تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 11 พี่ธามมีแฟนแล้ว?
تاريخ النشر:
2026-09-24 21:53:52บทที่ 11 พี่ธามมีแฟนแล้ว?
-------------------------------------------
ฉันตั้งใจว่าจะไม่ไปบริษัทธามวันนี้
จริง ๆ
แต่ลูกค้าดันนัดส่งงานอยู่ห่างจากบริษัทเขาแค่สองซอยอีกแล้ว ฉันเริ่มสงสัยว่าคนวางผังเมืองมีปัญหาอะไรกับชีวิตรักฉันหรือเปล่า
สิบเอ็ดโมงครึ่ง ฉันออกจากร้านลูกค้าพร้อมงานที่อนุมัติเรียบร้อย โทรศัพท์อยู่ในมือ แชตของธามเปิดค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
ข้อความล่าสุดเป็นของฉัน
วันนี้ไม่ส่งกาแฟนะคะ เดี๋ยวพี่เคยตัว
เขาตอบกลับมาตอนเจ็ดโมงกว่า
ก็ดี เปลืองเงิน
ฉันส่งสติกเกอร์ผู้หญิงกลอกตาไปหนึ่งตัว
จบ
ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าร้านเบเกอรีตรงข้ามอาคารบริษัทเขา และกำลังมองครัวซองต์อัลมอนด์ในตู้
พี่ธามไม่ชอบหวาน
จำได้
ฉันเลยซื้อแซนด์วิชแทน
ไม่ได้ตั้งใจไปหา แค่ไหน ๆ ก็ผ่านมาแล้ว
ประโยคนี้เริ่มคุ้น ๆ แฮะ
ฉันรับถุงจากพนักงาน เดินข้ามถนนมาได้ครึ่งทาง ก่อนจะเห็นประตูกระจกชั้นล่างของอาคารเปิดออก
ธามเดินออกมา
ฉันกำลังจะยกมือเรียก แล้วก็หยุดชะงัก
มีผู้หญิงเดินออกมาข้างเขา
สวย
นี่เป็นคำแรกที่เข้ามาในหัวแบบไม่ต้องพยายาม
เธอสูง ผมยาว แต่งตัวเรียบแต่ดูดี เสื้อเชิ้ตสีครีมกับกางเกงขายาวเข้ารูป ดูเป็นผู้หญิงที่ต่อให้เดินเข้าร้านสะดวกซื้อก็ยังเหมือนกำลังไปประชุมกับผู้บริหาร
ธามถือแฟ้มอยู่ในมือ ส่วนผู้หญิงคนนั้นกำลังพูดอะไรบางอย่าง
แล้วเขาหัวเราะ ไม่ใช่หัวเราะดัง แค่ยิ้มแล้วส่ายหน้าเหมือนคุ้นเคยกันดี
ฉันยืนอยู่ริมฟุตปาธโดยลืมข้ามถนนต่อ
ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาเอง รูปเก่าเมื่อหลายปีก่อนที่ฉันเคยเห็นผ่านโซเชียลของเขา
ผู้หญิงคนนี้ คนเดียวกัน
แฟนของธามตอนอยู่ต่างประเทศ หรืออย่างน้อยก็เคยเป็น ฉันจำได้เพราะตอนนั้นตัวเองเปิดดูรูปอยู่สามรอบ ก่อนปิดโทรศัพท์แล้วบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร
เขามีแฟนก็ถูกแล้ว
เขาโตแล้ว
ชีวิตเขาอยู่ไกลออกไปตั้งครึ่งโลก
ส่วนฉันก็เป็นแค่เด็กข้างบ้านที่ไม่มีสิทธิ์เสียใจด้วยซ้ำ
ผ่านมาเจ็ดปี ฉันนึกว่าความรู้สึกแบบนั้นหายไปแล้ว
ปรากฏว่าความจำร่างกายดีชะมัด มันกลับมาได้ภายในไม่กี่วินาที
