8-แรกพบ

หกปีก่อน

รินลดา โชติรัตน์ ชื่อเล่น ข้าวหอม เธอเพิ่งเรียนจบเลขานุการจากมหาวิทยาลัยในกรุงเทพแห่งหนึ่ง ข้าวหอมเห็นโรงแรมเปิดรับสมัครพนักงานจึงลองไปสมัครดู เธอไม่คิดว่าตัวเองจะสอบผ่านตั้งแต่แรก เพราะมีคนมีประสบการณ์มากมายมาสมัครเช่นเดียวกัน

ผู้จัดการโรงแรมอย่างนาตยาเห็นข้าวหอมเป็นเด็กเรียบร้อยและเกรดดีมาก อีกทั้งรูปร่างหน้าตาที่สูงโปร่ง สะอาดสะอ้าน รวมถึงคำพูดคำจาที่ต่างจากเด็กทั่วไป ทำให้เธอรับข้าวหอมมาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาของเธอ

ข้าวหอมเริ่มทำงานในตำแหน่งนี้ด้วยเงินเดือนไม่มากนักตามฐานเงินเดือนของนักศึกษาจบใหม่ แต่ด้วยความขยันขันแข็ง ทำให้ข้าวหอมผ่านการทดลองงานอย่างสบาย ๆ เธอได้รับการปรับเงินเดือนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

นาตยาเล่าให้ข้าวหอมฟังว่าโรงแรมนี้เป็นของอลัน ซึ่งตอนนั้นเขายังไม่เดินทางมาที่เมืองไทย เธอบอกว่าท่านประธานจะเข้ามาดูงานในช่วงปลายปีนี้ตามหมายกำหนดการที่เลขาส่วนตัวของเขาแจ้งเธอมา

ข้าวหอมจดบันทึกวันเวลาเอาไว้กันลืม เธอมีหน้าที่เข้าร่วมประชุมกับหัวหน้าอย่างนาตยาในวันนั้น ข้าวหอมจึงต้องเตรียมเอกสารทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนการประชุม

เมื่อถึงวันที่อลันเดินทางมาถึงโรงแรม พนักงานจำนวนมากไปยืนเข้าแถวต้อนรับเขาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย รวมทั้งข้าวหอมและนาตยาก็ไปด้วยเช่นกัน

นาตยากล่าวต้อนรับท่านประธานด้วยภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว สร้างความประทับใจให้อลันและลูกน้องที่ติดตามมาไม่น้อย เขาไม่ได้สนใจข้าวหอมตั้งแต่ทีแรกเพราะมีพนักงานหลายคนมารวมตัวกันต้อนรับ

อลันเข้าร่วมประชุมกับผู้บริหารโรงแรมในเวลาต่อมา เขาจึงได้พบข้าวหอมที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่กี่เดือน ด้วยบุคลิกและหน้าตาของข้าวหอม ทำให้อลันแปลกใจไม่น้อยที่นาตยารับคนอายุน้อยอย่างข้าวหอมเข้ามาทำงาน เขาแอบมองดูข้าวหอมบ่อย ๆ ระหว่างที่นั่งประชุมกันอยู่ ซึ่งข้าวหอมไม่รู้ตัวเลยว่าเธอได้รับความสนใจจากท่านประธานอย่างอลันเข้าเสียแล้ว มีเพียงโลแลนเลขาส่วนตัวของอลันเท่านั้นที่มองเห็น

หลังจากเจอกันครั้งแรก ข้าวหอมที่เป็นผู้ช่วยเลขาของนาตยาก็มีเอกสารที่ต้องไปส่งให้อลันลงนามแทนเจ้านายของเธออย่างนาตยาบ่อย ๆ ทำให้อลันอดที่จะอยากทำความรู้จักกับข้าวหอมไม่ได้

แรก ๆ อลันก็ทำเป็นนิ่งขรึมตามตำแหน่งประธานของตนเอง ทำให้ข้าวหอมอดรู้สึกหวั่นเกรงชายต่างชาติตัวโตคนนี้ไม่ได้ หลายครั้งที่ข้าวหอมซุ่มซ่ามจนอลันอดบ่นเธอไม่ได้ เขาจึงเปลี่ยนท่าที โดยลดความเคร่งขรึมลงเล็กน้อย แต่ข้าวหอมก็ยังคงกลัวเขาอยู่

ความสัมพันธ์ระหว่างข้าวหอมกับอลันในช่วงแรกยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งสองต่างรักษาระยะห่างระหว่างกันเป็นอย่างดี ถึงโลแลนจะสังเกตเห็นแล้วว่าเจ้านายให้ความสนใจผู้ช่วยเลขาตัวน้อยอยู่บ้างในบางครั้ง แต่ในเมื่อเจ้านายของเขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม โลแลนก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง

อลันเลื่อนเวลาเดินทางกลับประเทศจากที่จะอยู่ทำงานที่นี่เพียงหนึ่งสัปดาห์ เขาก็เลื่อนไปเป็นสามเดือนทันที อลันพอได้เห็นข้าวหอมบ่อยเข้า เขาก็เกิดอยากลองรสชาติของผู้หญิงเรียบร้อยอย่างเธอดูสักหน่อย

