9-รุก

สามเดือนต่อมา

อลันกลับมาดูงานที่เมืองไทยอีกครั้ง เขากลับไปไม่นานก็รู้สึกว่าชีวิตขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง พออลันได้พบกับข้าวหอมที่มาส่งเอกสารอีกครั้ง เขาก็รู้แล้วว่าทำไมถึงอยากรีบกลับมาเมืองไทยแบบนี้

“บ่ายนี้คุณว่างไหม พาผมไปซื้อของหน่อยสิ” อลันเอ่ยขึ้นระหว่างที่กำลังตรวจเอกสาร

“หืม? ข้าวหอมมีงานต้องทำค่ะ คงไปไม่ได้” ข้าวหอมปฏิเสธทันที

“ผมจะบอกคุณนาตให้ คุณแค่ไปเป็นเพื่อนผมก็พอ” อลันสั่งด้วยสีหน้าจริงจัง

“ทราบแล้วค่ะท่านประธาน” ข้าวหอมอยากกลอกตามองบนเสียจริง ๆ ถ้าเขาจะบังคับให้เธอไปด้วย แล้วทำไมต้องถามว่าเธอว่างไหมกันเล่า

โลแลนได้ยินที่อลันพูด เขาจึงปลีกตัวไปโทรบอกคนขับรถของโรงแรมและบอดี้การ์ดว่าช่วงบ่ายเจ้านายจะออกไปข้างนอก เพื่อที่พวกเขาจะได้เตรียมตัวก่อนถึงเวลา

มื้อเที่ยงวันนี้ อลันยังให้โลแลนสั่งอาหารจากในโรงแรมและนั่งกินร่วมกันกับข้าวหอมสองคนในห้องทำงาน ตอนแรกข้าวหอมจะไม่ยอมกินด้วย เพราะปกติเธอห่อข้าวมากินเองทุกวัน ถ้าอลันไม่บังคับแกมขู่เธอว่าจะหักเงินเดือนล่ะก็ ข้าวหอมคงไม่ยอมกินข้าวกับเขาสองคนแบบนี้แน่

“กินเยอะ ๆ หน่อยสิ คุณผอมเกินไปแล้วนะ” อลันตักอาหารใส่จานให้ข้าวหอมอีกเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเก็บช้อน

“ฉันอิ่มแล้วค่ะท่านประธาน ขอบคุณมากนะคะ” ข้าวหอมไม่ยอมกินต่อ ปกติเธอก็กินข้าวน้อยอยู่แล้ว และช่วงบ่ายยังต้องพาท่านประธานไปซื้อของอีก ข้าวหอมจึงไม่อยากกินอะไรมากเกินไปนัก

“เฮ้อ ถึงว่าทำไมถึงตัวเล็กแค่นี้” อลันส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เขาเองก็ไม่รู้จะบังคับเธอยังไง เห็นอยู่ว่าเธอทำหน้าตาไม่พอใจตั้งแต่เขาบังคับให้กินข้าวด้วยกันแล้ว

ข้าวหอมไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอทำเพียงลุกขึ้นขอตัวไปห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอกกับเขาเท่านั้น ข้าวหอมไม่รู้ว่าเขาบอกอะไรกับนาตยา เธอถึงถูกขอร้องให้ไปกับเขา

อลันรอข้าวหอมกลับมาที่ห้องตอนบ่ายโมงอย่างสบายอารมณ์ เขาคิดเอาไว้แล้วว่าจะไปที่ไหนและซื้ออะไรให้กับเธอดี โลแลนเห็นท่าทางเจ้านายดูมีความสุขก็ไม่ได้ถามอะไรมากนอกจากรอเดินทางไปจ่ายเงินให้เจ้านายเท่านั้น