ผู้หญิงคนนั้นแตะแขนธามเบา ๆ ตอนพูดอะไรบางอย่าง
เขาไม่ได้หลบ
ถุงแซนด์วิชในมือฉันหนักขึ้นมาทันที
ตลกดี
เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันยังกล้าประกาศว่าจะจีบเขา
กล้ายั่วเรื่องหาผู้ชายใหม่
กล้าเอาแผนที่กางใส่หน้าว่าเขาขับมาสิบเอ็ดกิโลเมตรเพราะหึง
แล้วตอนนี้แค่เห็นอดีตแฟนเดินข้างเขา ความมั่นใจทั้งหมดก็หายเหมือนโดนปิดสวิตช์
ธามกับผู้หญิงคนนั้นเดินไปทางลานจอดรถ
ฉันถอยกลับเข้าร่มเงาของร้านด้านหลังโดยไม่รู้ตัว
ไม่เรียก
ไม่ทัก
ไม่เดินเข้าไปถาม
ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขา
คำตอบง่ายมาก
ต่อให้ฉันประกาศว่าจะจีบ ก็ไม่ได้แปลว่าเขาต้องรอ
และถ้าเขาจะกลับไปคบคนเดิม มันก็เป็นสิทธิ์ของเขา
ฉันมองถุงในมืออีกครั้ง
สุดท้ายเอาแซนด์วิชกลับมากินเองบนรถ
จืดชะมัด
ตอนบ่าย ธามส่งข้อความมา
วันนี้ไปส่งงานแถวบริษัทพี่หรือเปล่า
ฉันมองหน้าจอ
ปกติฉันคงตอบว่า รู้ได้ไง แอบติด GPS พริมเหรอคะ
แต่วันนี้พิมพ์แค่
ค่ะ
เขาอ่านทันที
ไม่แวะมา?
นิ้วฉันหยุดอยู่เหนือหน้าจอ
รีบกลับทำงานค่ะ
จบ
ไม่มีสติกเกอร์
ไม่มีการแซว
ไม่มีประโยคจีบ
พอส่งไปแล้วฉันก็วางโทรศัพท์คว่ำและกลับไปทำงานจริง ๆ
ฉันไม่ได้งอน อย่างน้อยก็พยายามไม่เรียกมันแบบนั้น
ธามไม่ได้ทำอะไรผิด
จะให้ฉันไปประชด ไปถาม ไปทำหน้าเสียใส่ทั้งที่สถานะยังเป็นแค่คนสมัครจีบ มันก็น่ารำคาญเกินไป
ตอนเย็นเขาส่งมาอีกครั้ง
กินข้าวหรือยัง
ฉันตอบ
แล้วค่ะ
กินอะไร
ข้าวค่ะ
คราวนี้เขาเงียบไปเกือบนาที
รู้ว่าข้าว
ฉันเกือบยิ้ม
แต่ไม่ได้ตอบต่อ
สองทุ่ม
ไม่มีข้อความจากฉันว่า ฝันดีนะคะว่าที่แฟน
สามทุ่ม
ไม่มีรูปกาแฟร้านใหม่ส่งไปถามว่าอยากกินไหม
สี่ทุ่ม ฉันปิดไฟห้องทำงานแล้วขึ้นนอน
โทรศัพท์สั่นตอนกำลังเสียบสายชาร์จ
พรุ่งนี้มีงานกี่โมง
ฉันอ่าน
วางเครื่อง
ไม่ได้ตอบ
เช้าวันต่อมา ฉันตื่นเจ็ดโมงครึ่ง อาบน้ำ ทำกาแฟกินเอง แล้วนั่งทำงานอยู่ในห้องตั้งแต่แปดโมง
ไม่ได้ซื้ออเมริกาโน
ไม่ได้มองบ้านข้าง ๆ
หรือจริง ๆ มองอยู่สองครั้ง แต่ไม่นับ
เก้าโมงกว่า เสียงกริ่งหน้าบ้านดัง
ฉันนึกว่าเป็นพัสดุ จึงเดินลงไปเปิดทั้งที่ยังใส่เสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้น
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นธาม
ในมือเขาถือแฟ้มบาง ๆ สีดำ
ฉันชะงัก
“มีอะไรคะ”
เขามองหน้าฉันอยู่ครู่หนึ่ง
“ยังไม่อาบน้ำ?”
“อาบแล้วค่ะ นี่ชุดทำงาน”
“ทำงาน?”
“อยู่บ้านก็ทำงานได้”
“รู้”
แล้วมาทำหน้าเหมือนฉันเพิ่งตื่นทำไม
ฉันมองแฟ้มในมือ
“เอาอะไรมาให้แม่เหรอคะ”
“ของพริม”
เขายื่นมา
ฉันรับแล้วเปิดดู
ข้างในเป็นกระดาษตัวอย่างสีที่ฉันเอาไปเทียบงานตอนแวะบริษัทเขาครั้งก่อน
ฉันลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามันทิ้งไว้ที่นั่น
“พี่เอามาคืนตอนนี้เลย?”
“ผ่าน”
ฉันเงยหน้าทันที
“บริษัทพี่อยู่ห่างบ้านสิบเอ็ดกิโลนะคะ”
ธามนิ่ง
ฉันเกือบหลุดหัวเราะ เพราะนึกถึงวันก่อนขึ้นมาได้
“วันนี้บ้านพี่อยู่ข้างบ้านพริม”
“อ้อ จริงด้วย”
เขายังไม่กลับ
ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไร
ปกติความเงียบระหว่างเรามักอยู่ไม่ถึงสิบวินาที เพราะฉันเป็นคนหาเรื่องพูดก่อนตลอด
วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์
ธามขยับยืนพิงกรอบประตู
“เมื่อวานเป็นอะไร”
“ไม่ได้เป็นค่ะ”
“พริม”
“คะ”
“ตอบปกติได้ไหม”
ฉันขมวดคิ้ว
“ก็ตอบปกติ”
“ไม่ปกติ”
“ตรงไหน”
“ทุกตรง”
ฉันหลุดหัวเราะออกมานิดหนึ่ง
“พี่เพิ่งกลับมาเจอพริมไม่กี่วัน รู้ได้ไงว่าปกติของพริมเป็นยังไง”
คำถามนั้นทำให้เขาเงียบ
ฉันเองก็รู้สึกเหมือนพูดแรงไปนิด จึงลดเสียงลง
“พริมแค่มีงานค่ะ”
“เมื่อวานเห็นพี่หรือเปล่า”
หัวใจฉันสะดุด
ฉันเงยหน้ามอง
ธามยังมองตรงมา
หมายความว่าเขาเห็นฉัน?
“เห็นอะไรคะ”
“พริมอยู่ฝั่งตรงข้ามบริษัท”
เรียบร้อย
เห็นจริง
ฉันหลบตาไปที่แฟ้มในมือ
“ค่ะ เห็น”
“แล้วทำไมไม่เรียก”
“เห็นพี่มีธุระ”
“ก็เลยกลับ?”
“ค่ะ”
ธามเงียบไปอีก
ฉันเริ่มรำคาญตัวเองที่ต้องยืนอ้อมไปอ้อมมา
ไหน ๆ เขาก็มาถึงบ้านแล้ว
ถามไปเลยก็จบ
ฉันสูดหายใจแล้วเงยหน้าขึ้น
“ผู้หญิงเมื่อวาน...”
ธามรอฟัง
“แฟนเก่าพี่ใช่ไหมคะ”
เขาไม่ได้แปลกใจ
“อือ”
ฉันพยักหน้าเหมือนข้อมูลนี้ไม่ได้สำคัญอะไร
“เขามาหาเรื่องงาน?”
