บทที่ 8 พ่อตา&แม่ยาย

บทที่ 8

พ่อตา&แม่ยาย

เสียงกดปากกาดัง คลิก ขึ้นมาในห้อง ก่อนที่โทมัสจะเงยหน้าจากเอกสารช้าๆ แววตาคมไร้อารมณ์ตวัดมองไปทางแม่และสายขิม

“แม่…ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องพวกนี้มากนักหรอกครับ” น้ำเสียงเรียบเย็นเอ่ยออกมา “แหวนก็แค่เครื่องประดับ ไม่ได้การันตีอะไรทั้งนั้น”

บรรยากาศในห้องถึงกับชะงัก สายขิมลอบกำมือแน่นพลางฝืนยิ้มไว้ แม้ในใจจะโกรธเคืองกับคำพูดของเขา แต่สีหน้าเธอก็ยังคงอ่อนหวานอย่างคนที่ไม่ยอมให้ใครเห็นความจริงในใจ

“โท พูดอะไรอย่างนั้น” คุณหญิงหันขวับไปตำหนิลูกชายทันที “การแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ อย่างแหวน มันก็เป็นสัญลักษณ์ที่มีความหมาย”

โทมัสขยับแววตาเพียงเล็กน้อย แต่ท่าทีไม่ต่างไปจากเดิม

“แล้วแต่แม่จะคิดครับ”

คำพูดห้วนๆ ของเขาทำให้ห้องทั้งห้องเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงนาฬิกาบนผนังที่เดินไปอย่างช้าๆ กดทับความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

สายขิมรีบเอื้อมไปแตะแขนแม่โทมัสเบาๆ พร้อมส่งรอยยิ้มกลบเกลื่อน

“คุณแม่อย่าเพิ่งโกรธเลยค่ะ บางทีพี่โทมัสอาจจะเหนื่อยจากงานก็ได้…ขิมใส่แหวนนี้เพราะมันสำคัญกับขิมค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ”

คำพูดอ่อนโยนของเธอเปรียบเสมือนสายลมบางๆ ที่ช่วยคลายความตึงเครียด แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยร่องรอยหนาวเย็นที่โทมัสทิ้งไว้ไม่ต่างจากคมมีด

หลังจากพูดคุยกันได้ไม่นาน แม่ของโทมัสก็ขอตัวกลับเพราะท่านมีธุระต่อ สายขิมเดินไปส่งแม่เข้าลิฟต์เสร็จเธอก็รีบก้าวเดินไปหาโทมัสในห้องทำงาน

เขาเงยหน้ามองเธอด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พร้อมยกแขนขึ้นกอดอก

“ทำไม หงุดหงิดมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ถ้าคุณกวนประสาทอีก ฉันจะปั่นหัวคุณจนต้องร้องขอชีวิตเลยคอยดู”

“ก็ถนัดอยู่แล้วนี่ ทุกวันนี้ฉันยังคิดว่าเธอปั่นประสาทฉันอยู่นะ”

“โทมัส!”

“ขิม ใจเย็นก่อนสิ”

“คอยดู ว่าใครจะแน่กว่ากัน” สายขิมหันกลับไปคว้ากระเป๋าจากมือจุ๊บแจงแล้วหันหลังเดินออกไปด้วยความหงุดหงิด

คุณเดี่ยวก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เขาวางลงบนโต๊ะเรียบหรู ก่อนจะเหลือบสายตาไปยังประตูที่เพิ่งปิดลง ราวกับสงสัยในสิ่งที่ได้เห็น

“เรื่องคอนโดใหม่ ไปถึงไหนแล้ว อ้นรายงานมาหรือยัง” โทมัสถามเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากงานตรงหน้า

“อ้นกำลังให้คนขนเฟอร์นิเจอร์เข้าไปครับ แล้วก็รายงานว่าคุณขิมเข้าไปดูความเรียบร้อยเอง และมีการขอปรับเพิ่มหลายอย่าง ต้องการให้เสร็จก่อนอาทิตย์หน้า”

