บทที่ 7 ติดหนี้

อาทิตย์ยืดหลังตรงขึ้นทันที นัยน์ตาที่เคยสนุกสนานกลับเคร่งขรึมขึ้นเมื่อหันไปมองใบหน้าของเพื่อนสนิทให้ชัด ๆ อีกครั้งหลังจากได้ยินคำสั่งนั้น เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม...

"ทวงตอนนี้เลยเหรอวะ มึงก็รู้ดีว่าคนของป๊ากูทำงานกันยังไง" อาทิตย์เปรยขึ้นพลางจิบเหล้าเข้าปากเพื่อดับความรู้สึกปั่นป่วนในใจ

"ถ้าคนขับแท็กซี่นั่นไม่จ่าย... มันคงไม่ได้อยู่มีชีวิตขับรถต่อแน่ ๆ มึงกะเอาให้ถึงตายเลยหรือไง"

อวัชไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที เขามองดูหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้วเหล้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า มุมปากยกขึ้นนิดๆ

"กูไม่ได้บอกให้ฆ่า... กูแค่บอกให้ทวง" อวัชเค้นเสียงต่ำ

"ป๊ามึงไม่จำเป็นต้องฆ่าใครหรอก เพราะกูมั่นใจว่าคนขับแท็กซี่นั่นมีเงินมาจ่ายคืนให้แน่นอน"

อาทิตย์ขมวดคิ้ว "มึงเอาความมั่นใจมาจากไหนวะ ประวัติมันบอกชัดว่าไม่มีทรัพย์สินอะไรเหลือแล้ว"

"ก็ยัยเด็กนั่นไง... อุ่นเป็นหลานเพียงคนเดียว และตอนนี้ในบัญชีก็มีเงินประกันจากการตายของแม่เป็นล้าน" อวัชเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"คนกตัญญูอย่างยัยนั่น... คงไม่ยอมปล่อยให้อาตัวเองโดนซ้อมจนพิการหรือโดนเก็บเพราะหนี้ท่วมหัวหรอก จริงไหม"

อาทิตย์ถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นความลุ่มลึกในแผนการของเพื่อน เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าเพื่อนจะเล่นถึงขนาดนี้

"กูถามจริง ๆ ทำไมต้องเป็นเด็กนั่น" อาทิตย์ถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

"ผู้หญิงสวย ๆ ที่พร้อมจะคลานมาหาถวายตัวให้มึงมีเป็นร้อย ทำไมต้องลงทุนลงแรงทำลายชีวิตเด็กกำพร้าคนหนึ่งขนาดนี้ด้วย"

อวัชไม่ได้ตอบทันที เขาขยับตัววางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะกระจกเบื้องหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอนหลังพิงกับโซฟาหนังตัวยาว เขาหลับตาลงนึกถึงใบหน้าหวานที่สั่นระริกด้วยความกลัวและรสชาติความพยศที่ฝากไว้บนริมฝีปากเขา

"ก็แค่... สนุกดี"

คำตอบสั้น ๆ ที่หลุดออกมาจากปากนั้นราบเรียบไร้ซึ่งความรู้สึกผิดชอบชั่วดีใด ๆ ในสายตาของอวัชตอนนี้ จริยาไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เธอคือเหยื่อที่ทำให้นักล่าอย่างเขาเริ่มรู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่สูบฉีดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อาทิตย์อมยิ้มทันที แววตาฉายความสนุกสนานไม่ต่างจากเพื่อนสนิท ไม่ใช่แค่เพราะเขาจะได้เห็นเกมไล่ล่าที่ตื่นเต้น แต่เขาสนุกที่ได้เห็นคุณชายอวัชผู้ไม่เคยแยแสสิ่งใด กลับต้องมานั่งวางแผนซับซ้อนราวกับหนูติดจั่น เพียงเพื่อให้ได้ครอบครองเด็กสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นแค่เด็กในบ้านของตัวเอง