ข้าวหอมเดินกลับมาหาอลันที่ห้องพร้อมกระเป๋าสะพายใบเล็กที่ใส่ของส่วนตัวของเธอมาทำงาน ข้าวหอมไม่รู้ว่าเธอต้องกลับเข้ามาโรงแรมอีกไหม เธอจึงตัดสินใจนำกระเป๋าไปด้วยแทน เผื่อว่าอลันพาเธอไปจนกระทั่งถึงตอนเลิกงาน ข้าวหอมจะได้นั่งรถกลับหอพักเองโดยไม่ต้องรบกวนให้คนขับรถของเขาไปส่ง เธอไม่ต้องการให้เขารู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหน อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงท่านประธาน ข้าวหอมเลยไม่อยากทำตัวสนิทสนมกับเขา

“ไปกันเถอะ” อลันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อเห็นข้าวหอมเข้ามาในห้อง

“ครับเจ้านาย” โลแลนพยักหน้ารับคำและเดินออกไปเปิดประตูให้ทั้งสองเดินออกไปก่อน

ข้าวหอมได้แต่ค้อมหัวขอบคุณโลแลนและเดินตามหลังอลันไปห่าง ๆ เธอไม่กล้าเดินเคียงข้างท่านประธานแต่แรก ซึ่งท่าทางของข้าวหอมทำเอาอลันอยากอาละวาดสักทีสองที ถ้าไม่ติดว่าเขากลัวข้าวหอมจะสงสัยล่ะก็ อลันคงเอาแต่ใจไปนานแล้ว

รถสามคันขับตามกันไปยังห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมืองตามที่อลันบอกเอาไว้ล่วงหน้า ข้าวหอมนั่งเงียบอยู่ในรถคันเดียวกับอลัน ตอนแรกเธอจะขอแยกไปนั่งกับพวกบอดี้การ์ดในรถคันอื่น ติดที่ว่าอลันส่งสายตาไม่พอใจให้เธอเสียก่อน ทำให้ข้าวหอมจำต้องมานั่งแกร่วอยู่ข้างเขาในตอนนี้

เมื่อไปถึงที่จอดรถในห้าง อลันก็ออกไปยืนรอข้าวหอมเพื่อเดินเข้าไปพร้อมกัน ข้าวหอมมองหน้าเขาก่อนที่จะเห็นสายตาดุส่งมาให้ เธอจึงจำต้องเดินตัวลีบไปอยู่ข้างตัวเขาอย่างเสียไม่ได้

“ไปกันเถอะ” อลันบอกก่อนจะเริ่มก้าวช้า ๆ รอข้าวหอมที่ขาสั้นกว่าเขา

ข้าวหอมทำเพียงพยักหน้ารับคำเบา ๆ และเดินตรงไปเท่านั้น โลแลนเห็นท่าทางของข้าวหอมก็นึกสงสารไม่น้อย ข้าวหอมท่าทางเหมือนกวางน้อยตัวหนึ่งที่กำลังถูกสิงโตเจ้าป่าอย่างอลันจ้องเป็นเหยื่อเสียอย่างนั้น แต่เขาที่เป็นเพียงลูกน้องคนสนิทก็ไม่สามารถก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเจ้านายได้ โลแลนทำได้แค่ภาวนาว่าเจ้านายจะเมตตาเด็กคนนี้บ้างก็เท่านั้น เขาไม่กล้าคิดฝันว่าอลันจะจริงใจกับข้าวหอมแต่แรก เพราะอลันเลยถูกสาวชาวไทยหลอกให้รักจนเจ็บหนักมาแล้วครั้งหนึ่ง หัวใจของเจ้านายเขาจึงด้านชามานาน

“เข้าไปเลือกชุดมาสักสี่ห้าชุดสิ” อลันเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อเดินมาถึงร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์หรูที่เขามักจะมาซื้อให้สาว ๆ ในสมัยก่อน

