บทที่ 24 ประโยคที่ได้ยินไม่ครบ

บทที่ 24 ประโยคที่ได้ยินไม่ครบ

--------------------------------------------

วันที่ยี่สิบหก ฉันไม่ได้ส่งกาแฟให้ธามอีก

วันที่ยี่สิบเจ็ดก็เหมือนกัน

ไม่มีใครตาย

บริษัทเขายังเปิด

โลกยังหมุน

และฉันก็เพิ่งค้นพบว่าตัวเองสามารถผ่านหนึ่งวันโดยไม่ส่งข้อความไปถามผู้ชายข้างบ้านว่า กินข้าวหรือยังคะ ได้จริง ๆ

ถือเป็นพัฒนาการที่ดี

มินบอกว่าอย่างน้อยฉันก็เริ่มกลับมาเป็นมนุษย์ปกติ

ฉันตอบไปว่า

กูปกติมาตลอด

มันส่งสติกเกอร์หัวเราะมาแปดตัว เพื่อนดี ๆ มีไว้ทำลายความมั่นใจจริง ๆ

ช่วงสองวันนี้ฉันยุ่งกับโปรเจกต์พื้นที่สร้างสรรค์จนแทบไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่นอยู่แล้ว งานเข้าสู่ช่วงเก็บรายละเอียด ทุกอย่างต้องวิ่งพร้อมกัน ทั้งไฟล์สำหรับผลิต ป้ายจริง สีผนัง ตำแหน่งติดตั้ง และงานเปิดตัวที่ลูกค้าเพิ่งขอเพิ่มเข้ามาอีกชุด

ธามกับฉันยังเจอกันทุกวัน

คุยกันทุกวันด้วย แต่คุยเฉพาะเรื่องงาน

เขาเหมือนพยายามหาเรื่องถามอย่างอื่นบ้าง

“เมื่อคืนกลับกี่โมง”

“สี่ทุ่มค่ะ”

“กินข้าวไหม”

“กินแล้วค่ะ”

“แม่บอกว่าพริมกลับดึก”

“ค่ะ”

จบ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงต่อว่า ถามละเอียดขนาดนี้สมัครเป็นแฟนเลยไหมคะ

ตอนนี้ไม่พูดแล้ว

ฉันไม่ได้ต้องการลงโทษเขา

แค่กำลังทำตามสิ่งที่บอกไว้จริง ๆ

ฝึกเลิกชอบ

ถึงจะยังทำได้ห่วยมากก็เถอะ

เย็นวันนั้นฉันกลับจากไซต์ก่อนธาม เพราะต้องเอาตัวอย่างวัสดุไปเทียบที่ร้านอีกแห่ง

เกือบสองทุ่ม เกดโทรมา

“คุณพริมคะ ตัวอย่างแผ่นอะคริลิกที่ส่งมาเมื่อบ่ายอยู่กับคุณพริมรึเปล่าคะ”

ฉันเปิดกระเป๋าหลังรถดู

“อยู่ค่ะ พริมเผลอหยิบติดมา”

“พรุ่งนี้เช้าก็ได้ค่ะ ไม่รีบมาก”

“พริมอยู่ไม่ไกลบริษัท เดี๋ยวเอาเข้าไปให้ค่ะ”

ฉันแวะซื้อกาแฟตัวเองหนึ่งแก้วระหว่างทาง ซื้อแก้วเดียว ตอนยืนรออยู่หน้าเคาน์เตอร์ ฉันเผลอมองเมนูอเมริกาโน่ที่ธามชอบ

มือเกือบยกขึ้นสั่งเพิ่ม

แล้วหยุด

ไม่เอา

ฝึกก็คือฝึก

ฉันเดินออกจากร้านพร้อมลาเต้แก้วเดียว รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งผ่านแบบทดสอบระดับอนุบาลมาได้อย่างยากลำบาก

ตอนถึงบริษัท คนกลับไปเกือบหมดแล้ว

ไฟในโถงยังเปิดอยู่ แต่โต๊ะส่วนใหญ่ไม่มีใครนั่ง

เกดเองก็ไม่อยู่

ฉันส่งข้อความถาม

พริมถึงแล้วค่ะ วางไว้ตรงไหนดีคะ

อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที

ฝากไว้บนโต๊ะพี่ธามได้เลยค่ะ เกดออกมาเอาเอกสารข้างนอก พี่ธามยังอยู่

ฉันมองข้อความ

ดีมาก

หลบไม่พ้นอีกแล้ว

ฉันถือแผ่นอะคริลิกเดินเข้าไปด้านใน

ประตูห้องทำงานธามเปิดอยู่ แต่ไม่มีคน

บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์เปิดค้าง แฟ้มงานวางกองหนึ่ง ส่วนแก้วกาแฟตอนเช้ายังอยู่ที่เดิม

ฉันวางตัวอย่างวัสดุไว้แล้วกำลังจะเดินออก

เสียงผู้ชายดังมาจากห้องประชุมเล็กด้านหลัง

“มึงจะเอายังไงกันแน่วะ”

ฉันหยุด เสียงไม่คุ้น น่าจะเป็นเพื่อนธาม ไม่ได้ตั้งใจฟัง จริง ๆ แต่พอได้ยินชื่อตัวเองในประโยคถัดมา เท้ามันก็หยุดเอง

“พริมเขาชัดขนาดนั้นแล้วนะ”

หัวใจฉันกระตุก ฉันควรเดินออกไป เรื่องของคนอื่น ถึงหัวข้อจะเป็นฉันก็เถอะ แต่ยังไม่ทันขยับ เสียงธามก็ดังขึ้น

“กูรู้”

“รู้แล้วมึงจะปล่อยให้เขาจีบอยู่แบบนี้?”