เขาอยากรู้นักว่าเพื่อนรักที่วางตัวสูงส่งมาตลอด จะยอมแลกอะไรบ้าง หรือต้องสูญเสียไปเท่าไร เพื่อให้ได้เด็ดปีกนกน้อยตัวนี้มาไว้ในมือ

"มึงอย่าลืมนะวัช..." อาทิตย์แสร้งเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ทว่ากลับแทงใจดำคนฟังอย่างจัง

"มึงยังมีพี่มิลล์ที่ตกลงกับพ่อแม่มึงไว้แล้วเรื่องการหมั้น ทันทีที่มึงเรียนจบ"

อวัชชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อชื่อของว่าที่คู่หมั้นหลุดออกมาจากปากเพื่อน ชื่อของผู้หญิงที่เพียบพร้อมไปทุกกระเบียดนิ้วที่ครอบครัวประเคนมาให้เพื่อความมั่นคงของธุรกิจ ทว่าความรบกวนใจนั้นกลับจางหายไปอย่างรวดเร็ว

"กูก็ไม่ได้บอก... ว่าจะไม่หมั้น" อวัชตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"อ่อ... มึงแค่อยากจะได้แล้วก็เขี่ยทิ้งว่างั้นเถอะ" อาทิตย์ตบบ่าเพื่อนแรง ๆ ทีหนึ่งพลางเหยียดยิ้มรู้ทัน

"แต่กูว่าคนนี้มึงอยากได้จนตัวสั่น ขนาดลงทุนให้กูสืบทะเบียนรถแท็กซี่กูว่ามึงไม่เบื่อง่าย ๆ แน่ แล้วมึงจะจัดการยังไง จะเขี่ยทิ้ง หรือจะกักตัวน้องเขาไว้เป็นเมียน้อยมึง"

อวัชปรายสายตาเย็นชาไปที่เพื่อนสนิท

"ก็ได้... กูไม่ติด"

"มึงมันสารเลวกว่าที่กูคิดไว้เยอะเลยว่ะ" อาทิตย์ส่ายหน้าขำ ๆ

"มึงดีกว่ากูเยอะว่างั้น... ไอ้ซัน" อวัชแค่นยิ้มร้ายพลางเอนหลังพิงโซฟาด้วยท่าทีคุกคาม

"เรื่องมึงกับเรนนี่แอบทำอะไรกันลับหลังคนอื่น อย่านึกว่าพวกกูไม่รู้... แล้วถ้าแฟนของเรนนี่ที่เรียนอยู่อังกฤษรู้เข้าว่าแฟนสาวเขากำลัง... เอากับเพื่อนสนิทอย่างมึงอยู่ มึงคิดว่าเรื่องมันจะจบสวยไหมล่ะ"

"ไอ้วัช หุบปาก!" อาทิตย์ตวาดเสียงต่ำ นัยน์ตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความโกรธ

"จัดการเรื่องอาของอุ่นให้กูซะ"

"เออ... กูจัดการให้แน่ คืนนี้มึงเตรียมตัวรับข่าวดีได้เลย"

ชัยยศช่วยจริยาขนของเข้ามาวางไว้ในหอพัก อาหนุ่มปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมพลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง แม้จะคับแคบไปบ้างตามประสาห้องพักนักศึกษา แต่ก็นับว่าปลอดภัยและสะดวกสบายเพียงพอสำหรับเด็กสาวตัวคนเดียว ห้องแอร์ที่มีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน ชั้นล่างมีทั้งร้านซักรีดและร้านเกมที่เปิดไฟสว่างไสว เดินออกไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

"อุ่น... ตั้งใจเรียนนะลูก ทำความฝันของตัวเองให้สำเร็จ แม่ของอุ่นจะได้หลับสบาย ไม่มีห่วงอะไรทางนี้อีก" ชัยยศเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเมตตา

จริยามองใบหน้าที่ผ่านความตรากตรำของอาด้วยความซาบซึ้งใจ เธอยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"ขอบคุณอาชัยมากนะคะ... ขอบคุณจริงๆ ที่มาช่วยขนของ มาช่วยงานแม่ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ถ้าไม่มีอาชัย อุ่นคงทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน"

