บทที่ 3

กว่ารถสปอร์ตคันหรูจะฝ่าการจราจรที่ติดขัดอย่างสาหัสหลังเวลาเลิกงานมาถึงโรงพยาบาล RRJ ก็เป็นเวลาเกือบสองทุ่มพอดี ทันทีที่ล้อรถหยุดนิ่งสนิทหน้าทางเข้าประตูห้องฉุกเฉิน จริยาก็พุ่งตัวออกจากรถทันทีโดยไม่สนใจจะหันกลับมาขอบคุณคนขับที่อุตส่าห์เหยียบคันเร่งลัดเลาะพามาส่งถึงที่

จริยาวิ่งถลามาจนถึงหน้าห้องไอซียู หญิงสาวรีบพุ่งเข้าไปเกาะเคาน์เตอร์พยาบาล อ้อนวอนขอเข้าไปพบแม่ทั้งน้ำตาพรั่งพรู แต่กลับได้รับเพียงการปฏิเสธตามระเบียบที่เข้มงวด

อวัชเดินตามมาจนถึง เขาหยุดยืนซ้อนอยู่ที่แผ่นหลังบางที่สั่นเทาจนน่าสงสาร มองดูจริยาที่พูดจารัวเร็วสะอึกสะอื้นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจนชิดก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบเย็น

"หมดเวลาเยี่ยม... ก็คือเข้าไม่ได้"

เขาตัดบทอย่างไม่ไยดีต่อความรู้สึกคนฟัง ก่อนจะหันไปสบตาพยาบาลนิ่งๆ ด้วยอำนาจที่เหนือกว่า

"อาการเป็นยังไงบ้าง"

"ตอนนี้ยังห้าสิบห้าสิบค่ะ มีเลือดออกในสมองและต้องเฝ้าระวัง อาจารย์หมอจะประเมินเรื่องการผ่าตัดซ้ำอีกครั้งพรุ่งนี้เช้าค่ะ" พยาบาลตอบอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันมาทางจริยา

"หนูเป็นลูกสาวใช่ไหม... อายุเท่าไหร่แล้วจ้ะ"

เป็นคำถามที่ทำให้อวัชขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม เขาจ้องมองเสี้ยวหน้าหวานเพื่อรอฟังคำตอบ... เขาอยากรู้ใจจะขาดว่ายัยเด็กถ้ำมองในวันนั้น พ้นข้อจำกัดทางกฎหมายหรือยัง

"สิบเก้าค่ะ... หนูเพิ่งสิบเก้าเมื่อเดือนที่แล้ว" จริยาตอบเสียงสั่นเครือ

"สิบเก้า..." อวัชทวนคำในใจ แววตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นอย่างมีความหมาย มุมปากหยักลึกโค้งขึ้นเพียงนิดอย่างที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

จริยารับใบอนุญาตผ่าตัดและใบประเมินค่ารักษามาถือไว้ด้วยมือที่สั่นระริก ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อไล่สายตาไปถึงบรรทัดสุดท้ายที่ระบุจำนวนเงินรวมค่าเวชภัณฑ์และค่าห้องไอซียูเบื้องต้น

"หนึ่งล้านบาท..." เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า

เด็กสาวที่เพิ่งเริ่มใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอย่างเธอจะไปหาเงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้มาจากไหน แม้จะขายชีวิตเธอทิ้งตอนนี้ก็คงไม่พอจ่ายค่าลมหายใจของแม่ด้วยซ้ำ

"ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายนะจ๊ะหนู แค่เซ็นอนุญาตและรับทราบจำนวนเงินไว้ก็พอ" พยาบาลวัยกลางคนเอ่ยด้วยรอยยิ้มปรานี

"คุณหญิงรุ่งรวีท่านกำชับมาแล้วค่ะ ว่าท่านจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดของแม่หนูเอง"

จริยานิ่งงันไปครู่ใหญ่ นิ้วที่จับเอกสารสั่นหนักกว่าเดิม เธอก้มหน้าลงเร็ว ๆ เพื่อซ่อนน้ำตาที่เริ่มเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับตั้งมั่นจะหาเงินมาชดใช้ให้คุณผู้หญิงให้ได้

เธอยอมจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปบนกระดาษแผ่นนั้นทั้งน้ำตา ก่อนจะยื่นส่งคืนให้กับพยาบาล

"หนู... หนูจะมาเยี่ยมแม่ได้พรุ่งนี้เช้าเลยใช่ไหมคะ" จริยาถามย้ำทันทีที่พยาบาลเก็บเอกสารเสร็จ เธออยากให้ถึงพรุ่งนี้ไว ๆ

"ใช่ค่ะ แปดโมงตรงมาติดต่อได้เลย ตอนนี้หนูกลับไปพักผ่อนก่อนนะจ๊ะ อย่ากังวลมากเดี๋ยวจะล้มป่วยไปอีกคน" พยาบาลวัยกลางคนเอ่ยปลอบใจ

จริยาส่ายหน้าช้า ๆ อย่างคนสิ้นหวัง เธอจะไปพักที่ไหนได้ ในเมื่อหอพักอยู่ห่างจากโรงพยาบาลตั้งเกือบหกสิบกิโลเมตร ที่สำคัญเธออยากอยู่ใกล้แม่ให้มากที่สุด

"หนูขอนั่งหน้าห้องไอซียูรอได้ไหมคะ พรุ่งนี้เช้าจะได้เข้าไปหาแม่ได้เลย" จริยาวิงวอนเสียงสั่นพร่า

"ไม่ได้หรอกค่ะ มันเป็นกฎของโรงพยาบาล" พยาบาลเอ่ยอย่างเห็นใจ

"งั้นเปิดห้องรับแขกให้เธอห้องหนึ่ง ผมรับผิดชอบเองทั้งหมด"

น้ำเสียงเรียบเย็นทว่าทรงอำนาจของอวัชดังขึ้นจากทางด้านหลัง

จริยาหันมองเขาด้วยแววตาสับสน ความซาบซึ้งใจในคราแรกถูกแทนที่ด้วยความหวั่นใจเมื่อเห็นนัยน์ตาคมกริบคู่เดิมที่จ้องกลับมาอย่างมีความหมาย

"ตะ... แต่คุณอวัชคะ..."

