1-เขามีคู่หมั้น?

ตลอดเวลาตั้งแต่ข้าวหอมตกเป็นของอลัน เธอกับเขาปิดบังเรื่องราวส่วนตัวเอาไว้จากคนรอบข้างในโรงแรมเสมอ มีเพียงเวลาไปข้างนอกด้วยกันเท่านั้น ที่อลันจะคอยดูแลข้าวหอมเหมือนแฟนของตัวเอง จนทำให้ข้าวหอมคิดไปว่าเขาน่าจะจริงใจกับเธอจริง ๆ ข้าวหอมทุ่มเทความรักความเอาใจใส่ให้กับอลันมาตลอด ถึงแม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้เจอกันเวลาที่อลันกลับประเทศหลายเดือนก็ตามที ข้าวหอมไม่เคยงอแงหรืองี่เง่าจนทำให้อลันไม่พอใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว ซึ่งอลันเองก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักนอกจากการหาความสุขกับร่างกายของข้าวหอมเวลากลับเมืองไทย

ห้าปีต่อมา

อลันเพิ่งกลับมาจากออสเตรียในรอบหนึ่งปีวันนี้ เขายุ่งอยู่กับงานจนลืมไปว่ามีคนคนหนึ่งกำลังรอคอยเขาอยู่

ข้าวหอมรู้ว่าเขามาเมื่อวานนี้ เธอจึงทำอาหารเอาไว้ให้เขาทานตอนเที่ยงเหมือนที่เคยทำทุกครั้งที่เขากลับมา

“เจ้านายครับ เรื่องคุณข้าวหอมจะให้ผมทำยังไงครับ” เสียงเลขาส่วนตัวอย่างโลแลนดังออกมาจากห้องประธานโรงแรม

“หืม? ทำอะไร” อลันที่เพิ่งลงชื่อในเอกสารเสร็จเงยหน้าขึ้นมาถาม

“ก็เจ้านายกำลังจะหมั้นไม่ใช่เหรอครับ จะให้ผมจัดการเรื่องคุณข้าวหอมยังไงต่อดีครับ ผมกลัวว่าเธอจะวุ่นวายกับเจ้านายจนเสียเรื่อง” โลแลนบอก

“ฮึ! ก็แค่ของเล่นของฉันเวลามาที่นี่ นายจะสนใจเธอทำไมกัน เรื่องหมั้นยังไงก็ต้องไปหมั้นที่ออสเตรียอยู่แล้วนี่” อลันพูดอย่างไม่คิดมาก ที่ผ่านมาเขาให้ทั้งบ้านทั้งรถและเงินทองกับข้าวหอมไปมากแล้ว ถ้าเธอกล้าทำให้เขาเสียเรื่อง เขาก็คงทำได้แค่ต้องไล่เธอออกก็เท่านั้น

“ทราบแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปเอามื้อเที่ยงมาให้ก่อนนะครับ”

ข้าวหอมที่ยืนน้ำตาไหลพรากอยู่หน้าห้อง พอได้ยินโลแลนพูดเข้าก็รีบวิ่งหนีไปอีกทางหนึ่งทันที ห้าปีแล้ว ห้าปีที่เธอกับอลันมีอะไรกันไม่ต่างจากสามีภรรยา ข้าวหอมไม่เคยคิดมาก่อนว่าความเอาใจใส่ที่เขาเคยทำมาก่อนหน้านี้เป็นเพียงละคร และเขาเห็นเธอเป็นเพียงแค่ของเล่น ทั้งที่เธอให้ทั้งกายและใจกับเขาไปจนไม่เหลือที่ให้รักตัวเอง ข้าวหอมหลบไปร้องไห้ที่บันไดหนีไฟ ตอนนี้เธอไม่มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย วันนี้เป็นวันแรกที่อลันกลับมาเมืองไทย เธอรู้ว่ายังไงคืนนี้เขาก็ต้องไปค้างกับเธอที่บ้านเหมือนทุกครั้งอย่างแน่นอน แต่เธอจะยังสามารถยิ้มให้เขาได้หรือไม่เล่า ในเมื่อเขากำลังจะหมั้นกับคนของเขาแล้ว

อลันกับโลแลนไม่รู้เลยว่าสิ่งที่คุยกันก่อนหน้านี้ข้าวหอมจะได้ยิน พวกเขายังคงทำงานปกติจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน ความจริงอลันเริ่มเบื่อข้าวหอมมาได้ปีสองปีแล้ว เขารู้สึกว่าเธอมักจะทำตัวติดกับเขาและยังทำเหมือนเป็นคนรักของเขาจริง ๆ อลันไม่อยากรักใครอีกแล้วในชีวิตนี้ แม้แต่ว่าที่คู่หมั้นของเขาก็เป็นเพียงคนที่แม่เขาหามาให้เท่านั้น เพราะฐานะที่เหมาะสมกัน อลันก็ไม่อยากทำให้แม่เขาต้องคิดมาก หลังจากที่เขาถูกคนรักชาวไทยหักหลังมาเมื่อหลายปีก่อน

ข้าวหอมลางานช่วงบ่ายและกลับไปบ้านที่อลันซื้อให้เป็นชื่อของเธอเมื่อสามปีก่อน เธอมองสิ่งของในบ้านที่เป็นความทรงจำระหว่างเธอกับเขาอย่างเหม่อลอย ข้าวหอมไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรผิดตรงไหน ทำไมอลันถึงได้คิดจะหมั้นกับคนอื่นและทิ้งเธอไปแบบนี้

ข้าวหอมร้องไห้จนหลับไปอย่างไม่รู้ตัว จนกระทั่งฟ้ามืดลง ข้าวหอมที่ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันก็งัวเงียลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดอยู่บ้านโดยพยายามไม่คิดถึงอลันอีก ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้วว่าเขาจะมาหาเธอที่บ้านหรือเปล่า หัวใจของข้าวหอมแหลกสลายไปตั้งแต่ได้ยินว่าเขากำลังจะหมั้นแล้ว ข้าวหอมแค่ต้องการทำอาหารง่าย ๆ กินให้มีแรงทำงานในวันพรุ่งนี้เท่านั้น ถึงเธอกำลังจะถูกทิ้ง แต่ข้าวหอมยังมียายที่ต้องดูแลอยู่ เธอไม่สามารถลาออกในตอนนี้ได้จนกว่าอลันจะจากไป เพราะข้าวหอมกลัวว่าเขาจะส่งคนตามหาเธอ ถึงแม้ในใจของข้าวหอมจะรู้ดีว่าคงเป็นแค่ความฝันที่เขาจะให้คนตามหาเธอก็ตามที แต่ข้าวหอมก็ยังขอหวังเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ข้าวหอมอุ่นอาหารที่ทำไว้แต่เช้ากินอย่างเหม่อลอย เธอทิ้งอาหารที่เหลือทั้งหมดโดยไม่คิดจะเหลือเอาไว้ให้อลันเหมือนกับทุกที ข้าวหอมไม่อยากคาดหวังว่าเขาจะมาหาเธออีก ในเมื่อเขาคิดว่าเธอเป็นแค่ของเล่น

ข้าวหอมกลับขึ้นไปนอนอีกครั้ง เธอพยายามตัดใจจากอลันที่เข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตเธอนานถึงห้าปี หลายครั้งที่เธออยากเลิกกับเขา เพราะสองปีหลังมานี้เขามาเมืองไทยเพียงปีละครั้ง และมาครั้งละสามวันเท่านั้น ในช่วงสามวันที่เขาอยู่ เขาก็มาหาเธอเพียงครั้งเดียว ทำให้ข้าวหอมเริ่มทำใจมาสักพักหนึ่งแล้ว เพียงแต่เธอไม่คิดว่าจะได้ยินเรื่องสะเทือนใจในวันนี้เข้าก็เท่านั้น ตลอดเวลาที่คบกันมา ข้าวหอมไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของเธอจากปากอลัน ข้าวหอมจึงรู้สึกทำใจลำบากไม่น้อย

และก็จริงอย่างที่ข้าวหอมคาดเดา อลันไม่ได้มาหาเธอจริง ๆ พอถึงตอนเช้า ข้าวหอมก็ทำอาหารง่าย ๆ กินคนเดียวในบ้านหลังใหญ่ที่อ้างว้างแห่งนี้ เธอรีบกินรีบไปทำงานโดยไม่สนใจว่าจะได้พบกับอลันหรือไม่ ข้าวหอมไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอต้องการจับเขาอย่างที่โลแลนพูด ถึงข้าวหอมจะจนแต่ก็ยังมีศักดิ์ศรี ที่เธอยอมมอบร่างกายให้อลันก็เพราะรักเขา ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ยอมเป็นของเขามานานหลายปีขนาดนี้

อลันที่เมื่อคืนไปนอนกับดาราใหญ่ที่มาติดพันเขาก็ไม่ได้คิดถึงข้าวหอมเลยจริง ๆ เขาเพียงแต่อยากลองของใหม่ไปเรื่อย ๆ ก็เท่านั้น โลแลนที่ติดตามเจ้านายมานานหลายปีมีหรือจะไม่รู้ เขาได้แต่สงสารพวกผู้หญิงที่มาติดพันเจ้านายผู้เย็นชาของเขา ยิ่งกับคุณข้าวหอมที่เขาเห็นเธอพยายามทำทุกอย่างให้กับเจ้านายด้วยแล้ว ใช่ว่าโลแลนจะไม่เห็นใจ เพียงแต่เขาเป็นแค่เลขา จึงไม่มีสิทธิ์ที่จะไปสั่งการเจ้านายได้

“พรุ่งนี้เราต้องกลับแล้วใช่ไหมโลแลน” อลันถามกำหนดการ

“ใช่ครับเจ้านาย เครื่องออกบ่ายสองโมงครับ” โลแลนรายงาน

“อืม... งั้นคืนนี้ไปนอนบ้านข้าวหอมก็แล้วกัน ฉันไม่ได้กินอาหารฝีมือเธอมานานแล้วสินะ” อลันคิดถึงอาหารและของหวานที่ข้าวหอมทำให้เขากินด้วยตัวเองมาตลอดเวลาที่เขาอยู่เมืองไทย น่าแปลกที่เมื่อวานเธอไม่นำอาหารมาให้เขาเหมือนกับทุกครั้ง แต่อลันก็ไม่ได้คิดมากอะไร เขาคิดแค่ว่าเธอน่าจะทำงานยุ่งอยู่เลยไม่มีเวลามาหาเขา ยังไงเขาก็สามารถไปหาเธอที่บ้านได้ตลอดเวลาอยู่ดี

“ทราบแล้วครับ ผมจะบอกคนขับรถเอาไว้ให้ครับ” โลแลนบอก

“อืม... เที่ยงนี้มีอะไรกิน” อลันถามถึงอาหารทั้งที่ไม่จำเป็น เพียงแต่เขาไม่อยากเสียหน้าถามหาข้าวหอมเท่านั้นจึงเอ่ยเรื่องนี้ออกมา

“เจ้านายอยากกินอะไรก็สั่งได้ครับ ผมจะให้เชฟทำให้” โลแลนตอบ

“เฮ้อ เอาอะไรมาก็ได้ ฉันกินได้หมดนั่นแหละ” อลันถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ เขาหรืออุตส่าห์จะเปิดโอกาสให้โลแลนถามถึงข้าวหอม แต่เลขาของเขากลับซื่อบื้อเอาดื้อ ๆ แบบนี้เสียนี่ ทำให้อลันอดบ่นในใจไม่ได้

ข้าวหอมกลับถึงบ้านตอนหกโมงเย็น เธอทำอาหารแค่เล็กน้อยสำหรับตัวเอง แต่เมื่อกินไปได้ไม่นาน เสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามาในบ้านทำให้เธอต้องขมวดคิ้วมุ่น ข้าวหอมไม่คิดว่าอยู่ ๆ อลันจะมาหาเธอ ข่าวดาราที่มาติดพันเขาดังไปทั่วโรงแรมตอนเธอไปทานมื้อเที่ยง ทำให้ข้าวหอมต้องกลืนน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจอยู่นานสองนาน