“ใช่ มีโปรเจกต์ที่จะให้บริษัทพี่ดู”
“อ๋อ”
ฉันก้มมองแฟ้มอีกครั้ง
จะปิดประตูแล้ว
ควรจบแค่นี้
แต่ปากดันเร็วกว่าสมอง
“พี่กลับไปคบกับเขาหรือเปล่า”
“ไม่”
คำตอบมาติดกับคำถามแทบจะทันที
เร็วมาก
ไม่มีคิด
ไม่มีเว้น
ไม่มีแม้แต่ถามว่าทำไมฉันถึงอยากรู้
ฉันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
ธามยังมองฉันอยู่
“ไม่?”
“ไม่”
ย้ำอีกต่างหาก
ฉันเม้มปาก
เมื่อวานยังไม่มีสิทธิ์ถามอะไรเขาอยู่เลย
แต่ตอนนี้กลับมีคำถามใหม่โผล่ขึ้นมาแทน
ถ้าแค่เรื่องธรรมดา
แล้วทำไมพี่ต้องรีบอธิบายขนาดนั้นด้วยล่ะ?
------------------------------
أحدث فصل
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 17 วันที่ห้า พี่หลุดกอด
บทที่ 17 วันที่ห้า พี่หลุดกอด“ขอแก้อีกนิดนะคะพริม”ฉันมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วมองข้อความของลูกค้าจากนั้นก็หันไปมองนาฬิกาตรงมุมจอสี่โมงสี่สิบเจ็ดคำว่า อีกนิด ของลูกค้ารายนี้พูดมาเจ็ดรอบแล้วรอบแรกเปลี่ยนสีรอบสองเปลี่ยนฟอนต์รอบสามอยากได้ภาพให้ดูสนุกขึ้นอีกนิดรอบสี่บอกว่าสนุกเกินไปรอบห้าอยากกลับไปใกล้ให้เป็นแบบแรกรอบหกส่งตัวอย่างจากแบรนด์อื่นมาแล้วบอกว่า ประมาณนี้ แต่ไม่อยากให้เหมือนนะคะส่วนรอบเจ็ดบอกว่าผู้บริหารรู้สึกว่ายังไม่ว้าวค่ะฉันอ่านประโยคนั้นซ้ำมือข้างหนึ่งกำเมาส์แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“ว้าวของพี่หน้าตายังไงคะ”ฉันพึมพำกับหน้าจอไม่มีใครตอบดีแล้วถ้าลูกค้าได้ยิน ฉันอาจว่างงานภายในห้านาทีโทรศัพท์ดังขึ้นทันทีชื่อผู้ประสานงานโครงการขึ้นบนหน้าจอฉันสูดหายใจลึกหนึ่งครั้งก่อนรับ“สวัสดีค่ะ”น้ำเสียงฉันหวานมากหวานจนตัวเองยังขนลุก“พริมเห็นคอมเมนต์แล้วใช่ไหมคะ”“เห็นแล้วค่ะ”“ทางผู้บริหารอยากให้ลองอีกทางหนึ่ง แต่ยังชอบองค์ประกอบของแบบสามอยู่นะคะ แล้วสีของแบบห้าก็โอเค”ฉันหยิบกระดาษขึ้นมาจด“ค่ะ”“แต่อยากได้อารมณ์สดกว่านั้นนิดหนึ่ง”“ประมาณไหนคะ ถ้ามีคำอธิบายหรือมี refere
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 16 วันที่หนึ่ง เขาแพ้ของกิน
