บทที่ 4 พราก

อวัชบังคับรถสปอร์ตคู่ใจกลับมาถึงคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุง ชายหนุ่มก้าวเข้าไปในห้องชุดราคาแพง เขาเดินตรงไปที่ระเบียง ทอดสายตามองวิวแม่น้ำเจ้าพระยายามค่ำคืน ทว่าความงามตรงหน้ากลับไม่ได้ช่วยให้ใจที่รุ่มร้อนสงบลงเลยแม้แต่นิดเดียว

ชายหนุ่มหลับตาลงพลางสูดลมหายใจเข้าปอดช้า ๆ ทว่ากลิ่นกายสาวของจริยา กลับยังคงวนเวียนติดอยู่ที่ปลายจมูกราวกับจะแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกาย

อวัชสบถในลำคอด้วยเสียงแหบพร่า มือหนาจัดการสลัดชุดนักศึกษาที่แสนอึดอัดออกจากร่างกายจนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นมัดกล้ามแน่นตึงแน่นแบบคนที่ดูแลตัวเองมาอย่างดี ชายหนุ่มก้าวฉับ ๆ เข้าไปยังโซนครัวพลางเปิดตู้เย็นคว้าขวดน้ำเย็นจัดขึ้นมาดื่มรวดเดียวหวังจะดับไฟราคะที่กำลังเผาไหม้อยู่ภายใน

ทว่าเมื่อเขาก้มลงมองตัวตนที่กำลังตื่นตัวจนปวดหนึบเพียงเพราะแค่คิดถึงใบหน้าของลูกแม่บ้านคนนั้น เขาก็ต้องสบถออกมาอีกครั้ง

...ยัยเด็กบ้า... เธอทำของใส่ฉันหรือไง...

ในสายตาคนนอก เขาคืออวัชผู้เพียบพร้อม ลูกชายเจ้าของธุรกิจหมื่นล้านที่ดูมีระเบียบวินัยและสุขุมนุ่มลึก ทว่าในมุมมืดที่มีเพียงเพื่อนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้... เขาคืออสุรกายที่กระหายการครอบครอง

อวัชไม่ชอบความรู้สึกที่ควบคุมอะไรไม่ได้ และจริยาก็กำลังทำให้เขาเสียอาการมากเกินไป ไม่ว่าจะต้องใช้เล่ห์เหลี่ยม ใช้เงิน หรือใช้ความกดดันมากแค่ไหนเขาก็จะทำ และตอนนี้... เป้าหมายเดียวที่เขาต้องการคว้ามาไว้ในกำมือให้ดิ้นไม่หลุด ก็คือจริยา

ชายหนุ่มถอนหายใจหนักหน่วงพลางกดโทรศัพท์มือถือเพื่อต่อสายถึงของเล่นรายประจำที่เขามักจะเรียกใช้ยามที่ร่างกายต้องการการปลดปล่อยอย่างเร่งด่วน

เสียงรอสายดังขึ้นไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมที่พร้อมจะปรนเปรอเขาทุกเมื่อ

"คืนนี้เหรอคะ... ได้ค่ะคุณวัช อีกยี่สิบนาทีเจอกันที่เดิมนะคะ"

อวัชไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากกดวางสายอย่างเย็นชา เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูพันกายหมิ่นเหม่พลางมองดูเงาตัวเองในกระจก... สายตาที่เคยวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าและดุดัน

เขากำลังจะไปหาคนอื่นเพื่อระบายความอัดอั้น... แต่ในหัวกลับมีเพียงภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเด็กสาวลูกแม่บ้าน

**********************************

จริยาจัดการอาบน้ำ ก่อนจะเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าลำลองเรียบง่ายที่พนักงานของโรงพยาบาลจัดหามาให้ หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งริมหน้าต่าง ทอดมองวิวเมืองหลวงยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสี ทว่ากลับดูอ้างว้างเหลือเกิน

ร่างบอบบางกระชับอ้อมกอดเข้าหาตัวเอง... เธอเติบโตมากับแม่เพียงลำพังมาเกือบทั้งชีวิต หลังจากพ่อเสียชีวิตลงด้วยโรคร้ายตั้งแต่เธออายุได้เพียงสองขวบ จริยาจึงเกิดและเติบโตขึ้นมาในรั้วบ้านเรืองฤทธิ์เดชสกุล พื้นที่ที่แม่ของเธอทำงานเป็นแม่บ้านมานานนับสิบปี

ชีวิตของเธอได้รับความเมตตาจาก คุณหญิงรุ่งรวี มาโดยตลอด เธอได้เรียนหนังสือในโรงเรียนดีๆ มีเสื้อผ้าสวยๆ สวมใส่ เพราะคุณหญิงเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวที่ท่านไม่เคยมี หลายครั้งที่ท่านจับเธอแต่งตัวสวยงามจนดูราวกับเป็นคุณหนูคนหนึ่งของบ้าน

จริยากำลังจะล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าในจังหวะที่หัวกำลังจะสัมผัสหมอน เสียงกรีดร้องของโทรศัพท์บนหัวเตียงก็ดังขึ้นจนเธอสะดุ้งสุดตัว

มือบางสั่นเทาจนแทบจะจับหูโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ จริยาพยายามบังคับลมหายใจที่ติดขัดให้เป็นปกติขณะยกมันขึ้นแนบใบหู... ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้เธอกลัวจนแทบหยุดหายใจ

(คุณอุ่น... ทำใจดีๆ นะคะ) เสียงปลายสายของพยาบาลเต็มไปด้วยความลำบากใจ

(ตอนนี้คุณแป้งร่ำ... เสียชีวิตแล้วค่ะ)

เคร้ง!

