บทที่ 6 หนี้

จริยาเปลี่ยนความตั้งใจที่จะไปบอกลาบรรดาป้า ๆ ในครัวทันที หญิงสาวรีบหันหลังกลับแล้วออกตัววิ่งตรงไปยังรถแท็กซี่ของอาชัยอย่างไม่คิดชีวิต ความหวาดกลัวที่ยังสั่นประสาททำให้เธอต้องการออกไปจากที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"อุ่น... เป็นอะไร"

"รีบไป... รีบไปกันเถอะค่ะอาชัย อุ่นอยากไปจากที่นี่แล้ว" จริยาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า พยายามใช้หลังมือปาดน้ำตาและรอยสัมผัสที่น่ารังเกียจบนริมฝีปากออกอย่างเอาเป็นเอาตาย

ชัยยศมองดูหลานสาวด้วยความสงสาร เขาเข้าใจไปเองว่าจริยาคงไม่อาจทนเห็นสถานที่ที่เคยมีความทรงจำร่วมกับแม่ได้อีก อาหนุ่มจึงรีบก้าวไปยังตำแหน่งคนขับ ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเปิดประตูรถ สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นร่างสูงสง่าของลูกชายคนเล็กเจ้าของบ้านที่ยืนนิ่งอยู่กลางสวน

อวัชไม่ได้ขยับเขยื้อน เขาเพียงแค่ยืนจ้องมองมาด้วยสายตาเย็นเยียบและไม่เป็นมิตรอย่างรุนแรง แววตาคู่นั้นทำให้ชัยยศรู้สึกขนลุกซู่

อาหนุ่มไม่รอช้า เขารีบก้าวขึ้นรถและสตาร์ทเครื่องยนต์ทันที รถแท็กซี่เก่า ๆ เคลื่อนตัวออกจากรั้วคฤหาสน์เรืองฤทธิ์เดชสกุล

จริยาพิงแผ่นหลังกับเบาะรถพลางหลับตาลงอย่างอ่อนแรง เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งหนีออกมาจากขุมนรก

"ลูกชายคนเล็กของคุณผู้หญิง... เขาทำอะไรอุ่นหรือเปล่า" ชัยยศถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงความห่วงใย โดยที่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับถนนเบื้องหน้า

สัญชาตญาณลูกผู้ชายด้วยกันมันบอกเขาว่า แววตาที่อวัชใช้มองเขานั้นไม่ใช่เพียงแค่ความถือตัว แต่มันคือแววตาของเจ้าของที่กำลังโกรธเมื่อเห็นใครบางคนกำลังจะพรากของรักไปจากมือ

"เปล่าค่ะ... ไม่มีอะไร" จริยาตอบเสียงเรียบ พยายามคุมโทนเสียงไม่ให้สั่นไปตามจังหวะหัวใจที่ยังเต้นระรัว

ชัยยศพยักหน้าช้าๆ แม้จะไม่เชื่อสนิทใจแต่เขาก็ไม่อยากคาดคั้น เขารู้ดีว่าต่อให้อวัชจะทำรุนแรงกับเธอแค่ไหน จริยาก็คงเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ เพราะตระกูลเรืองฤทธิ์เดชสกุลมีบุญคุณท่วมหัวจนไม่รู้จะชดใช้อย่างไรหมด ไหนจะค่าเทอมและอนาคตทางการศึกษาที่เธอยังต้องพึ่งพาบารมีของมหาเศรษฐีตระกูลนี้ต่อไปอีกสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัย

อวัชยืนมองท้ายรถแท็กซี่ที่เคลื่อนลับตาไปจนพ้นเขตรั้วบ้าน มือหนายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหาเพื่อนสนิท

"สืบให้หน่อยสิ... ทะเบียน ฒฐ 235 ใช่... รถแท็กซี่เก่า ๆ คันหนึ่ง"

เขาเงียบฟังปลายสายที่กำลังสอบถามข้อมูลเบื้องต้นอย่างใจเย็น มุมปากกระตุกยิ้มร้าย

"กูต้องการประวัติทั้งหมดของคนขับนั่น... เป็นใคร พักอยู่ที่ไหน มีจุดอ่อนตรงไหนบ้าง มึงรีบหามาให้กูให้เร็วที่สุด เท่าไหร่กูก็จ่าย"

เมื่อกดวางสาย อวัชก็ใช้นิ้วโป้งปาดคราบเลือดที่เริ่มแห้งกรังตรงมุมปากช้า ๆ ความเจ็บแปลบที่ริมฝีปากไม่ได้ทำให้เขาโมโหจนขาดสติ แต่มันกลับเป็นตัวกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นตัวขึ้นอย่างรุนแรง

บรรยากาศภายในคลับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟ เสียงเพลงเบาๆ แสงไฟสลัวสีแดงและเขียวพาดผ่านผนังห้องสลับไปมา ดูลึกลับและเย้ายวนใจ

อวัชนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวในมุมที่มืดที่สุด มือหนาถือแก้วบรรจุของเหลวสีอำพันวนไปวนมาอย่างช้าๆ นัยน์ตาเย็นชาและไร้ความรู้สึก แม้จะมีสายตาจากหญิงสาวสวยหลายคนที่พยายามส่งสัญญาณเชิญชวนอย่างเปิดเผยเพียงใด ทว่าเขากลับมองเห็นเพียงความว่างเปล่า

ผู้หญิงพวกนี้... ไม่มีใครที่มีกลิ่นหรือสัมผัสที่ทำให้เขารู้สึกคลั่งได้เท่ากับเด็กสาวที่เพิ่งฝังคมเขี้ยวลงบนริมฝีปากเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

ชายหนุ่มยกแก้วเหล้าขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความร้อนแรงของแอลกอฮอล์ไหลผ่านบาดแผลที่มุมปาก ความเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นกลับทำให้อวัชกระตุกยิ้มอย่างพึงใจ

เธอกำลังทำให้ผู้หญิงทั้งโลกกลายเป็นของน่าเบื่อ... ยัยเด็กถ้ำมอง

ในมืออีกข้าง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูความคืบหน้าจากเพื่อนสนิท ความอดทนของเขามันต่ำเตี้ยเรี่ยดินเหลือเกินเมื่อเป็นเรื่องของจริยา

ยังไม่ทันที่อวัชจะกดโทร.จิกถามความคืบหน้า ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีดำที่จงใจปลดกระดุมลงมาถึงสามเม็ดก็ก้าวตรงเข้ามา แสงไฟสลัวในคลับขับเน้นแผงอกและเสน่ห์เหลือร้ายจนสาวๆ ที่เคยจ้องมองอวัชต้องหันขวับไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียว สายตาหลายคู่สื่อความหมายพร้อมจะพลีกายให้ชายหนุ่มคนนี้อย่างไม่ปิดบัง

อาทิตย์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขายื่นไอแพดกระแทกเข้าที่อกเพื่อนสนิทเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างกัน ชายหนุ่มเอียงคอนิดๆ โปรยเสน่ห์กลับไปให้บรรดาสาวๆ ที่ส่งยิ้มมาให้ ก่อนจะรับแก้วเหล้าจากบริกรมาถือไว้

"ช้าฉิบหาย... กูรอนานมาก" อวัชเอ่ยอย่างหัวเสีย ดวงตาจดจ้องไอแพดในมือราวกับมันคือขุมทรัพย์

"คุณอวัชครับ... นี่ถือว่าเร็วที่สุดเท่าที่คนของป๊ากูจะสืบให้มึงได้แล้วนะ" อาทิตย์ไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ

อวัชไม่สนใจคำประชดประชัน เขาใช้นิ้วเลื่อนเปิดหน้าจอไอแพดทันที แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความคลั่งไคล้และกระหายการเอาชนะ ข้อมูลประวัติของชัยยศ พิกัดห้องเช่าราคาถูก

