13

ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันหลับไปนานแค่ไหน รู้สึกตัวอีกที่ก็ตอนที่ได้ยินเสียงคนคุยกันแล้ว แต่ก็ไม่ได้ลืมตามองหรอก แอบฟังมากกว่าเพราะส่วนมากที่ฉันได้ยิน มันจะเป็นเรื่องของฉันทั้งนั้น

“พี่คีย์ชอบขนมเหรอ” เป็นเสียงของเมษาที่เอ่ยถามพี่คีย์ ในใจฉันอยู่ๆ มันก็ตื่นแรงขึ้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกำลังตื่นเต้น

“รู้อยู่แล้ว จะถามพี่อีกทำไม” พี่คีย์พูด

“อะไรที่ทำให้มึงชอบว่ะ” เสียงนี้น่าจะเป็นพี่ทิว ซึ่งฉันเองก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน

“กูจำเป็นต้องมานั่งบอกพวกมึงใช่ไหม”

“เออน่า กูอยากรู้”

“น้องไง เพราะเป็นน้อง กูถึงชอบ” พี่คีย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“แต่สเป็กมึงไม่ใช่แบบนี้นะ”

“กูไม่เถียง กูชอบคนผมสั้นไม่กินเหล้าเรียบร้อยพูดเพราะแต่กับน้องเป็นข้อยกเว้น น้องมีในสิ่งที่คนอื่นไม่มีนั่นคือความสบายใจ กูอยู่กับน้องแล้วกูสบายใจ” พี่คีย์ร่ายประโยคยาวๆ ออกมาทำให้ฉันนอนยิ้มอยู่ในใจ ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ายิ้มเพราะอะไร

“กูถือว่ามึงก็ชัดเจนดี”

“กูไม่ใช่มึง”

“อย่ามายุ่งกับบ้านกู ไอ้สัส!”

เพียงไม่นานเสียงพูดคุยกันก็หายไป ฉันเลยลืมตาขึ้นมามองรอบๆ สรุปไม่มีใครอยู่แล้วค่ะเหลือแค่ฉันคนเดียวที่นั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำคนเดียว

ครืด… ครืด…

กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาทำให้ฉันต้องกดรับสายในทันที เพราะสายนี้ถ้าไม่รับฉันอาจมีสิทธิ์ตายได้เลยนะ

“ฮัลโหลค๊า”

{อยู่ไหนครับ พี่ไม่เห็นหน้าเราเลยนะเดี๋ยวนี้} เป็นพี่เลย์ค่ะที่โทรเข้ามา

“คิดถึงเหรอ หืม” ฉันแกล้งพูดเสียงกวนๆ ใส่เขา

{อย่าให้พี่ตามตัวเจอนะ} นี้ไม่ใช่คำขู่ค่ะ แต่ถ้าเขาตามตัวฉันเขาสามารถตามเจอจริงๆ

“โอ๋ๆ อยู่ชลบุรีค่ะ”

{ออกมาเจอกันหน่อยไหม}

“พี่อยู่ไหน”

{ที่เดิมครับ} ที่เดิมของเขาคงไม่พ้นบ้านพักติดทะเลหรอกค่ะ เพราะทุกครั้งที่เขามาตรวจงานที่ชลบุรี เขามักจะมาพักที่บ้านหลังนี้เสมอ

“ค่ะ เดี๋ยวไปนะคะ”

{อยากเจออีกคนด้วยครับ}

“ใครคะ?” ฉันรู้ว่าพี่เลย์หมายถึงใคร

{อย่ากวนประสาทพี่ครับ}

“ค่ะ โอเคค่ะพี่ชาย”

บทสนทนาของฉันและเขาสิ้นสุดลงแค่นี้ ฉันก็วางสายจากเขาหันกลับมาสนใจคลองน้ำต่อ ฉันนั่งคิดอะไรไปเรื่อยๆ ได้เพียงไม่นานพี่คีย์ก็เดินเข้ามา

“ตื่นแล้วเหรอ” พี่คีย์เดินเข้ามานั่งลงข้างฉัน

“พี่คีย์ เย็นนี้พาขนมไปทำธุระหน่อยสิ” ฉันรีบพูดขึ้นทันทีที่เขาพูดจบ

“ไปไหน?” เอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

“หาพี่เลย์”

“อ๋อ…ได้ เดี๋ยวพี่พาไป”

“แล้วคนอื่นไปไหนหมดแล้วคะ” ฉันถามถึงคนอื่นเพราะเหมือนว่าตอนนี้ฉันจะเห็นแค่พี่คีย์คนเดียว

“พวกมันพากันออกไปซื้อของข้างนอก”

“อ๋อ”

“ว่าแต่พี่ขนมมาเที่ยวเหรอ”

“เปล่าค่ะ เขามาทำงาน”

“งานอะไรเหรอครับ”

“ตอกเสาปูนค่ะ”

“…” พี่คีย์เงียบไปเลยค่ะ

“ฮ่าๆ ล้อเล่นค่ะ เขาเป็นวิศวะกรค่ะ” ฉันแค่นหัวเราะออกมาทันที ที่เห็นว่าพี่คีย์เงียบไป

“ตลกนะเราอ่ะ” พี่คีย์เอื้อมมือมาจับหัวฉันโยกไปมาอย่างเอ็นดู แต่จากฉันที่อยู่ๆ ก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา

เหมือนว่ามันกำลังมีผีเสื้อมากมายมาบินอยู่ในท้อง มันรู้สึกวูบวาบแปลกๆ บอกไม่ถูก

3ชั่วโมงผ่านไป

ฉันให้พี่คีย์พามาหาพี่เลย์ที่บ้านพักของเขา ดีที่วันนี้เพื่อนเขามากันแค่สองสามคนไม่ได้เยอะมาก ก็คนที่ฉันเคยๆ เห็นนั่นแหละ

“ฮัลโหล น้องถึงแล้ว” ฉันกดโทรหาเขาทันทีที่ฉันมาถึงหน้าบ้านพักของเขา

{ครับ เดี๋ยวออกไป}

“ด่วนนะคะ ฝนกำลังจะตกแล้ว” ตอนนี้อากาศเริ่มเปลี่ยนก่อนออกมาจากบ้านพี่คีย์ท้องฟ้าก็ยังสดใสอยู่ แต่พอมาถึงบ้านพักพี่เลย์ท้องฟ้าจากที่สดใสก็กลายเป็นสีครึ้มสักงั้น

เพียงไม่นานพี่เลย์ก็เดินออกมาจากบ้านพัก เขาเดินออกมาในชุดธรรมดาเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นปกติตามเขาแหละ

“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้พี่เลย์ ก่อนจะแนะนำทั้งคู่ในห้องรู้จักกัน “พี่เลย์ คนนี้พี่คีย์ค่ะ รุ่นพี่ของขนมเองอายุเท่ากันกับพี่”

“สวัสดีครับ” ทั้งคู่ต่างก็ทั้งทายกันปกติ ตอนแรกฉันก็เกร็งๆ คิดว่าพี่เลย์จะถามนั่นถามนี้เยอะเยะ แต่พอเอาเข้าจริงเขากลับไม่ถามอะไรฉันเลยสักคำ

ตอนนี้พวกเราเปลี่ยนที่นั้งคุยกัน เข้ามานั่งคุยในบ้าน ข้างในก็มีเพื่อนของพี่เลย์อยู่ มีพี่กัส พี่พรีม พี่บอส ทั้งสามคนฉันสนิทหมดเลย สนิทชนิดที่ว่าพากันมารับฉันที่บ้านเพื่อพาหนีพี่เลย์เที่ยว

“บังเอิญจังเลยนะขนม” ทันทีที่พี่พรีมเห็นฉัน เขาก็เอ่ยแซวฉัน พร้อมกับอมยิ้มออกมา

“อะไร ขนมไม่รู้เรื่องนะ”

“แฟน?” พี่บอสถามฉัน ปรายตามองไปที่พี่คีย์

“ไม่ใช่”

“เดี๋ยวก็ใช่” รอบนี้เป็นน้ำเสียงของพี่กัสที่พูดขึ้น

“น้องอกหักอยู่ไหมล่ะ ใครจะเริ่มใหม่ได้เร็วขนาดนั้น” ฉันรีบหันไปตอบพี่กัสทันที

“เหรอครับ แต่มาเที่ยวกับเขาเนี่ยนะ”

“ขนมมาหาเพื่อนไหมล่ะ”

“ไม่เคยรู้ว่าขนมมีเพื่อนที่นี่ด้วย”

ฉันเหมือนคนที่กำลังโดนต้อนให้จนมุม และก็ยอมรับสารภาพในที่สุด

“เพ้อเจ้อ!” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก ก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำ

***