“หืม? คุณไม่ได้เตรียมอาหารไว้ให้ผมเหรอ” อลันถามด้วยสีหน้าไม่พอใจทันทีที่เข้ามาเห็นข้าวหอมนั่งกินข้าวไข่เจียวอยู่บนโต๊ะ

“ฉันไม่ทราบว่าคุณจะมาค่ะ คุณอยากกินอะไรคะฉันจะทำให้” ข้าวหอมได้แต่ต้องถามตามมารยาทด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอไม่มีอารมณ์ยิ้มหวานเอาใจใครในตอนนี้

“ฮึ! ไม่ต้องทำแล้ว โลแลน ไปซื้ออาหารมาให้ฉัน” อลันหันไปบอกเลขาที่เดินตามเขาเข้ามาในบ้านด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นอย่างโกรธ ๆ

“ทราบแล้วครับ เจ้านายรอสักครู่” โลแลนรีบเดินกลับออกไปบอกคนขับรถ

อลันหันหลังเดินกลับไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก เขาอุตส่าห์กินมื้อเที่ยงนิดเดียวเพื่อจะกลับมากินข้าวกับเธอ แต่ข้าวหอมกลับไม่คิดถึงเขาเลย

ข้าวหอมได้แต่นั่งงงว่าอลันเป็นอะไร ปกติเขาไม่เคยทำตัวแบบนี้ให้เธอเห็นมาก่อน หลังจากอิ่มแล้ว ข้าวหอมก็เข้าไปล้างจานตามปกติ เธอไม่อยากคิดมากเรื่องของเขาอีกต่อไป ข้าวหอมนำน้ำเย็นออกมาจากตู้และนำไปให้เขาที่ห้องรับแขก อย่างไรวันนี้เขาก็มาแล้ว เธอจึงทำได้แค่ดูแลเขาต่อไปเท่านั้น

อลันยังคงนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา เขาสังเกตสีหน้าข้าวหอมก็ไม่เห็นว่าเธอจะมีอะไรแปลกไป อลันจึงได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ ปกติข้าวหอมมักจะชวนเขาพูดคุยเรื่องทั่วไป แต่วันนี้เธอเองก็เงียบผิดปกติ ทำเอาเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเธอดีนอกจากการทำเรื่องบนเตียงที่อลันคิดว่าเป็นสิ่งที่ข้าวหอมน่าจะชอบ

โลแลนกลับมาพร้อมคนขับรถในเวลาต่อมา ข้าวหอมลุกขึ้นไปแกะถุงอาหารใส่ถ้วยชามให้อลันอย่างรู้หน้าที่ เธอยืนรอให้อลันทานเสร็จเหมือนทุกครั้ง ก่อนที่จะนำถ้วยชามไปล้าง โดยไม่ได้ถามว่าอลันจะค้างกับเธอหรือไม่ ข้าวหอมไม่อยากคาดหวังอีกต่อไป

โลแลนสังเกตท่าทางแปลกไปของข้าวหอม แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาให้เจ้านายต้องขุ่นเคือง ยังไงเจ้านายเขาก็มีวิธีทำให้ผู้หญิงพอใจอยู่แล้ว

อลันขึ้นห้องไปอาบน้ำโดยไม่รอข้าวหอม กว่าที่เธอจะตามขึ้นมาก็นานจนเขาแทบจะหลับไป

พอข้าวหอมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ อลันก็ดึงตัวเธอมาลงโทษที่ไม่ทำอาหารเอาไว้ให้เขาในวันนี้ทันที กว่าที่ข้าวหอมจะได้นอนพักผ่อนจริง ๆ เวลาก็ล่วงเข้าสู่เช้าวันใหม่เสียแล้ว ร่างเล็ก ๆ ของข้าวหอมปวดร้าวไปหมด เพราะนานมากแล้วที่เธอกับเขาไม่ได้นอนด้วยกัน

หลังอาหารเช้าวันต่อมา อลันออกไปทำงานที่เหลืออยู่ในโรงแรมของเขาโดยไม่รอข้าวหอม เธอจึงทำเพียงแค่ขับรถตามไปทำงานที่โรงแรมทีหลัง ซึ่งเรื่องความสัมพันธ์ของข้าวหอมถูกเก็บเป็นความลับมาตลอด