6

หลังจากที่อยู่เที่ยวเล่นที่ชลบุรีจนครบสามวัน นี้ก็ถึงเวลาที่ต้องเดินทางกลับแล้วค่ะ ตลอดระยะเวลาที่ฉันอยู่เที่ยวที่นี้ ฉันก็ยังมีเมษาที่คอยแวะเวียนมาเล่นด้วยบ่อยครั้ง ส่วนพี่คีย์นาน ๆ ที่จะได้เจอค่ะ เห็นเมษาบอกว่าพี่คีย์ติดลูกค้ารายใหญ่รายสำคัญ

“ถึงบ้านแล้ว โทรมาบอกกันบ้างนะ” เป็นเมษาค่ะ ที่ยืนอยู่ข้างรถฉันตอนนี้

“โอเค เธอเข้าร้านได้แล้ว ฝนจะตกแล้ว” ฉันพูดกับเมษา พรางส่งสายตาไปที่ท้องฟ้า เพราะตอนนี้ท้องฟ้าครึ้มมาก ครึ้มจนน่ากลัว

“ไม่เปลี่ยนใจกลับพรุ่งนี้เหรอ ฝนจะตกแล้วนะ”

“ไม่เป็นไร เรากลับได้ สบายมาก”

“เธออาจจะสบาย แต่อีกคนอาจจะกำลังว้าวุ่นใจก็ได้นะ” เมษาพูดไปก็ส่งสายตามองที่ร้านสักไป

“555 เข้าร้านได้แล้ว เราไปแล้วนะ” แค่นหัวเราะออกไป ก่อนที่จะค่อย ๆ เลื่อนกระจกรถขึ้นจนปิดสนิท

ใจหนึ่งก็กลัวการขับรถตอนฝนตก แต่มันจำเป็นแหละในเมื่อเที่ยวได้ พอถึงเวลาทำหน้าที่ของตัวเอง ฉันก็ต้องทำให้ได้สิ

ตลอดการขับรถหนึ่งชั่วโมงเต็ม ฝนก็ตกลงมาตลอดทาง ซึ้งมันไม่ได้ตกแรงมากเท่าไหร่ ฉันพยายามสังเกตรถคันหลังที่ขับตามฉันมาตั้งแต่ที่ฉันออกจากชลบุรีนั่นแหละ คันนั่นตามฉันมาตลอด ตอนแรกก็คิดแค่ว่าคงไปทางเดียวกันไม่ได้คิดอะไร แต่พอฉันจอดปั๊มไหน คันนั้นก็จอดตามตลอดแต่ไม่มีคนลงจากรถนะ ตามฟิล์มรถยังดำสนิทอีกตั้งหาก รถที่ขับตามฉันเป็นรถ BM สีดำด้านค่ะสวยมากสวยยันป้ายทะเบียนเลย กน999

ครืด… ครืด…

“ฮัลโหล”

{เธอถึงไหนแล้ว} เป็นเมษาที่โทรเข้ามา

“ใกล้แล้ว”

{ทางนั้นฝนตกไหม ทางนี้ฝนตกหนักมาก}

“นิดหน่อย เธอคุยเป็นเพื่อนเราหน่อยสิ” ตอนแรกก็ว่าจะไม่กลัวรถคันที่ขับตามหรอก แต่คิดไปคิดมากลัวไว้หน่อยก็ดี

{หืม? มีอะไรหรือเปล่า}

“แค่กลัวน่ะ มีรถขับตามเราตั้งแต่ออกจากชลบุรีแล้วอ่ะ”

{555 บอกลักษณะของรถได้ไหม}

“บีเอ็มสีดำด้าน กน999”

{555 เธอคิดมาก ขับรถดี ๆ นะ แค่นี้แหละ} แล้วสายก็ถูกตัดไป ก่อนที่สายจะตัดเมษาก็หัวเราะเหมือนไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลกอะไร

ฉันก็ขับรถไปก็ระแวงไป เพราะคันนั่นก็ยังคงขับตามอยู่เรื่อย ๆ จนฉันถึงบ้าน ใช้เวลาสามชั่วโมงเศษในการขับรถกลับบ้าน รถไม่ติดแค่เป็นเพราะฝนตกตลอดเวลาเลยทำให้การขับรถช้าเป็นพิเศษ เพราะฉันเองก็ยังขับรถไม่แข็งเท่าไหร่

ติ้ง!

{ถึงบ้านแล้ว พักผ่อนเยอะ ๆ นะครับ}

เป็นเบอร์แปลกค่ะที่ส่งข้อความมา ฉันยังไม่ลงจากรถหรอกก็จอดรถอยู่หน้าบ้านนั่นแหละ ฉันหันมองซ้ายมองขวาก็เจอรถคันเดิมเลยค่ะจอดอยู่อีกฝั่งของถนนห่างออกไปพอสมควร บ้านฉันไม่รวยอะไรหรอกค่ะก็พอมีพอกิน บ้านไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านใหญ่อะไรหรอก ก็อยู่ในซอยธรรมดานี้แหละค่ะ เป็นบ้านปูนสองชั้นสีขาว ฉันเลิกสนใจข้อความที่ถูกส่งมา แล้วหันไปเก็บของใช้ของกินของฝากขยะอะไรก็ตามที่เป็นของฉันลงจากรถ เพราะถ้าไม่เก็บแล้วทำเลอะแบบนี้มีหวังพี่เลย์กินหัวฉันแน่ ๆ

ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ

เสียงเคาะกระจกรถดังขึ้นทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมอง คนเคาะเป็นพี่เลย์ค่ะ

“ทำไมไม่ลงจากรถครับ” ฉันเปิดประตูรถออก พี่เลย์ก็ก้มหน้าเข้ามาในรถทันที

“กำลังเก็บขยะค่ะ 555” พรางยื่นซองขนมให้พี่เลย์ดู

“พรุ่งนี้ค่อยทำ เข้าบ้านก่อนฝนกำลังจะตกหนัก”

“โอเคค๊า”

พี่เลย์ลากฉันลงจากรถพร้อมกับกางร่มให้ฉันอีกตั้งหาก พอลงจากรถได้ฉันก็ไม่ลืมที่จะมองไปที่รถคันนั่นเพราะมันยังจอดอยู่ที่เดิม ฉันยืนมองเพียงไม่นาน รถคันนั่นก็ขับผ่านหน้าบ้านฉันไป ต่อให้ฉันจะพยายามมองเข้าไปในตัวรถมากแค่ไหนฉันก็มองไม่เห็นอะไรอยู่ดีนั่นแหละ

“มีอะไร พี่เห็นหนูมองรถคันนั่นนานแล้ว”

“เปล่าค่ะ เข้าบ้านกันเถอะ”

ฉันเลิกสนใจที่รถคันนั่นก่อนที่จะชวนพี่เลย์เข้าบ้าน เข้าบ้านมาก็ไม่เจอใครอีกเช่นเคยเพราะกับแม่คงไปสวีทหวานกันอีกแล้วแน่ ๆ เดินขึ้นห้องมา เก็บของเข้าที่ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาเมษา

“ฮัลโหล ถึงบ้านแล้วนะ”

{โอเค แล้วรถคันนั้นละ} คงหมายถึงคันที่ฉันบอกนั่นแหละ

“ขับตามมาถึงยันบ้านขนมเลย แต่ไม่รู้ว่าใครพยายามมองแล้วแต่ไม่เห็นคนข้างในอะ ขนมว่าเขาคงเป็นโรคจิตอ่ะ”

{555 อย่างงั้นเหรอ}

“จริง ๆ นะ เอ่อ...ว่าแต่ทำอะไรกันอยู่เหรอ ทำไมเงียบแปลก ๆ” ปกติร้านพี่คีย์เสียงดังค่ะ ถึงฉันจะเคยเข้าไปแค่2-3ครั้งก็เถอะ ทุกครั้งที่เข้าไปคือเสียงดังทุกครั้งเลยจริง ๆ

{พอดีพี่คีย์ไม่อยู่นะ ร้านเลยเงียบ}

“อ้าวเหรอ ไปไหนอ่ะ”

{ไปส่งสาวที่บ้าน}

“อ๋อ กำลังมีความรักแน่เลย”

{555 นั่นสิ}

“หัวเราะบ่อยเกินไปแล้วนะ”

{555 เหมือนคนบ้าใช่ไหม}

“555 ว่าตัวเองก็เป็นด้วย”

เราคุยกันต่ออีกนิดหน่อยก็วางสาย คุยกับเมษาก็สนุกดีนะเหมือนฉันได้ยิ้มได้หัวเราะได้ผ่อนคลาย จนลืมเรื่องที่ทำให้ฉันเศร้าไปก่อนหน้านี้เลย ลืมสนิทว่าก่อนหน้านี้ตัวเองร้องไห้นักแค่ไหน แต่อย่างน้อยฉันก็ผ่านมันมาได้แล้ว สัญญากับตัวเองเลยว่าจะไม่พาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดนั่นอีกเป็นอันขาด