หูโทรศัพท์ร่วงหลุดจากมือกระแทกกับพื้นเสียงดังสนั่น แต่นั่นยังไม่เจ็บปวดเท่ากับเสียงหัวใจของจริยาที่แตกสลายลงในวินาทีนั้น โลกทั้งใบที่เธอยืนอยู่พังทลายลงมาทับร่างจนแหลกลาญ คำว่าเสียชีวิตวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนมัจจุราชที่มาพรากเอาแสงสว่างเดียวในชีวิตไปตลอดกาล

"ไม่... ไม่จริง... แม่!" จริยาแผดเสียงร้องออกมาอย่างคนเสียสติ

น้ำตาที่คิดว่าแห้งเหือดไปแล้วกลับไหลออกมาเป็นสายจนมองทางแทบไม่เห็น ร่างบอบบางโถมกายวิ่งออกไปจากห้องพักโดยไม่สนใจแม้แต่จะสวมรองเท้า เป้าหมายเดียวคือห้องไอซียู

...แม่ต้องรออุ่นสิ... แม่ยังทิ้งอุ่นไปตอนนี้ไม่ได้...

ความทรงจำเมื่อไม่กี่วันก่อนไหลย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ภาพรอยยิ้มของแม่ตอนที่ร่วมฉลองในฐานะเฟรชชี่ปีหนึ่งด้วยเค้กก้อนเล็กๆ ในบ้านพักคนงานยังติดตา แม่บอกว่าภูมิใจในตัวอุ่นที่สุด... แม่จะไปงานรับปริญญาของอุ่น แต่ทำไมวันนี้แม่ถึงผิดสัญญา

สองขาเรียววิ่งไปตามโถงทางเดิน เธอหอบหายใจอย่างหนักหน่วง พร่ำเรียกหาแม่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบขาดใจ

เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องไอซียูที่ปิดสนิท จริยาก็แทบจะทรุดลงกับพื้น เธอทุบประตูกระจกหนาหนักด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด

"แม่! เปิดประตูให้อุ่นหน่อย อุ่นอยู่นี่แล้วแม่...อุ่นรักแม่นะ อย่าทิ้งอุ่นไป"

เสียงสะอื้นไห้ที่แสนเจ็บปวดของเด็กสาวคนหนึ่งดังก้องไปทั่วทางเดินที่ไร้ผู้คน ทว่าไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ออกมาจากเบื้องหลังประตูบานนั้น มีเพียงความเงียบและหัวใจที่แหลกสลายที่ตอกย้ำว่า... แสงสว่างเดียวในชีวิตของเธอได้ดับวูบลงไปตลอดกาลแล้ว

จริยายืนนิ่งสนิทอยู่หน้าประตูห้องดับจิตที่ปิดสนิท ข้างกายของเธอมีเพียงลุงเติมคนขับรถเก่าแก่ของคุณหญิงรุ่งรวีที่ถูกส่งมาดูแลตามคำสั่งของเจ้านาย

ความเงียบเชียบและกลิ่นอายของความสูญเสียปกคลุมไปทั่วโถงทางเดิน จริยาไม่ได้ร้องไห้ออกมาเป็นสายเหมือนตอนแรก แต่เธอกลับยืนนิ่งจนดูเหมือนหุ่นปั้น แววตาว่างเปล่าจ้องมองบานประตูตรงหน้าอย่างไร้จุดหมาย

"อุ่นเอ๋ย... ทำใจดีๆ เถอะนะลูก แม่แป้งเขาไปสบายแล้ว ไม่ต้องเจ็บต้องปวดกับเรื่องบนโลกนี้อีกแล้ว"

ลุงเติมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพลางตบบ่าเด็กสาวแผ่วเบาเพื่อเรียกสติ เขาเห็นจริยามาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยจนโตเป็นสาวสะพรั่ง ไม่เคยคิดเลยว่าเด็กกตัญญูคนนี้จะต้องมาเผชิญกับมรสุมชีวิตที่รุนแรงตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้

สัมผัสจากมือของลุงเติมไม่ได้ทำให้จริยารู้สึกอุ่นขึ้น ร่างกายของเธอยังคงเย็นเยียบและแข็งทื่อ เธอรู้ดีว่าแม่ไปสบาย... แต่คนที่ยังมีลมหายใจอยู่อย่างเธอนี่สิ จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไรในโลกที่กว้างใหญ่และมืดมิดเช่นนี้

เธอกำลังรอ... รอวินาทีที่จะได้เข้าไปพบแม่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ความตายจะพรากเราออกจากกันไปชั่วนิรันดร์