บทที่ 5 เนรคุณ 18+

จริยาในชุดสีดำเรียบร้อยยืนนิ่งอยู่หน้าเมรุมาศ ร่างบอบบางดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อต้องแบกรับความสูญเสียครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ผมยาวสลวยถูกรวบมัดเป็นหางม้า ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ จากช่างฝีมือดีที่คุณหญิงรุ่งรวีเมตตาส่งมาจัดการให้ เพื่อไม่ให้แขกเหรื่อในงานต้องเห็นสภาพที่ทรุดโทรมจนเกินไปของเธอ

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ตระกูลเรืองฤทธิ์เดชสกุลได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความเมตตาที่ท่วมท้น จริยามองดูพวงหรีดมากมายและดอกไม้จันทน์ที่ค่อย ๆ มอดไหม้ไปพร้อมกับร่างของแม่ด้วยความซาบซึ้งใจจนตื้นตัน แม้จะเป็นเพียงลูกแม่บ้าน แต่เธอกลับได้รับเกียรติราวกับเป็นคนในครอบครัว คนงานในบ้านใหญ่ต่างมาช่วยงานกันอย่างแข็งขันจนวินาทีสุดท้าย

"อุ่น... ไม่ต้องห่วงเรื่องเรียนนะลูก ป้าจะส่งเสียให้อุ่นเรียนจนจบแน่นอน ป้าสัญญากับแม่เราไว้แล้ว"

คุณหญิงรุ่งรวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขณะกำลังจะก้าวขึ้นรถยนต์คันหรู โดยมีจริยายืนส่งด้วยกิริยานอบน้อม หญิงสาวยกมือไหว้ขอบพระคุณอีกครั้งด้วยน้ำตา ความเมตตานี้มันยิ่งใหญ่เสียจนเธอไม่รู้จะหาอะไรมาตอบแทนได้หมด

ทว่าเมื่อพิธีการทุกอย่างสิ้นสุดลง จริยาก็เลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุด...

ค่ารักษาพยาบาลของแม่ก่อนเสียชีวิตนั้นไม่ได้สูงลิ่วอย่างที่ประเมินไว้ในตอนแรก เพราะท่านจากไปเสียก่อนจะได้เข้ารับการผ่าตัดใหญ่ เมื่อบวกกับเงินประกันชีวิตของแม่ที่ได้รับมาอย่างรวดเร็ว จริยาจึงรีบนำเงินส่วนนั้นไปคืนให้คุณหญิงรุ่งรวีทันทีหลังจบงานศพ

เธอไม่อยากติดค้างใครโดยไม่จำเป็น ส่วนเงินประกันที่เหลือเพียงน้อยนิด เธอเก็บหอมรอมริบไว้เป็นทุนการศึกษาอย่างระมัดระวัง ความสูญเสียครั้งนี้สอนให้เธอรู้ซึ้งว่าโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน

จริยาใช้เวลาตลอดทั้งช่วงบ่ายเก็บรวบรวมข้าวของเพียงน้อยชิ้นของผู้เป็นแม่ และของใช้ส่วนตัวของเธอใส่กล่องลัง โดยมี อาชัย น้องชายแท้ๆ มาช่วยขนของให้ บรรยากาศในห้องพักคนงานที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บัดนี้กลับดูคับแคบและอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก

"ทำไมต้องย้ายออกไปด้วยล่ะอุ่น อยู่ที่นี่ต่อเถอะ ป้าดูแลเราได้" คุณหญิงรุ่งรวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่เห็นด้วย

ท่านยืนมองเด็กสาวที่ท่านเอ็นดูเหมือนลูกหลานกำลังจะจากไปเสมือนสูญเสียคนในครอบครัวไปอีกคน

จริยาละมือจากกล่องลัง ก่อนจะเดินเข้าไปทรุดกายลงกราบที่เท้าของคุณผู้หญิงด้วยความซาบซึ้งใจที่สุดในชีวิต

"อุ่นขอบพระคุณความเมตตาของคุณผู้หญิงมากจริงๆ ค่ะที่เอ็นดูอุ่นมาตลอด แต่อุ่นเกรงใจเหลือเกินค่ะ..."

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาแน่วแน่

"ในเมื่ออุ่นต้องไปอยู่หอเพื่อเรียนหนังสือ และคงไม่มีเวลาทำงานรับใช้คุณผู้หญิงเหมือนเมื่อก่อน อุ่นไม่อยากเอาเปรียบความใจดีของคุณผู้หญิงไปมากกว่านี้เลยค่ะ ให้อุ่นได้ไปใช้ชีวิตด้วยตัวเองนะคะ"

คุณหญิงได้แต่ถอนหายใจยาว แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามเด็กสาวตรงหน้า

"แล้วเราล่ะชัย... ตอนนี้ทำงานทำการอยู่ที่ไหน"

อาชัย ชายหนุ่มวัยใกล้สี่สิบที่มีใบหน้าคมสันรีบขยับตัวนอบน้อม

"ตอนนี้ผมขับแท็กซี่อยู่ครับคุณท่าน"

แม้จริยาจะสูญเสียพ่อไปตั้งแต่อายุเพียงสองขวบ แต่อาชัยคนนี้คือน้องชายแท้ๆ ของพ่อที่ทำหน้าที่ไม่ต่างจากพี่ชายและพ่อคนที่สอง เขาคอยดูแลและเป็นห่วงเป็นใยเธอเสมอมาตามอัตภาพของคนหาเช้ากินค่ำ

"ขับแท็กซี่งั้นเหรอ... ลำบากหน่อยนะช่วงนี้" คุณหญิงพึมพำ

จริยาบีบมืออาชัยแน่น เธอรู้ดีว่าอาของเธอไม่ได้ร่ำรวย แต่เขาคือครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว หญิงสาวส่งยิ้มบางๆ ให้คุณหญิงเป็นเชิงยืนยันว่าเธอตัดสินใจดีแล้ว

เมื่อคุณหญิงรุ่งรวีเดินกลับไปยังตึกใหญ่เพื่อปล่อยให้อาหลานจัดการเรื่องส่วนตัว อาชัยก็เริ่มทยอยขนลังกระดาษใบสุดท้ายไปขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่

"อาชัยคะ... เดี๋ยวอุ่นขอไปบอกลาพวกป้าๆ ในครัวแป๊บหนึ่งนะคะ"

อาหนุ่มพยักหน้าให้หลานสาวพลางแบกลังสุดท้ายเดินจากไป จริยาหันกลับมามองห้องพักที่เหลือเพียงความว่างเปล่า... ห้องเล็กๆ ที่เธออาศัยซุกหัวนอนมาตั้งแต่เกิดจนอายุสิบเก้าปี ความทรงจำมากมายเกี่ยวกับแม่ฉายชัดขึ้นจนหญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

"แม่จ๋า... อุ่นคิดถึงแม่เหลือเกิน" เธอพึมพำแผ่ว ก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นเทาไปปิดประตูห้องลงเป็นครั้งสุดท้าย

จริยาเบี่ยงตัวก้าวเดินไปทางห้องครัว ทว่าในขณะที่กำลังเดินผ่านสวนไ้สำหรับนั่งเล่น ร่างสูงใหญ่ที่ยืนซุ่มอยู่ก็ก้าวออกมาขวางทางไว้

"ไม่คิดว่าเธอจะเป็นพวก... เนรคุณคน" เสียงกร้าวที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามทำให้จริยาชะงักค้าง

แผ่นหลังบางสั่นสะท้านเมื่อเห็นใบหน้าคมคามของอวัชที่โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ตัดแต่งสวยงาม ดวงตาของเขาจ้องมองมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"คุณอวัช..."

