็กนิดเดียวเอง” ชายหนุ่มเผลอตัวยกมือขึ้นไปลูบหัวร่างบางแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู

“พี่ตัวใหญ่ต่างหาก” หญิงสาวบ่นไม่ได้จริงจังมากนัก

“ฮ่าๆๆ โอเคๆ พี่ตัวใหญ่เองแหละ”

ชายหนุ่มในชุดนักศึกษายืนยิ้มกว้างให้หญิงสาวก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ไปเรียนเถอะครับ เดี๋ยวสาย”

“ค่ะ”

หลังจากนั้นพราวมุกก็เดินตรงไปยังคณะของตัวเองทันที ติณณ์มองตามหลังหญิงสาวที่เดินไกลออกไป รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าหล่อเหลาปรากฎขึ้น เขาอยากจะรู้จักพราวมุกให้มากกว่านี้จริงๆ

“หึ ยัยเด็กใจแตก” มาร์วินนั่งมองพวกเขาอยู่บนรถพลางแค่นหัวเราะเบาๆ

“ออกรถ” เสียงทุ้มทรงพลังสั่งลูกน้องอย่างหนักแน่น

@บริษัท วอล์กเกอร์พัฒนา กรุ๊ป

ใช้เวลาไม่นานรถคันสีดำเงาก็เข้ามาจอดสนิทลงที่ลานจอดรถบนตึกหรูหราใหญ่โตของบริษัทตระกูลวอล์กเกอร์ ที่เป็นตึกสูงถึง 20 ชั้น ดีไซน์สไตล์โมเดิร์นทันสมัย ห้องทำงานของมาร์วินอยู่ชั้นบนสุดของตึกเพราะชายหนุ่มไม่ชอบให้ใครเดินข้ามหัวเขาไปมา

ร่างกำยำเดินเข้ามาจากลานจอดรถส่วนตัวบนชั้นนี้และตรงมายังห้องทำงานที่มีเลขาสาวสวมเสื้อเชิ้ตรัดรูปสีดำกับกระโปรงสั้นสีเข้ากันกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะหน้าห้องทำงานของมาร์วิน

“สวัสดีค่ะนายท่าน” เลขาสาวยืนขึ้นพร้อมกับเอ่ยทักทายเจ้านายด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“อือ” มาร์วินตอบกลับสั้นๆ

“รับเครื่องดื่มอะไรก่อนไหมคะ เดี๋ยวริต้าไปชงให้ค่ะ”

“ไม่ต้อง เตรียมเอกสารที่จะประชุมช่วงบ่ายนี้ให้พร้อม”

“ค่ะท่าน”

ริต้า เลขาสาวหุ่นดีหน้าอกหน้าใจล้นทะลักแทบจะหลุดออกมาจากเสื้อเชิ้ต เธอเข้ามาทำงานเป็นเลขาให้มาร์วินยังไม่ถึงปี ช่วงเดือนแรกที่เธอเข้ามาพวกเขาก็เริ่มมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกัน แต่มาร์วินก็เคยพูดกับเธอชัดเจนไปแล้วว่าห้ามล้ำเส้นและทำอะไรเกินหน้าที่ไม่งั้นเธอจะโดนไล่ออกจากบริษัทไปอย่างแน่นอน ซึ่งหญิงสาวก็ทำตัวว่านอนสอนง่ายมาโดยตลอด

มาร์วินสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงก้าวเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองด้วยท่าทางดุดันน่าเกรงขาม ชายหนุ่มย่อตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ตรงโต๊ะทำงาน ส่วนบอดี้การ์ดทั้งหลายก็แยกย้ายกันไปประจำตามจุดต่างๆ ทั้งประตูหน้าห้องและทางเดิน

ร่างกำยำใช้เวลาอยู่ในห้องทำงานเกือบทั้งวัน ช่วงบ่ายเขาออกไปประชุมที่ห้องประชุมของชั้นนี้และเมื่อเสร็จสิ้นการประชุมเขาก็กลับมาที่ห้องทำงานเขาเหมือนเดิม

ส่วนเลขาสาวก็เข้ามาแค่เอาเอกสารให้ชายหนุ่มเซ็นแล้วก็ออกไปทำงานของเธอต่อ

เวลาผ่านพ้นไปจวบจนห้าโมงเย็น บอดี้การ์ดร่างกำยำเคาะประตูห้องชายหนุ่มเสียงดัง ทำให้มาร์วินที่ใจจดใจจ่ออยู่กับแฟ้มเอกสารเงยหน้าขึ้นมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“นายครับ ขออนุญาตเข้าไปได้ไหมครับ” เสียงของบอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยขึ้นมาหน้าประตูห้อง

“เข้ามา” ชายหนุ่มตอบกลับเสียงราบเรียบ

ชายชุดดำแง้มเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายอย่างช้าๆ

“มีอะไร” มาร์วินเอนกายพิงพนักของเก้าอี้ตัวใหญ่พลางเอ่ยถาม

“นายครับ คุณโมนามารอนายอยู่ข้างล่างครับ จะให้เธอขึ้นมาไหมครับ”

“โมนา..”

“ครับ”

“เออ ให้ขึ้นมาแล้วมึงโทรไปยกเลิกนัดกับผู้หญิงที่ชื่อเจนนี่ด้วย”

“ครับนาย”