“หืม? ทำไมต้องให้ข้าวหอมเลือกด้วยล่ะคะ” ข้าวหอมเงยหน้าถามด้วยความสงสัย

“ฉันบอกให้เลือกก็เลือกเถอะน่า เห็นเธอใส่ชุดทำงานแบบนี้แล้วมันขัดหูขัดตา” อลันดุสาวน้อยที่ตอนนี้หดคอลงเพราะถูกเขาทำหน้าดุใส่

“ทราบแล้วค่ะ” ข้าวหอมไม่คิดว่าธุระที่ท่านประธานพูดกลับเป็นการพาเธอมาซื้อเสื้อผ้าราคาแพงมหาโหดแบบนี้ ข้าวหอมอยากร้องไห้แต่กลัวเจ้านายจะดุอีก เธอจึงทำได้แค่เดินเข้าไปดูเสื้อผ้าทีละตัว ๆ

“คุณผู้หญิงลองดูชุดนี้ดีไหมคะ ฉันคิดว่าคุณใส่แล้วต้องสวยมากแน่ค่ะ” พนักงานขายรีบเข้าไปให้บริการข้าวหอมเมื่อเห็นว่าเธอมากับผู้ชายท่าทางร่ำรวย

“เอ่อ ขอบคุณมากค่ะ ฉันขอเดินดูก่อนนะคะ” ข้าวหอมเห็นราคาชุดที่ราคาสูงกว่าเงินเดือนของเธอเสียอีกก็ยิ้มแหยตอบ

“ได้ค่ะ สนใจชุดไหนบอกฉันได้นะคะ” พนักงานไม่กล้าเสียมารยาทกับข้าวหอม ถ้าเป็นปกติเธอคงวีนลูกค้าสาวท่าทางจน ๆ คนนี้แล้ว ติดที่เธอดันเห็นผู้ชายที่พาข้าวหอมมาทำสายตาดุดันใส่เสียก่อน เธอจึงไม่กล้าเสียมารยาท

ข้าวหอมเดินดูอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนที่เธอจะเดินกลับไปหาอลันโดยไม่มีเสื้อผ้าติดตัวมาแม้แต่ชิ้นเดียว

“ทำไมไม่เลือกเสื้อผ้ามา” อลันขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ

“คือ ฉันไม่มีเงินพอจะซื้อของที่นี่หรอกนะคะ ท่านประธานอยากซื้อก็เลือกเองเถอะค่ะ”

ข้าวหอมตอบอย่างตรงไปตรงมา เธอไม่ได้โลกสวยจนคิดว่าคนอย่างอลันจะมาซื้อของราคาแพงให้เธอหรอกนะ ข้าวหอมยังรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวดีอยู่

“ฮึ! เธอไม่เลือกก็ได้ โลแลน ไปบอกพนักงานให้เลือกชุดขนาดเท่าตัวเธอมาให้ฉันทั้งหมด”

“ครับเจ้านาย” โลแลนรับคำและเดินไปหาพนักงานตามคำสั่ง

“คุณจะทำอะไรคะ” ข้าวหอมขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจท่านประธานของเธอ

“ก็ในเมื่อคุณไม่ยอมเลือก ผมก็จะเลือกให้เอง แล้วคุณต้องใส่เสื้อผ้าพวกนี้มาทำงานหลังจากนี้ด้วย เข้าใจไหม” อลันส่งสายตาดุ ๆ ใส่คนตัวเล็กที่ตอนนี้ได้แต่หน้าซีดเผือด

“ฉัน.. ฉันไม่มีเงินจ่ายค่าเสื้อผ้าพวกนี้ให้คุณหรอกนะคะ” ข้าวหอมดวงตาแดงก่ำเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ เธอไม่อยากเป็นหนี้จำนวนมากแบบนี้

“ใครบอกให้เธอจ่ายกัน ผมซื้อให้ คุณก็แค่ใส่มันมาให้ผมดูทุกวันก็เท่านั้น” อลันเห็นท่าทางของข้าวหอมเหมือนลูกนกตัวน้อย ๆ ที่กำลังหวาดกลัวก็เปลี่ยนน้ำเสียงให้นุ่มขึ้นเล็กน้อย