หลังจากอลันตัดสินใจได้แล้วว่าจะลองเล่นกับเด็กไม่ประสาอย่างข้าวหอม เขาก็เริ่มเรียกเธอเข้ามาพบบ่อยครั้ง ถึงแม้ว่านาตยาจะแปลกใจไม่น้อยที่แค่ชงกาแฟ อลันยังต้องเรียกผู้ช่วยเลขาของเธอไปเสียอย่างนั้น เพียงแต่นาตยาเองก็เป็นแค่ลูกจ้างคนหนึ่ง เธอจึงไม่กล้าซักไซร้ข้าวหอมว่าท่านประธานเรียกไปทำไมบ่อย ๆ

ข้าวหอมที่ต้องเผชิญหน้ากับท่านประธานเองก็ไม่เข้าใจเช่นเดียวกัน เธอไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติของอลันเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งที่เขาเข้ามาใกล้เธอโดยบังเอิญ ทำให้ข้าวหอมชักจะทำตัวไม่ถูก เธอไม่เคยมีแฟนมาก่อนเพราะเป็นเด็กตั้งใจเรียน และยายสายังสอนให้ข้าวหอมอย่าไว้ใจผู้ชายง่าย ๆ ข้าวหอมจึงระวังตัวอยู่ตลอด

อลันที่มักจะมีสาว ๆ เข้าหาก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยที่ข้าวหอมต่างจากผู้หญิงคนอื่น เขายิ่งอยากเอาชนะข้าวหอมให้ได้และอยากให้เธอมาอยู่ใต้ร่างเขาสักครั้ง ซึ่งโลแลนเองก็เพิ่งเห็นว่าเจ้านายของเขาดูสนุกกับการหยอกล้อสาวน้อยอย่างข้าวหอมมาก โลแลนเดาว่าไม่นานเจ้านายของเขาจะต้องได้ข้าวหอมมาเป็นหนึ่งในผู้หญิงของท่านแน่ เพียงแต่จะใช้เวลานานแค่ไหนเขาก็ไม่อาจเดาได้ เพราะโลแลนเองก็เพิ่งเคยเจอผู้หญิงอย่างข้าวหอมเช่นเดียวกัน สาว ๆ ของอลันนั้นส่วนใหญ่เป็นพวกเห็นแก่เงินและความสบาย แค่นอนกับเจ้านายเขาไม่กี่วัน พวกเธอก็แทบจะไม่ต้องทำงานกันเป็นปีแล้ว

ข้าวหอมไม่รู้ตัวเลยว่าเธอตกเป็นเป้าหมายให้พิชิตของอลัน เธอยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างขยันขันแข็ง เพื่อส่งเงินไปให้ยายที่อยู่ต่างจังหวัด ข้าวหอมไม่อยากให้ยายต้องเหนื่อยขายขนมอีก เธอจึงไม่เคยบ่นเลยสักครั้งถ้าต้องทำโอทีจนดึกดื่น

พฤติกรรมของข้าวหอมยิ่งทำให้นาตยาเอ็นดูเธอมากขึ้นทุกวัน ยากนักที่เด็กจบใหม่จะขยันอย่างข้าวหอม เธอเห็นพนักงานใหม่หลายคนยังทำงานเช้าชามเย็นชามกันอยู่เลย มีก็แต่ข้าวหอมที่แตกต่างกับคนพวกนั้นราวฟ้ากับเหว

อลันใช้เวลาสามเดือนก็ยังไม่ได้แม้แต่จะแตะตัวข้าวหอม ทำให้เขาจำใจต้องเดินทางกลับประเทศไปก่อนเพื่อสะสางงาน โดยเขายังสั่งให้ข้าวหอมไปส่งตัวเองที่สนามบินในวันเดินทางกลับอีกด้วย สร้างความประหลาดใจให้ข้าวหอมเป็นอย่างมาก แต่ด้วยหน้าที่ของผู้ช่วยเลขา คำสั่งของท่านประธานเธอจึงไม่อาจขัดได้

“ครั้งหน้าที่ผมมา คุณต้องไปรับผมที่สนามบินด้วย เข้าใจไหม” อลันสั่งระหว่างที่กำลังนั่งรถของโรงแรมไปยังสนามบิน ซึ่งที่นั่งด้านข้างก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากข้าวหอม

“ทราบแล้วค่ะท่านประธาน” ข้าวหอมตอบกลับด้วยสำเนียงอังกฤษ เธอมีความรู้ด้านภาษามากถึงสามภาษา ทำให้ข้าวหอมสื่อสารกับอลันได้ไม่ยาก

“คุณอยากได้ของฝากอะไรไหม ผมจะเอามาให้คราวหน้า” อลันยังคงชวนคุยต่อ ถึงแม้ว่าข้าวหอมจะไม่สนใจจะมองเขาเลยก็เถอะ