ปลายนิ้วของโทมัสหยุดเคลื่อนไหวเล็กน้อย ก่อนเอ่ยสั้นๆ โดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

“เธอขอเพิ่มอะไร”

“สักครู่นะครับ” คุณเดี่ยวรีบเปิดโทรศัพท์เช็กข้อมูลแล้วเลื่อนส่งให้เจ้านายดู “ส่วนใหญ่เป็นห้องนอน สระว่ายน้ำ แล้วก็รายละเอียดที่เหมาะกับผู้หญิงครับ”

ชายหนุ่มเหลือบตามองข้อมูลไม่กี่วินาที ก่อนส่งโทรศัพท์คืนด้วยท่าทีไร้ความสนใจ “อืม” เสียงตอบรับแผ่วต่ำ ไร้ความหมายเกินกว่าการรับรู้

คุณเดี่ยวจึงเปลี่ยนเรื่องรายงานต่อ

“แล้วทางคุณพ่อคุณแม่ของคุณสายขิม ฝากเชิญนายไปทานข้าวที่บ้านครับ ติดต่อมาตั้งแต่เช้า แต่เหมือนติดต่อหานายไม่ได้ รวมถึงคุณสายขิมด้วย”

โทมัสเงียบไปชั่วอึดใจ สายตาหลุบกลับไปยังตัวหนังสือในแฟ้มราวกับเรื่องที่ได้ยินไม่สำคัญนัก ก่อนเปล่งเสียงแผ่วทุ้มออกมาอย่างเย็นชา

“อืม…เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

คุณเดี่ยวก้มศีรษะรับคำสั่ง

“ครับนาย”

บรรยากาศในห้องกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษที่ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เหมือนหัวใจของชายหนุ่มที่ไม่เคยสั่นไหวต่อสิ่งรอบตัว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ภายในห้องทำงาน เสียงพลิกหน้ากระดาษยังดังแผ่วสม่ำเสมอ โทมัสก้มหน้าลงอ่านเอกสารโดยไม่สนใจสิ่งใดรอบกาย ราวกับทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับสายขิมเป็นเพียงหน้าที่มากกว่าความผูกพัน

ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น คุณเดี่ยวกลับเข้ามาพร้อมรายงานเสริม

“นายครับ คุณผู้หญิงฝากย้ำมาอีกที อยากให้นายไปทานข้าวกับทางครอบครัวคุณสายขิมให้ได้”

โทมัสไม่ตอบทันที เพียงยกมือขึ้นกดขมับราวกับรำคาญ ก่อนเปรยเสียงเรียบเย็น

“บอกสายขิมให้เป็นคนประสาน ฉันไม่ว่างเสียเวลามากขนาด”

“ครับนาย” คุณเดี่ยวก้มศีรษะ ก่อนถอยออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ

ด้านสายขิม เธอกำลังนั่งอยู่กับจุ๊บแจงในห้องรับแขกของคอนโดฯ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมชื่อคุณเดี่ยวปรากฏบนหน้าจอ

“ว่าไงคะคุณเดี่ยว” เธอกรอกเสียงลงไปด้วยท่าทีสงบ

(คุณสายขิมครับ เรื่องทานข้าวกับทางครอบครัว ทางนายให้คุณเป็นคนจัดการ นัดเวลาแล้วบอกนายทีหลัง)

“อ๋อ…” สายขิมเงียบไปเพียงครู่เดียว ก่อนยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ราวกับเข้าใจดีว่าผู้ชายเย็นชาแบบโทมัสไม่มีวันใส่ใจเรื่องเช่นนี้ “ได้ค่ะ เดี๋ยวขิมจัดการเอง” เธอกดวางสายแล้วเอนหลังพิงโซฟา ถอนหายใจยาวพร้อมพูดกับเพื่อนเสียงขื่นขัน “เห็นไหม…แต่งงานครั้งนี้ฉันก็เหมือนเลขาส่วนตัวเขาเท่านั้นเอง”

จุ๊บแจงหันมามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาสงสารปนกังวล

“แล้วแบบนี้แกจะอยู่กันยังไงวะ อีกคนเย็นเป็นน้ำแข็ง อีกคนก็…” จุ๊บแจงถอนหายใจเบาๆ แทนการพูด

สายขิมหัวเราะแผ่ว แต่แฝงความขมขื่นอยู่ในรอยยิ้ม

“ก็อยู่กันไปแบบที่ตกลงไง…ในนามเท่านั้น”

“แล้วนี่พ่อแม่แกนึกยังไงอยากกินข้าวกับพี่โทมัส”

“นั่นสิ สงสัยโทรหาฉันไม่ติดมั้ง” สายขิมไม่คิดเปิดดูข้อความที่แม่ส่งมา เธอเพียงลุกขึ้นเดินไปที่ห้องแต่งตัสแล้วเลือกชุดที่จะใส่ไปกินข้าวที่บ้าน

19:30 น.

รถหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านสองชั้นสไตล์อบอุ่นของครอบครัวสายขิม ไฟในบ้านสว่างไสวต้อนรับแขกตั้งแต่ยังไม่ก้าวเท้าเข้าไป โทมัสเปิดประตูรถให้หญิงสาวด้วยท่าทางเรียบนิ่งแต่เปี่ยมด้วยมาดที่คนภายนอกคงมองว่าใส่ใจ

“ลูกขิมมาแล้ว” เสียงแม่ดังลอดออกมาจากในบ้าน เมื่อเห็นว่ามีชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทเดินเคียงมากับลูกสาว หญิงวัยกลางคนก็แทบยิ้มไม่หุบ

โทมัสเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบ

“สวัสดีครับคุณแม่ สวัสดีครับคุณพ่อ” ก่อนจะโน้มตัวเล็กน้อยเหมือนลูกเขยที่เคารพครอบครัวฝ่ายภรรยา

สายขิมเหลือบตามองเขาเล็กน้อย ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาด เย็นชากับเธอตลอดเวลา แต่พออยู่ต่อหน้าคนอื่นกลับสวมบทสามีผู้แสนดีได้อย่างแนบเนียน

ระหว่างมื้ออาหาร โทมัสคอยตักกับข้าวใส่จานเธอเป็นระยะ เอ่ยถามเล็กๆ น้อยๆ ว่าอยากทานอะไรเพิ่มหรือเปล่า สายตาของพ่อแม่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม

“โทมัสเอาใจลูกสาวเราดีนะ” พ่อเอ่ยยิ้มๆ

“ครับ ผมอยากให้ขิมสบายใจเสมอ” โทมัสตอบโดยไม่แม้แต่จะหันมามองหญิงสาวข้างกาย ราวกับประโยคเหล่านั้นถูกท่องจำมา

สายขิมได้ยินแล้วถึงกับหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อไม่ให้พ่อแม่สังเกตเห็นสีหน้าที่แท้จริง

จนกระทั่งเมื่อได้จังหวะออกมาที่ระเบียงหลังบ้าน เธอก็เอ่ยกับเขาด้วยเสียงแผ่ว แต่เต็มไปด้วยการเสียดสี

“แกล้งทำเป็นรักต่อหน้าคนอื่น ดูพยายามดีนะ”

ดวงตาคมหันมาสบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะปรายมองออกไปในความมืดราวกับไม่แยแสต่อคำพูดนั้น แต่ริมฝีปากกลับกระตุกขึ้นน้อยๆ คล้ายยิ้มที่ไม่เต็มใจ

“ก็ดูพยายามเหมือนกันไม่ใช่หรือไง น่าสมเพชดี”