"ใครวะ... ชัยยศ" อาทิตย์เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ปกติคุณชายผู้สูงส่งอย่างอวัชมักจะไม่เคยลดตัวลงมาสนใจเรื่องของใคร

"นี่มึงเปลี่ยนรสนิยมไปชอบคนขับแท็กซี่ตั้งแต่เมื่อไร หรือมึงจะสลับขั้วไปเล่นของแปลก"

อวัชทำเพียงปรายสายตาเย็นชาไปมองเพื่อนเพียงนิดเดียว ก่อนจะกลับไปจดจ้องที่ข้อมูลสำคัญบนหน้าจอต่อ... และแล้วเขาก็พบสิ่งที่ต้องการ

...ติดหนี้นอกระบบ...

อวัชจ้องมองมาร์คสีแดงเข้มที่ลูกน้องของพ่อเพื่อนวงเน้นย้ำมาให้ ก่อนจะเหยียดยิ้มร้ายที่มุมปาก แผลที่ริมฝีปากยังคงเจ็บแปลบแต่มันกลับทำให้เขารู้สึกเหนือกว่าขึ้นมาทันที

"แค่คนขับแท็กซี่ที่มีหนี้เกินตัว" อวัชพึมพำเสียงต่ำ

"คุณอวัชครับ... เพื่อนคนนี้ก็นั่งรอฟังคำตอบอยู่นะครับ" อาทิตย์กดเสียงต่ำ ความอดทนของเขามันต่ำเตี้ยเรี่ยดินยิ่งกว่าอวัชเสียอีก

"ซัน... มึงไม่รู้สักเรื่องจะได้ไหมวะ" อวัชถามเพื่อนเสียงแข็ง ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าคนอย่างอาทิตย์ถ้าอยากรู้ขึ้นมา ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็หยุดไม่ได้

"ตอบกูมา... อย่ามาเฉไฉ"

"ก็แค่อยากรู้ว่าเด็กในบ้านหนีไปอาศัยอยู่กับใคร" อวัชตอบเสียงเรียบ พยายามรักษามาดนิ่งเหมือนไม่คิดอะไร ทว่านิ้วที่เคาะแก้วเหล้ากลับทรยศความใจเย็นของเขา

"เด็กในบ้าน..." อาทิตย์ทวนคำนั้นช้า ๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อภาพเหตุการณ์ที่มหาลัยไหลกลับเข้ามาในหัว

"นี่อย่าบอกนะว่ามึงกำลังคลั่งยัยเด็กปีหนึ่งที่ซุ่มซ่ามจนกระโปรงเปิดวันนั้นน่ะ เด็กคนนั้นเป็นเด็กในบ้านมึงเหรอวะ"

อวัชไม่ได้ปฏิเสธ เขาทำเพียงจิบเหล้าเข้าปากเพื่อดับอารมณ์พลุ่งพล่าน

"ใช่... แม่เพิ่งเสียไป วันนี้เลยขนของออกจากบ้านกูไปหมด"

"แล้วทำไม... คุณชายผู้สูงส่งอย่างมึงถึงทนไม่ได้" อาทิตย์แค่นยิ้มล้อเลียน แววตารู้ทัน

"กะอีแค่เด็กในบ้านย้ายออก มึงถึงขั้นต้องให้คนของป๊ากูสืบทะเบียนรถแท็กซี่เลยเหรอวะวัช"

"อาของยัยเด็กนั่น... ติดหนี้ป๊ามึงอยู่ใช่ไหม" อวัชถามกลับเสียงเรียบ เมินเฉยต่อคำล้อเลียนของเพื่อนสนิท

อาทิตย์ขมวดคิ้วพลางหยิบไอแพดขึ้นมาไล่ดูรายละเอียดในส่วนของหนี้สินอีกครั้ง ก่อนจะผิวปากออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นตัวเลขยอดรวมที่ถูกมาร์คไว้

"หืม... สองล้านเลยเหรอวะเนี่ย ขับแท็กซี่กี่ชาติจะใช้หมดล่ะนั่น"

"ให้คนของป๊ามึงไปทวงหน่อยสิ" อวัชเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป