บทนำ

อลันมีกำหนดกลับออสเตรียในวันพรุ่งนี้ ช่วงเย็นเขาจึงชวนข้าวหอมไปดินเนอร์ก่อนกลับ ซึ่งตอนแรกข้าวหอมไม่อยากไป แต่อลันกลับทำหน้าดุใส่และบังคับให้เธอไปด้วยจนได้ ในใจข้าวหอมได้แต่บ่นว่าท่านประธานอย่างอลัน เธอเป็นแค่เลขาผู้จัดการตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่หลายเดือนมานี้กลับถูกอลันเรียกไปหาบ่อย ๆ จนพนักงานคนอื่นสงสัย

ที่ร้านอาหาร อลันสั่งไวน์มาดื่มกับข้าวหอมด้วย เขาไม่ได้คิดอะไรมากนักกับแค่เรื่องการมาดินเนอร์ แต่พอข้าวหอมดื่มไปได้เพียงสองแก้ว เธอกลับดูมึนเมาไม่น้อย ทำให้อลันต้องเป็นคนพาเธอไปเข้าห้องน้ำในร้านอย่างเป็นห่วง

หลังจากทานอาหารเสร็จ อลันอาสาไปส่งข้าวหอมที่บ้าน น่าเสียดายที่ข้าวหอมเมามากจนหลับไปในรถ ทำให้อลันต้องพาเธอไปยังห้องสูทชั้นบนสุดของโรงแรมเขาแทน

ข้าวหอมถูกวางบนเตียงใหญ่ตั้งแต่อลันเข้ามาถึงห้องนอน เขาเดินไปถอดเสื้อผ้าเพื่อเตรียมอาบน้ำพักผ่อน ขณะที่อลันกำลังอาบน้ำ ข้าวหอมก็งัวเงียปรือตาขึ้นมามองสถานที่อันไม่คุ้นเคยตรงหน้า เธอรู้สึกเหมือนกำลังฝันไปอย่างไรอย่างนั้น ด้วยความมึนเมา ข้าวหอมค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนเหลือเพียงชุดชั้นในเท่านั้น ตอนนี้เธออยากเข้าห้องน้ำอีกแล้ว ข้าวหอมจึงพยุงร่างลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนจะปรือตาหาห้องน้ำเพื่อทำธุระ

ข้าวหอมเห็นเงาร่างใครคนหนึ่งในห้องน้ำกระจกไม่ไกลนัก เธอไม่รู้หรอกว่าใครอยู่ในนั้น เพียงแต่ข้าวหอมทนไม่ไหวแล้วที่จะทำธุระส่วนตัว เธอถือวิสาสะเปิดประตูที่ไม่ได้ล็อกเข้าไปทันที อลันหันขวับไปมองผู้บุกรุกตัวน้อยอย่างตกตะลึง เขาเห็นร่างเล็กที่อกใหญ่ สะโพกผายอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“คุณ.. คุณเข้ามาทำไมครับ” อลันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ถามออกมา ทั้งที่เขากำลังตัวเปียกโชกจากน้ำอยู่

“อืม... ฉันอยากเข้าห้องน้ำค่ะ” ข้าวหอมงัวเงียตอบและนั่งลงทำธุระอย่างไม่อายผู้ชายที่กำลังอ้าปากค้างอยู่แม้แต่นิดเดียว

อลันได้แต่มองภาพสาวสวยอย่างอดใจไม่ไหว จากน้องชายที่สงบเสงี่ยมอยู่ก็ลุกสู้ชูชันขึ้นมาทันที อลันกลืนน้ำลายต่อกันหลายอึก ทั้งที่เขาคิดว่าจะแค่นอนกอดเธอเฉย ๆ แต่ตอนนี้อลันเปลี่ยนความคิดแล้ว

ข้าวหอมที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่กำลังปรือตาทำความสะอาดหลังเสร็จธุระ ขณะที่เธอกำลังลุกขึ้นสวมกางเกงใน อลันที่รีบล้างตัวและเช็ดตัวอย่างลวก ๆ ก็เดินเข้ามาอุ้มข้าวหอมจนเธอตกใจและรีบกอดคอเขาเอาไว้

“คุณ..คุณจะทำอะไรคะ” ข้าวหอมถามอย่างมึนงง เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันยังไงยังงั้น

อลันไม่ตอบ แต่กลับก้มหน้าลงตวัดลิ้นไล้เลียไปตามริมฝีปากน้อย ๆ ของข้าวหอมอย่างอดใจไม่ไหว ก่อนที่เขาจะบดจูบคนตัวเล็กในอ้อมแขนอย่างหื่นกระหาย ใครใช้ให้กลิ่นกายของข้าวหอมช่างบริสุทธิ์เสียเหลือเกิน อลันผู้ที่ผ่านผู้หญิงมาไม่น้อยมีหรือจะอดทนไหว

ข้าวหอมผู้ไม่ประสารับจูบอย่างสะเปะสะปะ ยิ่งสร้างความตื่นเต้นให้กับอลันมากขึ้นไปอีก เขารีบอุ้มร่างบางไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว

อลันไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาไล้เลียไปทั่วร่างนวลตรงหน้าอย่างตะกละตะกลาม เสียงข้าวหอมครางออกมาอย่างเสียวซ่าน เธอไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนในชีวิต ข้าวหอมจึงทำได้แค่ครวญครางออกมาตามสัญชาตญาณเท่านั้น

“อา... อื้อ...” ข้าวหอมครางจนแทบเสียงแหบแห้ง เธอใช้มือเล็กกดหัวของอลันที่กำลังดูดดึงปทุมถันของเธออย่างอดไม่ได้ ความรู้สึกมวนในท้องน้อยตีขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ข้าวหอมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะไม่ทรมาน

อลันเห็นท่าทางของข้าวหอมเป็นแบบนี้ก็ยิ่งเร่งเรียวลิ้นให้ตวัดไวขึ้นไปอีกจนเสียงร้องของข้าวหอมดังก้องไปทั่วห้อง

“เด็กดี รอก่อนนะ ขอผมเตรียมความพร้อมให้คุณก่อน” อลันเองก็ปวดหนึบมากที่กลางกายเช่นกัน เพียงแต่เขากลัวว่าจะทำให้ข้าวหอมเจ็บจึงต้องอดทนอย่างค่อยเป็นค่อยไป

“อื้อ... ฉะ...ฉัน...อ่า...” ข้าวหอมพูดอย่างไม่เป็นคำ เธอไม่สามารถบรรยายความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังรู้สึกอยู่ขึ้นมากได้ ข้าวหอมทำได้แค่ครวญครางและบิดร่างไปมาตามการไล้เลียของอลันเท่านั้น

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ความสัมพันธ์ของข้าวหอมและอลันกลับกลายเป็นเหมือนสามีภรรยาอย่างลับ ๆ นั่นเพราะข้าวหอมกลัวว่าคนอื่นจะนินทาและหาว่าเธอใช้เต้าไต่ในการทำงาน อลันเองก็ไม่ขัดที่จะปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ เวลาเขากลับไทย อลันมักจะพาข้าวหอมไปซื้อเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัวแทบทุกครั้ง