ข้าวหอมได้แต่ก้มหน้าปาดน้ำตาออกและพยักหน้ารับคำเสียงเบา เธอไม่เข้าใจว่าการแต่งตัวของเธอมันดูไม่ดีถึงขนาดที่ท่านประธานต้องพาเธอมาซื้อเสื้อผ้าแพง ๆ พวกนี้เลยเหรอ ข้าวหอมยืนคิดไม่นานนักก็ได้ยินเสียงอลันสั่งอีกครั้ง

“นั่งลงดี ๆ รอโลแลนจ่ายเงินเสร็จ เธอค่อยเลือกชุดไปเปลี่ยน เราจะไปกินข้าวเย็นด้วยกัน”

“ทราบแล้วค่ะท่านประธาน” ข้าวหอมทำได้เพียงเดินก้มหน้าไปนั่งห่างจากอลันเกือบสองเมตร ทำให้อลันอดหงุดหงิดไม่ได้ที่สาวน้อยไม่อยากใกล้ชิดเขา

ข้าวหอมพูดจบก็นั่งก้มหน้าเงียบอย่างครุ่นคิด เธอไม่รู้ว่าท่านประธานทำไมต้องซื้อเสื้อผ้าราคาแพงให้ด้วย ทั้งที่เธอปฏิเสธไปแล้วแท้ ๆ แต่ข้าวหอมคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกจนเธอต้องเลิกที่จะคิดเรื่องนี้ไปเอง เมื่อโลแลนให้บอดี้การ์ดมาช่วยกันถือถุงเสื้อผ้าหลายสิบถุงให้กับเธอ

“อยากซื้ออะไรอีกไหม” อลันหันไปถามข้าวหอมเสียงห้วน

“ไม่ค่ะ” ข้าวหอมตอบเสียงเบา เธอไม่รู้ว่าท่านประธานเป็นอะไรไปอีก ทำไมอยู่ ๆ เขาถึงได้ดูอารมณ์เสียขึ้นมาได้

“โลแลน ไปร้านเครื่องประดับต่อ” อลันอดโมโหคนตัวเล็กไม่ได้ กับหญิงสาวคนอื่นมีแต่คนอยากให้เขาปรนเปรอของแพง ๆ ให้ แต่กับข้าวหอม เธอกลับไม่อยากได้อะไรจากเขาเลยสักอย่างเดียว แล้วจะไม่ให้สายเปย์อย่างเขาโมโหได้ยังไงกัน

“ครับเจ้านาย” โลแลนรับคำและทำหน้าที่เดินนำเจ้านายไปยังร้านเครื่องประดับต่อ

ข้าวหอมที่เพิ่งตั้งสติได้รีบลุกขึ้นเดินตามอลันไปอย่างงง ๆ เมื่อกี้เธอก็บอกเขาไปแล้วว่าไม่ต้องการได้อะไรอีก แต่อลันกลับจะพาเธอไปร้านเครื่องประดับเสียอย่างนั้น

เมื่อไปถึงร้านเครื่องประดับ อลันก็ถือวิสาสะจับข้อมือข้าวหอมให้เดินไปดูสร้อย แหวน กำไลและต่างหูกับเขา โดยข้าวหอมที่ตกใจจากการถูกผู้ชายสัมผัสอยากสะบัดมือน้อยของเธอออก แต่น่าเสียดายที่สายตาคมดุของอลันไม่อนุญาตให้เธอดิ้นรนเอาเสียเลย

ข้าวหอมจึงทำได้แต่กัดฟันปล่อยให้เขาจับข้อมือเล็กของเธอลากไปมาจนรอบร้านเครื่องประดับ อลันชี้นิ้วบอกพนักงานอย่างไม่สนใจราคาเครื่องประดับเลยสักนิด เขาเลือกเครื่องประดับหลายอย่างเพื่อให้ข้าวหอมได้สวมใส่