"แม่ฉันให้ข้าวให้น้ำเธอมาตั้งแต่เด็ก ส่งเสียให้เรียนหนังสือ พอปีกกล้าขาแข็งหน่อย... ก็คิดจะสะบัดก้นหนีไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ" เขาก้าวเข้าหาเธอช้าๆ ทว่าคุกคามจนจริยาต้องถอยหลังหนี

"ไม่ใช่นะคะ อุ่นไม่ได้จะเนรคุณ แต่อุ่นเกรงใจ... อุ่นไม่อยากเป็นภาระของคุณผู้หญิงไปมากกว่านี้" จริยาพยายามอธิบายเสียงสั่น ทว่าแววตาที่จ้องมองกลับมานั้นไม่มีวี่แววของความเชื่อแม้แต่น้อย

"เกรงใจ... หรือรังเกียจที่จะต้องอยู่ที่นี่ในฐานะคนรับใช้กันแน่" เขาแค่นเสียง นัยน์ตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววดูถูก

"หรือว่ามีใครรอรับไปเลี้ยงดูข้างนอก ถึงได้รีบร้อนย้ายออกไปทั้งที่กระดูกแม่ยังไม่ได้ลอยอังคารด้วยซ้ำ"

"คุณอวัช"

จริยาแผดเสียงตวาดใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอกล้าประจันหน้ากับผู้ชายตรงหน้าด้วยความโกรธ นักศึกษาสาวจ้องมองใบหน้าคมที่เธอเคยชื่นชมมาตั้งแต่เด็ก... พี่ชายที่แสนดีในจินตนาการ ผู้ชายที่เรียนเก่งและหล่อเหลาจนเธอถึงขั้นเคยแอบไปดูเขาว่ายน้ำเพียงเพื่ออยากเห็นเขาใกล้ๆ

ทำไมยิ่งโตมา... เขาถึงได้กลายเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจได้ขนาดนี้ ความคิดสกปรกโสมมผิดกับภาพลักษณ์สูงส่งที่เขาสร้างไว้หน้ากล้อง

"อุ่นจะไปอยู่ที่ไหน หรือใครจะเลี้ยงดูอุ่น... มันก็เป็นเรื่องของอุ่นค่ะ ไม่เกี่ยวกับคุณ"

"จริยา" อวัชคำรามชื่อเธอลอดไรฟันด้วยโทสะ

ลูกชายคนเล็กของบ้านกระแทกฝ่ามือลงกับกำแพงเสียงดังปัง กักขังร่างบอบบางไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ อีกมือคว้าหมับเข้าที่ปลายคางมนแล้วบีบเค้นแรงจนจริยาต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาวาวโรจน์ของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของเธอ

"อย่ามาอวดดีกับฉัน ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครที่เป็นคนออกเงินรักษาแม่เธอ ใครที่เป็นคนจัดงานศพให้แม่เธออย่างสมเกียรติ! สันดานเนรคุณแบบนี้... สงสัยต้องให้ฉันสอนบทเรียนใหม่ให้จำฝังใจเสียหน่อยแล้วมั้ง"

"อุ่น... อุ่นจ่ายค่ารักษาแม่คืนให้คุณผู้หญิงไปหมดแล้ว ส่วนเรื่องค่าจัดงานศพ อุ่นจะหามาคืน..."

จริยาพยายามเค้นเสียงอธิบาย ทว่าคำพูดเหล่านั้นกลับดูไร้ความหมายเมื่อมือหนายิ่งเพิ่มแรงบีบที่ปลายคางจนใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

เขาไม่ได้สนใจเงินพวกนั้นแม้แต่น้อย สายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามามีแต่ความต้องการจะทำลายล้างความถือดีของเธอให้ราบคาบ

"คุณอวัช... อุ่นเจ็บนะ ปล่อยอุ่นเถอะค่ะ" น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไปเริ่มคลอเบ้าและร่วงเผาะลงบนหลังมือของชายหนุ่ม จริยาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ทั้งความกลัวและความเจ็บปวด