บทที่ 16 วันที่หนึ่ง เขาแพ้ของกิน---------------------------------------------------วันที่หนึ่งของข้อตกลงสามสิบวัน ฉันตัดสินใจว่าจะไม่ทำอะไรใหญ่โตไม่ส่งดอกไม้ไม่ถือกาแฟไปยืนหน้าบริษัทไม่เขียนโน้ตว่า รักนะคะ รับเป็นแฟนสักทีถึงจะอยากเขียนก็เถอะฉันนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตอนแปดโมงเช้า มองปฏิทินที่วงวันสุดท้ายเอาไว้ด้วยปากกาสีแดง แล้วเตือนตัวเองว่า สามสิบวันนี้ไม่ได้มีไว้ให้ฉันสร้างความรำคาญจนธามยอมแพ้ฉันอยากให้เขารู้ว่าฉันชอบเขาจริง ๆไม่ใช่แค่สนุกเพราะผู้ชายข้างบ้านกลับมาแล้วหล่อขึ้นโทรศัพท์สั่นข้อความจากป้านวลพริม วันนี้ธามน่าจะประชุมยาวทั้งวัน ฝากเตือนมันกินข้าวหน่อยได้ไหมลูก ป้าพูดแล้วไม่ค่อยฟังฉันอ่านแล้วหัวเราะนี่ถือเป็นการเปิดทางจากแม่ฝ่ายชายหรือเปล่านะฉันตอบตกลง ก่อนนึกถึงร้านข้าวแกงร้านหนึ่งขึ้นมาได้ร้านนั้นอยู่แถวโรงเรียนเก่าของเราเมื่อก่อนทุกวันพุธฉันเลิกเรียนช้ากว่าปกติ ธามจะเป็นคนมารับ แล้วมักพาแวะกินข้าวร้านนี้ก่อนกลับบ้านเขากินเมนูเดิมแทบทุกครั้งข้าวหมูทอดกระเทียม ไข่ดาวไม่สุกมาก และไม่เอาแตงกวาจำง่ายจะตายหรือจริง ๆ คนที่เราชอบ อะไรที่เกี่ยวกับเขาก็จำง่ายห
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 15 ข้อตกลงสามสิบวัน
บทที่ 15 ข้อตกลงสามสิบวัน-------------------------------------------ฉันไม่ได้วางแผนจะตั้งเส้นตายให้ความรักของตัวเองหรอกอย่างน้อยก็ไม่ใช่จนกระทั่งเช้าวันเสาร์ที่ฉันนั่งจ้องแชตของธามอยู่เกือบสิบนาที แล้วพบว่าตัวเองกำลังทำอะไรน่ารำคาญมากเมื่อคืนเขาไปรับฉันจากนัดดูตัวทั้งที่แม่ไม่ได้โทรหาพอถามว่าหึงหรือเปล่า เขาก็เบรกแรงจนฉันแทบพุ่งชนคอนโซลจากนั้นก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นข้อความสุดท้ายที่ส่งมาก่อนนอนคือถึงบ้านแล้วก็นอน อย่าเล่นโทรศัพท์ดึกจบไม่มีคำอธิบายเรื่องหึงไม่มีคำตอบว่าเขาคิดยังไงไม่มีอะไรสักอย่างฉันวางโทรศัพท์ลงแล้วถอนหายใจ“มึงถอนหายใจรอบที่ห้าแล้ว”มินพูดจากปลายสายวิดีโอคอลฉันหันหน้าจอไปทางมัน“กูเริ่มเหนื่อยแล้ว”“จีบผู้ชายมาไม่ถึงเดือน เหนื่อยแล้ว?”“ไม่ได้เหนื่อยที่จีบ เหนื่อยที่ต้องเดา”มินเงียบลงนิดหนึ่ง“ก็จริง”ฉันหมุนปากกาดิจิทัลเล่นบนโต๊ะ“บางวันเขาทำเหมือนหึง บางวันทำเหมือนกูเป็นน้องจริง ๆ วันก่อนเกือบจูบ วันต่อมาก็เรียกน้องเฉย แล้วเมื่อคืนก็โกหกว่าแม่ให้ไปรับ”“มึงก็ถามตรง ๆ สิ”“ถามแล้ว”“ถามว่า?”“หึงไหม”“แล้ว?”“เบรกเกือบหัวกูหลุด”มินหัวเราะจนกล้องส
