10-ครั้งแรก

หลังจากวันที่ข้าวหอมไปเดินห้างกับอลัน ตั้งแต่นั้นมา เธอก็แทบจะถูกอลันสั่งให้อยู่ข้างกายตลอดเวลา มีเพียงตอนหลังอาหารค่ำเท่านั้นที่ข้าวหอมจะได้กลับหอพักของตัวเอง ความใกล้ชิดที่อลันสร้างขึ้นทำให้ข้าวหอมรู้สึกแปลกไม่น้อย เพียงแต่เธอไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนี้ทำไม ตอนนี้คนในโรงแรมต่างซุบซิบกันเรื่องของเธอกับเขาไม่น้อยแล้ว

หลายครั้งที่ข้าวหอมต้องแก้ต่างให้ตัวเอง เพราะคนอื่นคิดว่าเธอหวังจะใช้เต้าไต่ในการทำงานที่นี่ ซึ่งความจริงแล้วกลับเป็นอลันต่างหากที่พยายามเทียวไล้เทียวขื่อเธอมาตลอดเกือบสามเดือนที่ผ่านมา

อลันเองก็ใช่ว่าจะรู้สึกดีมากนัก เมื่อเขาดูท่าทางของข้าวหอมแล้วเธอก็ไม่มีท่าทีที่จะสนใจเขาสักเท่าไหร่ และอีกไม่กี่วันเขาก็ต้องเดินทางกลับออสเตรียแล้วด้วย ยิ่งทำให้อลันรู้สึกคันยิบ ๆ ในอกพิกล เขาไม่เคยจีบผู้หญิงคนไหนนานขนาดนี้มาก่อน ข้าวหอมเป็นคนแรกที่ใจแข็งที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น

ก่อนกลับหนึ่งวัน

อลันชวนข้าวหอมไปดินเนอร์ก่อนเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้ ซึ่งข้าวหอมเองก็รู้สึกพอใจมากที่เขาเห็นความสำคัญของเธอ

“ดื่มสักหน่อยนะครับ พรุ่งนี้ผมจะกลับแล้วนะ” อลันยกแก้วไวน์ขึ้นมารอ

“ฉันดื่มไม่เป็นนะคะ” ข้าวหอมตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้

“ลองสักหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกนะครับ หรือคุณไม่ไว้ใจผม” อลันหยั่งเชิง

“เปล่าค่ะ ฉันลองดื่มสักหน่อยก็ได้ค่ะ” ข้าวหอมยกแก้วจิบไวน์เพียงเล็กน้อยก่อนที่จะทำสีหน้าเหยเกออกมา เธอรู้สึกมึนเล็กน้อยแล้ว

“เฮ้อ ดื่มแค่นั้นมันจะไปรู้รสชาติของไวน์ได้ยังไงล่ะครับ ดื่มอีกสักหน่อยนะ”

“เอ่อ... ก็ได้ค่ะ” ข้าวหอมจำต้องยกแก้วขึ้นมาดื่มอีกอึกใหญ่จนใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที

“เอาล่ะ มาทานข้าวกันก่อนดีกว่าครับ” อลันเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าเริ่มมีอาการมึนเมาแล้ว เขาจึงไม่อยากบังคับเธอดื่มอีก

พวกเขากินอาหารไปคุยกันไปจนกระทั่งเกือบสี่ทุ่ม ข้าวหอมที่กินไวน์ไปจำนวนมากอย่างเผลอไผลก่อนหน้านี้ พอเธอจะลุกไปเข้าห้องน้ำก็ถึงกับเซจนเกือบจะล้มลง ดีที่อลันลุกขึ้นไปรับตัวเธอเอาไว้ได้ทัน

“ระวังหน่อยสิครับ เดี๋ยวผมพาไปเอง” อลันพยุงข้าวหอมที่ยิ้มหวานให้เขาอยู่ในอ้อมกอดอย่างไม่รู้ตัวไปเข้าห้องน้ำ

ข้าวหอมเดินโซเซเข้าห้องน้ำไปโดยสติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวนัก เธอโหยหาอ้อมแขนอุ่นที่ประคองเธอเดินมาห้องน้ำเมื่อครู่เป็นอย่างมาก กระทั่งเธอทำธุระในห้องน้ำเสร็จและออกมาล้างหน้าให้สดชื่นสักหน่อย ข้าวหอมมองตัวเองในกระจกก็เห็นภาพสะท้อนใบหน้าที่แดงก่ำของเธอเข้า เธอได้แต่ทอดถอนใจอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร เธอกลัวว่าถ้าขึ้นรถไปคงจะเผลอหลับแน่ แต่ด้วยเจ้านายของเธอกำลังรออยู่ด้านนอก ข้าวหอมจึงต้องสลัดความคิดวุ่นวายออกไปก่อนและรีบเดินออกจากห้องน้ำ

“ผมไปส่งนะครับ” อลันไม่อยากให้หญิงสาวที่เขาสนใจต้องเดินทางกลับด้วยตัวคนเดียว เขาจึงอาสาที่จะไปส่ง

“ไม่เป็นไรค่ะ ที่อยู่ของฉันไกลจากที่นี่มาก ฉันเกรงใจค่ะ” ข้าวหอมตอบขณะที่อลันเข้ามาประคองเธออีกครั้ง

“ถ้าอย่างนั้นกลับไปนอนที่โรงแรมดีไหมครับ ผมจะให้คนเปิดห้องให้คุณเอง”

“ขอบคุณท่านประธานมากนะคะ” ข้าวหอมที่ตอนนี้รู้สึกมึนหัวอีกแล้วได้แต่ต้องยอมรับความหวังดีของเขา

อลันใช้เวลาไม่นานก็พาข้าวหอมมาขึ้นรถที่เลขาของเขาเตรียมไว้ให้ด้านหน้าร้านอาหาร เขาสั่งคนขับให้ไปยังโรงแรมของเขาที่อยู่ไม่ไกลทันที

ข้าวหอมที่พอขึ้นรถได้ก็หลับไปทันที เธอรู้สึกง่วงมากจากการดื่มไวน์ในคืนนี้ ทั้งที่ปกติข้าวหอมไม่เคยคิดจะดื่มแอลกอฮอล์มาก่อนในชีวิต เธอเห็นการกระทำของอลันมาตลอดหลายเดือน เขาไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกับเธอมากไปกว่าคอยพาเธอไปเดินเที่ยวซื้อของ หรือไม่ก็ชวนทานอาหารบ่อย ๆ ก็เท่านั้น ข้าวหอมจึงมั่นใจว่าเขาจะไม่ทำร้ายเธออย่างแน่นอน และข้าวหอมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสวยจนคนอย่างท่านประธานมาคอยเอาอกเอาใจ ทั้งที่จริงแล้วข้าวหอมเองก็เห็นหลายครั้งที่อลันแสดงท่าทีสนใจและดูแลเธอเป็นพิเศษเวลาไม่มีใครเห็น เพียงแต่เธอไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองแต่แรก

เมื่อรถมาถึงโรงแรม อลันก็อุ้มข้าวหอมที่หลับไปแล้วกลับไปยังเพนท์เฮาส์ของเขาที่อยู่ชั้นบนสุดทันที เขาไม่อยากปลุกเธอขึ้นมาจากการหลับใหล คืนนี้อลันยังไม่คิดจะทำอะไรข้าวหอม เพราะเขาไม่ชอบเอาเปรียบคนเมา

ข้าวหอมถูกวางบนเตียงใหญ่ตั้งแต่อลันเข้ามาถึงห้องนอน เขาเดินไปถอดเสื้อผ้าเพื่อเตรียมอาบน้ำพักผ่อน ขณะที่อลันกำลังอาบน้ำ ข้าวหอมก็งัวเงียปรือตาขึ้นมามองสถานที่อันไม่คุ้นเคยตรงหน้า เธอรู้สึกเหมือนกำลังฝันไปอย่างไรอย่างนั้น ด้วยความมึนเมา ข้าวหอมค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนเหลือเพียงชุดชั้นในเท่านั้น ตอนนี้เธออยากเข้าห้องน้ำอีกแล้ว ข้าวหอมจึงพยุงร่างลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนจะปรือตาหาห้องน้ำเพื่อทำธุระ

ข้าวหอมเห็นเงาร่างใครคนหนึ่งในห้องน้ำกระจกไม่ไกลนัก เธอไม่รู้หรอกว่าใครอยู่ในนั้น เพียงแต่ข้าวหอมทนไม่ไหวแล้วที่จะทำธุระส่วนตัว เธอถือวิสาสะเปิดประตูที่ไม่ได้ล็อกเข้าไปทันที อลันหันขวับไปมองผู้บุกรุกตัวน้อยอย่างตกตะลึง เขามองร่างเล็กที่อกใหญ่ สะโพกผายอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“คุณ.. คุณเข้ามาทำไมครับ” อลันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ถามออกมา ทั้งที่เขากำลังตัวเปียกโชกจากน้ำอยู่

“อืม... ฉันอยากเข้าห้องน้ำค่ะ” ข้าวหอมงัวเงียตอบและนั่งลงทำธุระอย่างไม่อายผู้ชายที่กำลังอ้าปากค้างอยู่แม้แต่นิดเดียว

อลันได้แต่มองภาพสาวสวยอย่างอดใจไม่ไหว จากน้องชายที่สงบเสงี่ยมอยู่ก่อนหน้านี้ มันก็กลับลุกสู้ชูชันขึ้นมาทันที อลันกลืนน้ำลายต่อกันหลายอึก ทั้งที่เขาคิดว่าจะแค่นอนกอดเธอเฉย ๆ แต่ตอนนี้อลันเปลี่ยนความคิดแล้ว

ข้าวหอมที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่กำลังปรือตาทำความสะอาดหลังเสร็จธุระ ขณะที่เธอกำลังลุกขึ้นสวมกางเกงใน อลันที่รีบล้างตัวและเช็ดตัวอย่างลวก ๆ ก็เดินเข้ามาอุ้มข้าวหอมจนเธอตกใจและรีบกอดคอเขาเอาไว้

“คุณ..คุณจะทำอะไรคะ” ข้าวหอมถามอย่างมึนงง เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันยังไงยังงั้น

อลันไม่ตอบ แต่กลับก้มหน้าลงตวัดลิ้นไล้เลียไปตามริมฝีปากน้อย ๆ ของข้าวหอมอย่างอดใจไม่ไหว ก่อนที่เขาจะบดจูบคนตัวเล็กในอ้อมแขนอย่างหื่นกระหาย ใครใช้ให้กลิ่นกายของข้าวหอมช่างบริสุทธิ์เสียเหลือเกิน อลันผู้ที่ผ่านผู้หญิงมาไม่น้อยมีหรือจะอดทนไหว

ข้าวหอมผู้ไม่ประสารับจูบอย่างสะเปะสะปะ ยิ่งสร้างความตื่นเต้นให้กับอลันมากขึ้นไปอีก เขารีบอุ้มร่างบางไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว

อลันไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาไล้เลียไปทั่วร่างนวลตรงหน้าอย่างตะกละตะกลาม เสียงข้าวหอมครางออกมาอย่างเสียวซ่าน เธอไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนในชีวิต ข้าวหอมจึงทำได้แค่ครวญครางออกมาตามสัญชาตญาณเท่านั้น

“อา... อื้อ...” ข้าวหอมครางจนแทบจะเสียงแหบแห้ง เธอใช้มือเล็กกดหัวของอลันที่กำลังดูดดึงปทุมถันของเธออย่างอดไม่ได้ ความรู้สึกมวนในท้องน้อยตีขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ข้าวหอมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะไม่ทรมาน

อลันเห็นท่าทางของข้าวหอมเป็นแบบนี้ก็ยิ่งเร่งเรียวลิ้นให้ตวัดไวขึ้นไปอีกจนเสียงร้องของข้าวหอมดังก้องไปทั่วห้อง

“เด็กดี รอก่อนนะ ขอผมเตรียมความพร้อมให้คุณก่อน” อลันเองก็ปวดหนึบมากที่กลางกายเช่นกัน เพียงแต่เขากลัวว่าจะทำให้ข้าวหอมเจ็บจึงต้องอดทนอย่างค่อยเป็นค่อยไป

“อื้อ... ฉะ...ฉัน...อ่า...” ข้าวหอมพูดอย่างไม่เป็นคำ เธอไม่สามารถบรรยายความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังรู้สึกอยู่ขึ้นมาได้ ข้าวหอมทำได้แค่ครวญครางและบิดร่างไปมาตามการไล้เลียของอลันเท่านั้น

อลันที่กำลังสนุกกับร่างนวลเนียนจนแทบหูอื้อ เขายังคงเลียไล้ไปทั่วสรรพางค์กายของข้าวหอมอย่างหลงใหล กระทั่งมาถึงกลางกายสาว เขามองขนบาง ๆ ที่ปิดบังเนินอวบใหญ่ไม่นาน ลิ้นสากของเขาก็ตวัดเข้าที่ยอดเนินจนเสียงข้าวหอมร้องครางขึ้นมาเสียงดังอย่างอดไม่ไหว

“อ๊า... อา... อ๊ะ...อ๊า..” ข้าวหอมได้แต่เอื้อมมือเล็กไปขยุ้มหัวทุยของอลันเพื่อคลายความเสียวซ่านที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างสุดจะทน

อลันตวัดเลียจนเห็นน้ำใสไหลออกมา เขาในตอนนี้เริ่มทนไม่ไหวแล้วเช่นเดียวกัน เมื่อเห็นว่าร่างเล็กพร้อมแล้ว อลันก็นำน้องชายดันพรวดเดียวจนข้าวหอมสะดุ้งขึ้นอย่างเจ็บปวด

“ฮึก... เจ็บ” เสียงข้าวหอมดังออกมาพร้อมน้ำตาใสไหลรินลงที่ปลายหางตา

“อ่า... ผมก็เจ็บ..คุณ..คุณรอก่อน อีกเดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว” อลันกัดฟันพูดออกมาเพื่อปลอบร่างเล็กที่อยู่ใต้ร่างเขาในตอนนี้

อลันค่อย ๆ จูบซับน้ำตาของข้าวหอมและไล้เลียไปตามใบหูและซอกคอของเธอเพื่อให้ข้าวหอมผ่อนคลายลง ตอนนี้เธอเล่นตอดรัดเขาเสียแน่นจนขยับไม่ได้เลยทีเดียว อลันอยากโจนจ้วงร่างเข้าหาเธออย่างบ้าคลั่ง ถ้าไม่ติดว่าเขาไม่อยากทำให้เธอต้องเสียความรู้สึกกับประสบการณ์ครั้งแรก อลันคงจัดการเธอไปนานแล้ว

เมื่อเห็นว่าข้าวหอมเริ่มผ่อนคลายลง อลันก็เริ่มขยับสะโพกอย่างยากลำบากช้า ๆ เสียงครางของข้าวหอมดังขึ้นมาอีกครั้งอย่างอดไม่ไหว อลันพอได้ยินก็ยิ่งเร่งความเร็วมากขึ้นไปอีก เขาอดทนมานานจนปวดแปลบไปหมดแล้ว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง พั่บ พั่บ ไปทั่วทั้งห้อง ไม่แพ้เสียงครางของข้าวหอมเลยแม้แต่นิดเดียว

“อ่า... ผม... ผมไม่ไหวแล้ว” เสียงกระท่อนกระแท่นของอลันที่ใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางดังออกมา

“ฉะ...ฉันก็ไม่ไหวแล้วค่ะ” ข้าวหอมที่กำลังจะสุขสมเป็นครั้งที่สามบอก