"หรือเธอจะเดินออกไปนอนข้างถนน" เขาตัดบทอย่างไม่ไยดี

"เลือกเอา..."

"เอ่อ... ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะรีบติดต่อฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ให้นะคะ" พยาบาลละล่ำละลักตอบพลางรีบยกหูโทรศัพท์กดหมายเลขภายในเพื่อจัดการตามคำสั่ง

จริยายกมือไหว้ขอบคุณพยาบาลตามมารยาท ก่อนจะหันมาทางคนที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ หยาดน้ำตาแห้งเหือดไปแล้ว เหลือเพียงความอ่อนล้าที่ฉายชัดบนใบหน้าซูบซีด

"ขอบคุณ... ขอบคุณคุณอวัชมากเลยนะคะ"

อวัชเอียงคอมองท่าทีนอบน้อมนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าในใจกลับรู้สึกแปลกประหลาด... ตอนที่เด็กนี่พูดจาง่ายๆ และยอมศิโรราบให้เขาแบบนี้มันก็น่ามองเหมือนกัน

ชายหนุ่มเดินนำจริยาตามพนักงานฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ไปยังโซนห้องพักวีไอพีที่อยู่ไม่ไกลจากแผนกไอซียูนักระหว่างทางเขาต่อสายหาผู้เป็นแม่เพื่อรายงานเรื่องการเปิดห้องพักให้จริยา ซึ่งคุณหญิงรุ่งรวีก็ทำเพียงรับทราบสั้นๆ โดยไม่เอ่ยคัดค้านอะไร

ห้องพักวีไอพี

ทันทีที่ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก จริยาถึงกับยืนนิ่งอึ้ง ภาพห้องพักฟื้นที่ดูเหมือนห้องสวีทของโรงแรมระดับห้าดาวมากกว่าโรงพยาบาลทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าเข้าไป

อวัชเดินเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ พลางปรายตามองจริยาที่ยังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่หน้าประตู

"จะยืนบื้ออยู่ตรงนั้นอีกนานไหม... เข้ามาสิ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กังวาน

หญิงสาวจำต้องก้าวเท้าเข้าไปข้างในอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทั้งที่พยายามหนีหน้าเขามาทั้งวัน ทว่าเธอกลับมาติดอยู่ในห้องพักหรูที่เป็นส่วนตัวที่สุดกับเขาเพียงลำพัง

"คุณอวัช... ไม่กลับบ้านหรือคะ" จริยาถามขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบาหวังจะทำลายความอึดอัด

อวัชไม่ตอบ แต่กลับหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวย่างเข้าหาจริยาอย่างคุกคาม ทำให้จริยาต้องถอยร่นหนีจนแผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ

ใบหน้าคมก้มลงไปจนชิดซอกคอขาว กลิ่นกายสาวปนกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการวิ่งวุ่นมาทั้งวันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขาจนต้องสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด จริยาเบี่ยงหน้าหนีสุดแรงพลางหลับตาปี๋ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

"คุณ... อย่า..."

"เธอโตขึ้นเยอะเลยนะ... โดยเฉพาะตรงนี้" เขาเลื่อนสายตาคมลงมองทรวงอกอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดนักศึกษา ถึงแม้เสื้อจะไม่ได้รัดจนเห็นสัดส่วนชัดเจน แต่มันก็ไม่อาจซ่อนความเป็นสาวสะพรั่งจากสายตาของเขาได้

จริยารีบยกมือขึ้นมากุมหน้าอกตัวเองไว้อย่างรวดเร็ว

"คุณอวัช อย่ามาทำทะลึ่งกับอุ่นนะคะ"

หญิงสาวแหวใส่เสียงแข็งทั้งที่ร่างกายยังสั่นเทา

"ใครกันแน่ที่ทะลึ่ง... เธอไม่ใช่เหรอที่ชอบแอบดูตอนฉันแก้ผ้าอยู่ริมสระว่ายน้ำ"

"ไม่ใช่นะคะ ตอนนั้นคุณยังสวมกางเกงว่ายน้ำอยู่นะ" จริยาเผลอเถียงกลับทันควัน ก่อนจะชะงักเมื่อรู้ว่าตัวเองเพิ่ง ยอมรับไปกลายๆ ว่าแอบมองเขาจริงๆ

อวัชกระตุกยิ้มร้ายพลางหัวใจในลำคออย่างผู้ชนะ เขาไม่ได้โกรธที่ถูกเถียง แต่เขากลับรู้สึกสนุก เมื่อเห็นใบหน้าที่เคยซีดเซียวแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธระคนอับอายของคนตรงหน้า

"เอาเถอะ ฉันจะปล่อยให้เธออยู่ตามลำพัง เพราะแม่ของเธอกำลังไม่สบาย" อวัชพูดก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย