11

นั่นแหละครับพากันไปโรงบาลแถมไม่ทัน พ่อก็ด่าผมไปตลอดทางเลยดีหน่อยที่เช้านี้แม่ไม่อยู่ครับ แม่ต้องออกไปบ้านเพื่อนแต่เช้า แค่เจอคำด่าของพ่อคนเดี๋ยวผมก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้วขออย่าให้เจอแม่ด่าอีกเลยครับ

“พี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ทันระวังเอง” ผมเดินไปนั่งลงที่ข้าง ๆ น้อง ที่ตอนนี้พากันนั่งรอที่ช่องรับยาอยู่ น้องโดนเย็บไปสองเข็มครับ

“คิดมาก หนูไม่เจ็บเลย หนูเป็นคนแกล้งพี่เอง”

“อย่าแกล้งกันแบบนี้อีกนะ ดีนะที่เย็บแค่สองเข็มถ้าหนูเป็นอะไรหนักกว่านี้มีหวังพ่อแม่หนูคงมาแหกอกมันแน่ ๆ” พ่อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ผมต้องสะกิดแขนท่านเบา ๆ

“เอ่อ…ค่ะ หนูขอโทษนะคะ”

“ที่พ่อพูดเพราะพ่อห่วงเรานั่นแหละ” รอบนี้น้ำเสียงของพ่อเบาลง

“ขอบคุณนะคะคุณลุง”

“555” พ่อแค่นหัวเราะออกมา ทำให้น้องหันมามองหน้าผมเลยครับ พร้อมกับทำท่าสงสัยว่าน้องพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

หลังจากที่นั่งรอยาเกือบสิบนาทีได้ครับ แล้วก็ถึงคิวสักทีน้องได้ยายแก้ปวดแก้อักแสบฆ่าเชื้อแล้วก็ชุดล้างแผลทำความสะอาด หมอบอกว่าเอาไว้ล้างเวลาที่ไม่อยากมาล้างกับหมอ สามารถล้างเองได้เลย ส่วนไหมที่ใช้เย็บแผลเป็นไหมละลายไม่ต้องมาตัดไหม พอถึงเวลาไหมก็จะละลายหายไปเอง

“เย็นนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่นะ” พ่อหันมาพูดกับผม

“ไปไหนกันครับ”

“เพิ่มความหวานสักหน่อย อีกสามสี่วันก็กลับ”

“เบาได้ก็เบานะครับ ผมไม่อยากมานั่งเลี้ยงน้องตอนอายุสามสิบ”

“555 ไม่ได้เลี้ยงหรอกน้อง กูว่ากูน่าจะได้เลี้ยงหลานมากกว่า” ประโยคนี้พ่อพูดกับผม แต่สายตาพ่อมองไปที่น้องครับ มองผ่านกระจกมองหลัง ทำให้เห็นคนตัวเล็กที่นั่งกินน้ำชาไข่มุกอย่างสบายใจ

แค่ก ๆ แค่ก ๆ

“ค่อย ๆ ดูดสิครับ” ผมหันไปพูดกับน้อง คงเป็นเพราะประโยคของพ่อเมื่อกี้ถึงทำให้เจ้าตัวเขาสำลักน้ำได้

“ดูดเร็วไปหน่อยค่ะ ไข่มุกติดคอ” น้องตอบกลับมา พร้อมกับยิ้มแห้ง ๆ ให้ผม

“หนูไม่ใช่คนที่นี้เหรอ” พ่อเอ่ยถามขึ้นมา

“ค่ะ หนูเป็นคนกรุงเทพค่ะ”

“เอ่อ…แล้วมาทำอะไรที่นี้เหรอ”

“หนูมาหาเมษาค่ะ เมษาอยากเจอ”

“ใช่เมษาจริงหรือเปล่า อย่าเชื่อใจใครมากนะบางทีมันก็ไม่น่าไว้ใจสักเท่าไหร่หรอก” ประโชคนี้ผมรู้ดีเลยว่าบางคนที่พ่อพูดถึงคือผม

“ค่ะคุณลุง” น้องตอบพ่อผม ก่อนที่จะหันมาพูดกับผม “ว่าแต่เมษาอยู่ไหนเหรอคะพี่คีย์”

“เดี๋ยวพี่บอกให้เมษามาหาที่บ้านนะ หนูไม่ค่อยดีอย่าออกนอกบ้านเลย”

“เอ่อ…”

“ไม่ต้องกลัวลูกชายลุงหรอก มันไม่ทำอะไรหนูหรอก มันไม่กล้าที่จะทำแล้วก็ไม่คิดจะทำด้วย ไม่ต้องห่วงตอนที่ลุงไม่อยู่ ลุงชวนเมษามาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว” พ่อร่ายประโยคยาว ๆ ออกมา แบบนี้ใช่ไหมครับที่เขาว่ากันว่าเราเลี้ยงลูกเอง เราย่อมลูกว่าลูกเราเป็นคนยังไง ก็เป็นอย่างที่พ่อว่าครับ ผมไม่กล้าและไม่เคยแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ บอกแล้วไงครับ อยากได้ใจมากกว่าได้ตัวน้อง

เพียงไม่นานรถของผมก็ขับมาจอดที่หน้าบ้าน โรงบาลกับบ้านอยู่ใกล้กันพอสมควรเพราะบ้านผมอยู่ในตัวเมือง ส่วนร้านสักก็อยู่ติดทะเล ยิ่งคอนโดไม่ต้องห่วงเลยครับมีแต่วิวทะเล

“พ่อไปเลยนะคีย์ แม่รออยู่บ้านเพื่อนแล้ว” พ่อลดกระจกลงมานิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยพูดกับผม

“ไปตอนนี้เลยเหรอครับ”

“ตอนนี้ ถ้าไม่อยู่บ้านก็ล็อกบ้านดี ๆ ด้วยนะ”

“ครับ”

“เดินทางปลอดภัยนะคะคุณลุง” น้องหันมาพูดกับพ่อผม ซึ่งท่านก็ยิ้มรับ แล้วขับรถออกไป

“เข้าบ้านกันเถอะ เมษาน่าจะถึงแล้ว” ผมเอ่ยชวนน้องเข้าบ้าน เพราะตอนนี้ท้องฟ้าดูท่าว่าฝนจะตกครับ

พากันเดินเข้ามาในบ้าน ก็ไม่มีคนอยู่หรอกครับ ปู่ย่าเขาไม่ค่อยอยู่บ้านสักเท่าไหร่ครับติดเพื่อนส่วนมากนอนบ้านเพื่อน เห็นแบบนี้เพื่อนเยอะกว่าผมอีกนะ ส่วนแม่บ้านของที่นี้เขาก็จะมีห้องพักส่วนตัวกันอยู่แล้วจะไม่ค่อยมาวุ่นวายในบ้านสักเท่าไหร่ นอกจากจะโทรเรียกเอาเขาถึงจะมา

พอเข้ามาในบ้าน ผมก็ให้น้องนั่งเล่นที่โซฟาส่วนตัวเองก็เดินเข้าครัวมาเตรียมข้างเข้าให้น้อง เพราะมียาที่ต้องกินตอนเช้า อาหารที่ดีที่สุดสำหรับคงแฮงค์คือข้าวต้มร้อน ๆ ไม่ก็ของที่มันเปรี้ยว ๆ

เพียงไม่นานผมก็เตรียมอาหารจนเสร็จ พอเดินออกมาก็เจอบุคคลที่มาใหม่สองคน ซึ่งทั้งคู่ก็มองมาที่ผมอย่างแปลกใจ

“มองทำไม” ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัย พวกเอาแต่มมองหน้าผมสลับกับมองสิ่งที่อยู่ในมือผม

“มึงทำข้าวต้มเหรอ?” ไอ้ขุนเป็นเอ่ยถาม

“อืม”

“ถามจริงพี่คีย์” เมษาลุกขึ้นเข้ามาใกล้ผม พร้อมกับก้มมองชามข้าวต้มกุ้ง “หื้อ…หอมด้วยอะ”

“กูว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดสักอย่าง”

“หนูก็ว่าอย่างงั้นค่ะ”

“ไร้สาระ!” ผมพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาน้องที่นั่งอยู่ที่โซฟา “กินข้าวก่อนนะ ค่อยกินยา”

“เมษากำลังจะถามพอดีเลย ว่าขนมไปทำอะไรมาเหรอเมื่อคืนยังปกติอยู่เลย”

“เออนั่นดิ มึงทำเหรอไอ้คีย์” ไอ้ขุนหันมาทางผม

“เออ กูทำ”

“ห๊ะ!!” ทั้งคู่พากันร้องตกใจพร้อมกันเสียงดัง

“จริง ๆ มันเป็นเพราะขนมเองแหละ” น้องเอ่ยขึ้น ก่อนจะก้มหน้าตักข้าวต้มขึ้นมาชิม

“เล่าหน่อย” เมษาเดินเข้าไปนั่งลงข้างน้อง

จากนั้นน้องก็เล่าให้เมษาฟังทั้งหมด อีกคนก็ตั้งใจฟัง อีกคนก็ตั้งใจเฝ้า ส่วนอีกคนก็ยืนมองหน้าผมอย่างจริงจังจนผมต้องเดินหนีมาออกมาทางครัว เพราะรู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ขอเดินหนีก่อนแล้วกันครับยังไม่อยากตอบคำถามมัน