อวัชจ้องมองดวงตากลมโตที่มีหยาดน้ำตา ทว่าแทนที่จะใจอ่อน เขากลับแสยะยิ้มร้าย แววตาคมกริบเลื่อนลงจดจ้องที่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เผยอออกเล็กน้อยจากแรงบีบของเขา... มันช่างดูเย้ายวนและเชิญชวนยิ่งนัก

ชายหนุ่มเริ่มหอบหายใจถี่กระชั้น ความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกปะทุขึ้นมาจนควบคุมไม่ได้ เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตนเองอย่างกระหาย แววตานักล่าจ้องเขม็งไปยังเหยื่อสาวตรงหน้าที่ทำเอาเขาแทบเสียสติ

"เธอทำอะไรกับฉัน... อุ่น" เขากระซิบถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

โดยไม่รอให้หญิงสาวได้มีโอกาสเอ่ยคำใด อวัชก็บดเบียดริมฝีปากหยักของเขาลงปิดกั้นเสียงสะอื้นและริมฝีปากอิ่มของเธอทันทีอย่างรุนแรง

"อื้อ…...."

จริยาครางในลำคอด้วยความตกใจสุดขีด ดวงตาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่จู่โจมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว รสสัมผัสที่ป่าเถื่อนและเอาแต่ใจของเขาทำให้สมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ มือบางที่พยายามจะผลักไสกลับถูกแรงบีบคั้น

ริมฝีปากหยักร้อนระอุบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างจาบจ้วงและเร่าร้อนจนจริยารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกพรากไปจนหมดสิ้น ร่างบอบบางสั่นสะท้านพยายามดิ้นรนหนีจากพันธนาการที่รัดแน่น ทว่ายิ่งขัดขืน เขากลับยิ่งบีบคางเธอแน่นขึ้นและโถมน้ำหนักตัวเข้าหาจนแผ่นหลังเธอแทบจะหลอมละลายไปกับกำแพง

นี่ไม่ใช่จูบที่แสนหวานเหมือนที่เด็กสาวเคยเพ้อฝัน

"อื้อ..."

เสียงประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปในรสสัมผัสที่ขมปร่า จริยาเบิกตาโพลงด้วยความโกรธและหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความจาบจ้วงที่ล้ำเส้นเกินกว่าจะรับไหว ในจังหวะที่อวัชกำลังย่ามใจและรุกรานอย่างหนัก หญิงสาวก็รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ฝังคมเขี้ยวลงบนริมฝีปากของชายหนุ่มสุดแรงเกิด

อวัชชะงักกะทันหัน ความเจ็บแปลบแล่นปลาบเข้าสู่โสตประสาทพร้อมกับรสคาวของเลือดที่ซึมออกมาจากแผลที่เขาถูกกัดจนแตกยับ ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกอย่างตกใจ มือหนาปล่อยออกจากปลายคางมนเพื่อลูบแผลที่ปากตนเอง

จริยาใช้จังหวะที่เขากำลังช็อกถอยกรูดออกมา ร่างกายสั่นเทิ้มจนคุมไม่ได้ เธอใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากตัวเองแรงๆ ราวกับจะลบสัมผัสที่น่ารังเกียจนั่นทิ้งไป ดวงตากลมโตวาวโรจน์ไปด้วยหยาดน้ำตาและเต็มไปด้วยความชิงชังอย่างปิดไม่มิด

"คนสารเลว!" จริยากดเสียงต่ำ ก่อนจะผลักร่างหนาให้พ้นทางแล้ววิ่งหนีไปทันที

อวัชจ้องมองเลือดสีสดที่ติดอยู่บนปลายนิ้ว ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองดูตามแผ่นหลังบาง มุมปากที่แตกยับขยับยิ้มร้ายอย่างน่าขนลุก แทนที่จะโกรธจัดจนขาดสติ เขากลับรู้สึกถึงความท้าทายที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"หึ...เธอจะหนีไปได้ไกลแค่ไหนกัน..."