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณท่านประธานมาก” ข้าวหอมอดจะขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาไม่ได้ เธอรู้สึกว่าท่านประธานปฏิบัติกับเธอต่างจากพนักงานคนอื่นเล็กน้อย แต่ข้าวหอมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกแบบนั้น ข้าวหอมคิดว่าตัวเองเป็นแค่พนักงานคนหนึ่งมาตลอด

“เฮ้อ เมื่อไหร่คุณจะยิ้มให้ผมเหมือนคนอื่นบ้าง” อลันอดถอนหายใจเสียงดังไม่ได้ เขาเคยเห็นข้าวหอมเวลาคุยกับพนักงานคนอื่น แต่เธอกลับไม่เคยยิ้มหวานให้เขาเลยสักครั้ง

“ขอโทษนะคะท่านประธาน ฉันคิดว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมนัก” ข้าวหอมยังคงตอบกลับด้วยท่าทางสงบนิ่ง ต่างจากหญิงสาวคนอื่นที่ถ้าได้อยู่ข้างอลัน ผู้หญิงพวกนั้นคงนั่งตักออดอ้อนเขาไปนานแล้ว

“อืม… ช่างมันเถอะ” อลันทำอะไรไม่ได้มากนัก เขากลัวว่าถ้าเข้าใกล้เธอมากเกินไปจะกลายเป็นว่าเขาคุกคามทางเพศพนักงาน อลันยังคงอยากรักษาหน้าของเขาเอาไว้อยู่

เมื่อถึงสนามบินในเวลาต่อมา ข้าวหอมลงจากรถไปส่งอลันและโลแลนตามคำสั่ง เธอยังคงมีสีหน้านิ่งเรียบตามปกติ ถึงแม้ว่ารอบข้างจะเป็นลูกน้องของอลันหลายคนก็ตามที ข้าวหอมเห็นแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกที่อลันมาถึงโรงแรมแล้ว เขามีบอดี้การ์ดหลายคนคอยตามทุกครั้ง นี่จึงทำให้ข้าวหอมต้องรักษาระยะห่างจากท่านประธานมากเป็นพิเศษ เธอไม่คิดว่าท่านประธานจะเป็นคนดีสักเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันเป็นพรวนแบบนี้แน่

ข้าวหอมมองส่งกลุ่มของอลันที่กำลังเดินเข้าไปเช็คอินโดยไม่ได้พูดอะไร เธอรอจนกว่าพวกเขาจะเข้าไปด้านในเกทครบแล้วจึงเดินกลับออกไปขึ้นรถของโรงแรมเพื่อกลับไปทำงานต่อ ข้าวหอมไม่ได้รู้สึกอะไรในการมาส่งอลันครั้งนี้ เธอคิดเพียงแค่ว่าเขาคงอยากให้พนักงานมาส่งอย่างสมเกียรติเท่านั้น

“เป็นยังไงบ้างข้าวหอม” นาตยาถามเมื่อเห็นข้าวหอมกลับเข้ามาในห้องทำงานของเธอ

“ปกติดีค่ะ ท่านประธานกับคนของเขากลับไปแล้ว” ข้าวหอมยิ้มหวานบอก

“เฮ้อ ท่านประธานมาทีไรก็วุ่นวายแบบนี้แหละ หลังจากนี้พี่คงต้องรบกวนข้าวหอมแล้ว”

นาตยายิ้มบางส่งกลับให้ผู้ช่วยเลขาของเธอ เมื่อมีข้าวหอมอยู่ ตัวเธอเองก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรมากมายนัก นับว่าการเลือกข้าวหอมมาเป็นผู้ช่วยเลขาเป็นสิ่งที่เธอทำถูกต้องแล้ว นาตยาไม่คิดว่าข้าวหอมจะเก่งกาจมากขนาดนี้แต่แรก ยิ่งพอได้ทำงานร่วมกันทุกวันและเห็นความสามารถของข้าวหอมแล้ว นาตยายิ่งพึ่งพาข้าวหอมให้ช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอต้องไปทำเองบ่อย ๆ

“พี่อย่าพูดแบบนี้เลยนะคะ นี่เป็นหน้าที่ของข้าวหอมอยู่แล้วค่ะ” ข้าวหอมยิ้มหวานตอบ

ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนที่ต่างคนจะต่างก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อไป จนกระทั่งหมดเวลาทำงานในวันนี้

ข้าวหอมนั่งรถเมล์กลับหอพักของเธอซึ่งอยู่ไม่ไกลนักเหมือนเช่นทุกวัน เธอไม่ได้คิดเรื่องของท่านประธานเลยหลังจากส่งเขาขึ้นเครื่อง ข้าวหอมรู้ดีว่าตัวเองแตกต่างจากเขามากจึงไม่คิดอาจเอื้อมแต่แรก เธอไม่อยากกลายเป็นของเล่นคนรวยเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ชอบรวยทางลัด ข้าวหอมอยากหาเงินด้วยตัวเองเท่านั้น คำสอนของยายสายังคงติดอยู่ในความทรงจำของข้าวหอม อีกทั้งเรื่องราวแม่ของเธอที่ได้รับรู้มาตลอดจากยายก็ทำให้ข้าวหอมไม่อยากมีแฟนจนถึงทุกวันนี้