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 14 พี่ชายบริการรับส่งตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
บทที่ 14 พี่ชายบริการรับส่งตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง-----------------------------------------------------ถึงไหนแล้วฉันอ่านประโยคสั้น ๆ บนหน้าจอซ้ำอีกครั้งหนึ่งทุ่มยี่สิบเจ็ดนาทีถ้าธามตั้งใจจะตรวจว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ไหม เขาก็ตรวจเร็วเกินไปหน่อย เพราะอาหารจานแรกยังไม่มาเลยด้วยซ้ำ“มีอะไรหรือเปล่าครับ”ภาคินถามจากฝั่งตรงข้ามฉันรีบคว่ำโทรศัพท์“ไม่มีค่ะ คนที่บ้านถามเฉย ๆ”“คุณแม่?”“ไม่ใช่ค่ะ”ตอบเร็วไปนิดภาคินยิ้มแต่ไม่ถามต่อ ดีแล้ว เพราะถ้าให้ฉันอธิบายว่าเป็นพี่ชายข้างบ้านที่ฉันกำลังจีบอยู่ แต่นัดคืนนี้ดันเป็นนัดดูตัวกับผู้ชายอีกคน เรื่องคงยาวกว่าเมนูอาหารฉันพยายามกลับมาสนใจคนตรงหน้าภาคินสุภาพ คุยง่าย และไม่ได้มีอะไรให้หักคะแนนเลยเขาไม่พูดข่มเรื่องงานไม่อวดเงินไม่ถามว่าผู้หญิงอายุยี่สิบสี่ทำไมยังไม่มีแฟนเวลาฉันพูดก็ฟังจริง ไม่ได้เอาแต่รอจังหวะพูดเรื่องตัวเองถ้าจะให้ประเมินแบบที่สองแม่ชอบทำผ่านแทบทุกข้อปัญหามีอย่างเดียวไม่รู้สึกอะไรเลย“คุณพริมทำงานฟรีแลนซ์มาตลอดเลยเหรอครับ”“ค่ะ แต่กำลังคิดว่าจะทำเป็นสตูดิโอจริงจัง ถ้างานเริ่มนิ่งกว่านี้”“ดีนะครับ อย่างน้อยก็เป็นของตัวเอง”
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 13 นัดดูตัวของพริม
บทที่ 13 นัดดูตัวของพริม---------------------------------แม่เอาจริงกว่าที่ฉันคิดหลังมื้อเย็นวันนั้นไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง รูปผู้ชายในโทรศัพท์ก็กลายเป็นนัดจริงเรียบร้อย“วันศุกร์หนึ่งทุ่ม ร้านอิตาเลียนตรงโรงแรมริเวอร์ไซด์”แม่พูดเหมือนกำลังแจ้งตารางประชุมฉันเงยหน้าจากแท็บเล็ต“เร็วไปไหมแม่”“เร็วตรงไหน แค่กินข้าว”“เมื่อวันก่อนยังเพิ่งดูรูป”“วันนี้รู้จักชื่อแล้ว พรุ่งนี้ก็เจอกันได้”ตรรกะคุณแม่แข็งแรงมากฉันวางปากกาดิจิทัลลง“พริมไม่ได้อยากดูตัวจริงจริงนะ”“แม่ก็ไม่ได้บังคับให้แต่ง ไปเจอสักครั้ง ถ้าไม่ถูกใจก็จบ จะได้ไม่เสียมารยาทกับป้าจิ๊บด้วย”นี่แหละจุดที่เถียงยากผู้ชายในรูปไม่ได้ทำอะไรผิด แม่เขาก็เป็นเพื่อนแม่ฉัน จะให้ฉันปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้ากันจริง ๆ ก็ดูเรื่องมากเกินไป“ก็ได้ค่ะ”ฉันตอบในที่สุดแม่ยิ้มทันที“ดี เดี๋ยวแม่ส่งเบอร์ให้”“ไม่ต้องค่ะ!”