"ไม่เป็นไรหรอกอุ่น อาเหลืออุ่นแค่คนเดียวนี่นา" ชัยยศตบบ่าหลานสาวเบาๆ ด้วยฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก

"อาไปทำงานก่อนนะ คืนนี้ต้องเร่งทำรอบหน่อย"

จริยายืนส่งอาที่หน้าประตู มองตามร่างของอาชัยที่เดินหายเข้าไปในลิฟต์ด้วยความรู้สึกโหวงเหวในใจ

แม้ว่าพรุ่งนี้จะมีเรียนเช้า แต่จริยากลับเลือกที่จะใช้ความวุ่นวายในการจัดข้าวของเพื่อกลบเกลื่อนความเหงาที่เริ่มกัดกินใจ เธอใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงจัดการทุกอย่างให้เข้าที่จนหอพักเล็กๆ ดูเป็นระเบียบ นี่คือห้องส่วนตัว ห้องแรกในชีวิต... ห้องที่ไม่มีแม่เหมือนสมัยที่อาศัยอยู่ในบ้านพักคนงานของบ้านเรืองฤทธิ์เดชสกุล

หลังจากอาบน้ำ หญิงสาวในชุดนอนเรียบร้อยก็ก้าวมาที่หัวเตียง เธอวางกรอบรูปที่มีใบหน้าเปื้อนยิ้มของแม่ไว้ในจุดที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุด

จริยาจ้องมองรูปนั้นอยู่นาน... เนิ่นนานจนความเข้มแข็งที่พยายามสร้างมาตลอดทั้งวันเริ่มพังทลาย หยาดน้ำตารื้นขึ้นมาคลอเบ้าก่อนจะรินไหล

"แม่... ไม่ต้องเป็นห่วงอุ่นนะคะ" เธอพึมพำเสียงสั่นพลางเอื้อมมือไปลูบไล้กระจกบนกรอบรูปแผ่วเบา

"อุ่นจะดูแลตัวเองให้ดี อุ่นอยู่ได้... อุ่นต้องอยู่ให้ได้ค่ะแม่" เธอบอกแม่และบอกตัวเองซ้ำๆ

นิ้วเรียวกำลังจะเอื้อมไปกดสวิตช์ไฟหัวเตียง ทว่าความเงียบในห้องกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

จริยาชะงักมือพลางคิดไปว่าอาจจะเป็นเพื่อนร่วมคณะคนใดคนหนึ่งที่โทรมาถามเรื่องตารางเรียนวันพรุ่งนี้

แต่เมื่อหยิบขึ้นมาดูและเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ คิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยระคนสังหรณ์ใจแปลก ๆ

...อาชัย...

"ฮัลโหลค่ะอาชัย... อาชัยลืมของอะไรไว้ที่ห้องอุ่นหรือเปล่าคะ" จริยากดรับสายพลางกรอกเสียงลงไปอย่างร้อนใจ ทว่าปลายสายกลับไม่มีเสียงตอบรับกลับมาอย่างที่ควรจะเป็น

ไม่มีเสียงทักทายที่แสนอบอุ่นของอาชัย... มีเพียงเสียงสะอื้นที่ถูกสะกดกลั้นเอาไว้อย่างแสนสาหัสของชายที่เธอรักเหมือนพ่อ

"ฮัลโหล... อาชัย ได้ยินอุ่นไหมคะ"

หัวใจของจริยากระตุกวูบ ความเย็นเยียบเริ่มเกาะกุมจากนิ้วมือขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เมื่อเสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงของชัยยศ แต่เป็นเสียงเหี้ยมเกรียมของคนที่เธอไม่เคยรู้จัก

"ชื่ออุ่นใช่ไหม... ถ้ายังอยากให้อาของแกมีลมหายใจขับแท็กซี่ต่อ พรุ่งนี้เตรียมเงินมาใช้หนี้ที่นี่ซะ"