“ทำไม”“เจอกันก่อน ถ้าคุยกันได้ค่อยแลกเอง”แม่มองหน้าเหมือนกำลังชั่งใจว่าฉันเรื่องมากไปหรือเปล่า ก่อนยอมพยักหน้า“ก็ได้ ตามใจ”ฉันคิดว่าจบแล้วแต่ชีวิตฉันไม่เคยง่ายขนาดนั้นตอนบ่ายวันถัดมา ป้านวลเดินมาบ้านพร้อมกล้วยเชื่อมหนึ่ง
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 12 ถ้าไม่ใช่แฟน งั้นจีบต่อ
บทที่ 12 ถ้าไม่ใช่แฟน งั้นจีบต่อเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นก่อนนาฬิกาปลุกเจ็ดนาทีไม่ใช่เพราะนอนเต็มอิ่ม แต่เพราะสมองจำประโยคของธามเมื่อวานได้ดีเกินไป“ไม่”แค่คำเดียวเร็ว ชัด และแทบจะพูดทับคำถามฉันด้วยซ้ำฉันนอนมองเพดานอยู่พักหนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตมินข่าวดีอีกฝ่ายตอบกลับมาในเวลาไม่ถึงครึ่งนาทีมึงถูกหวย?พี่ธามไม่ได้กลับไปคบแฟนเก่าสามจุดเด้งขึ้นทันทีแล้ว?ฉันขมวดคิ้วแล้วอะไรมึงจะนอนยิ้มเฉย ๆ หรือจะจีบต่อฉันมองข้อความนั้น แล้วหันไปทางหน้าต่างไฟบ้านข้าง ๆ ดับแล้ว แปลว่าเจ้าของบ้านน่าจะออกไปทำงานฉันยิ้มถูกคู่แข่งไม่มีเจ้าตัวก็ยังโสดงั้นพักรบพอแล้วเก้าโมงครึ่ง ฉันออกจากบ้านพร้อมถุงอาหารหนึ่งถุงกับกาแฟหนึ่งแก้ว คราวนี้ไม่แขวนหน้าประตูบ้าน เพราะคนรับออกไปทำงานแล้ว ฉันเลยเรียกรถส่งของแทนก่อนส่ง ฉันเขียนโน้ตแปะฝากล่องอาหารกินเยอะ ๆ จะได้มีแรงหนีพริมคิดอีกนิดแล้วเติมบรรทัดล่างป.ล. ถ้าหนีไม่ไหว ยอมเป็นแฟนเลยก็ได้ ประหยัดแรงค่ะฉันถ่ายรูปเก็บไว้ส่งให้มินดูคำตอบของมันคือสติกเกอร์คนกราบอาหารถึงบริษัทตอนสิบเอ็ดโมงครึ่งสิบเอ็ดโมงสี่สิบ โทรศัพท์ฉันสั่นนี่อะไรฉันตอบท
قد تعجبك أيضًا
รอยร้าวรัก
Sitha75.7K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat71.5K وجهات النظرขย่มรักพ่อผัวกับเพื่อนๆของเขาอีกหลายคน
กาสะลอง132.2K وجهات النظرพี่เขยจัดหนัก
กาสะลอง89.0K وجهات النظرคิวปิดสะกิดรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม168 وجهات النظرอัลฟ่าอาร์เธอร์ เธอเป็นของฉัน
Desire steve63 وجهات النظرราตรีสีเทา
ผัดบวบ20 وجهات النظرจะเขียนคำว่ารักให้เธอรู้ ( Aimaun )
อิ่มอุ่น ยิปซี88 وجهات النظر