เงียบไปพักหนึ่ง

เพื่อนเขาพูดต่อ

“เหลือไม่กี่วันแล้วไม่ใช่เหรอ”

ฉันกำแก้วกาแฟแน่นขึ้น เขารู้เรื่องสามสิบวันด้วย

ธามคงเล่า

“อือ”

“แล้ว?”

ฉันแทบไม่ได้หายใจ บางทีนี่อาจเป็นครั้งแรกที่ฉันกำลังจะได้รู้ว่าเขาคิดอะไรจริง ๆ โดยไม่ต้องถาม

น่าตลก ฉันพยายามให้เขาพูดต่อหน้ามาตั้งนาน สุดท้ายกลับมายืนฟังอยู่หลังประตูเหมือนเด็กแอบฟังผู้ใหญ่

เพื่อนเขาถอนหายใจ

“ถ้ามึงไม่ได้คิดอะไรกับน้องจริง ๆ ก็พูดให้ชัดไปเลย เขาจะได้ไม่เสียเวลา”

เงียบอีกครั้ง

ยาวกว่าเดิม

ฉันมองพื้น

รอ

แล้วประโยคหนึ่งก็ดังออกมา

ชัดทุกคำ

“กูไม่คบกับพริมหรอก”

มือที่ถือกาแฟเย็นวาบ ฉันยืนนิ่ง เหมือนเสียงอื่นในบริษัทหายไปหมด

ไม่มีอะไรซับซ้อน

ไม่มีคำต้องแปล

กูไม่คบกับพริมหรอก

ง่ายดี

ชัดอย่างที่ฉันเคยขอเขาไว้เลย

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่นานแค่ไหน

อาจสองวินาที

อาจสิบ

แต่พอได้สติ ฉันก็ถอยออกจากตรงนั้นเงียบ ๆ

ไม่ได้รอฟังต่อ

ไม่อยากฟังแล้ว

แค่นี้ก็พอ

ฉันเดินผ่านโต๊ะธาม ผ่านโถงที่เปิดไฟอยู่ แล้วกดลิฟต์

โทรศัพท์สั่นตอนประตูลิฟต์กำลังปิด

เกดส่งมา

เจอพี่ธามไหมคะ

ฉันมองหน้าจอ

พิมพ์ตอบ

ไม่เจอค่ะ วางของไว้ให้แล้วนะคะ

แล้วกดส่ง

อีกด้านของประตูห้องประชุม ธามนั่งพิงเก้าอี้ มือหมุนปากกาอยู่ช้า ๆ

เพื่อนตรงข้ามขมวดคิ้ว

“ไม่คบแล้วมึงทำหน้าเหมือนคนจะโดนทิ้งทำไม”

ธามถอนหายใจ

“กูไม่คบกับพริมหรอก ถ้ายังไม่แน่ใจว่ากูจะพาเรื่องนี้ไปถึงไหนได้”

“ต่างกันตรงไหน”

“ต่าง”

เขาวางปากกาลง

“สองบ้านอยู่กันแบบนี้มาทั้งชีวิต ถ้าคบกันแล้วพัง มันไม่ได้มีแค่กูกับพริมที่ต้องหลบหน้ากัน”

เพื่อนเงียบลง

ธามมองผ่านกระจกออกไปด้านนอก

“แม่กูกับแม่พริมสนิทกัน พริมโตมากับบ้านกู แล้วก่อนพ่อเขาเสีย...เขาฝากพริมไว้กับกู”

น้ำเสียงช่วงท้ายเบาลง

“เขาบอกให้กูดูแลน้อง”

เพื่อนพิงพนักเก้าอี้

“แล้วมึงก็เลยจะดูแลเขาด้วยการไม่ยอมคบ?”

“กูไม่อยากเป็นคนที่ทำให้พริมเสียทั้งแฟน ทั้งพี่ ทั้งบ้านข้าง ๆ ไปพร้อมกัน ถ้าวันหนึ่งมันไปไม่รอด”

“ถามพริมหรือยังว่าเขากลัวแบบเดียวกับมึงไหม”

ธามเงียบ

“นั่นไง”

เพื่อนถอนหายใจ

“มึงคิดแทนเขาทุกอย่าง แล้วเรียกว่าดูแล”

ธามไม่ตอบ สายตายังอยู่ที่ประตูกระจกด้านนอก ไม่มีใครรู้ว่าคนที่ควรได้ยินประโยคเหล่านี้ เพิ่งเดินจากไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

ฉันขับรถกลับบ้านโดยเปิดเพลงดังเกินปกติ

ไม่ได้ร้องไห้

อย่างน้อยก็ตลอดทาง

พอถึงบ้าน แม่ถามว่ากินข้าวหรือยัง ฉันตอบว่ากินแล้ว ทั้งที่จริงยังไม่ได้กินอะไรนอกจากกาแฟ

ขึ้นห้อง

อาบน้ำ เปิดคอมพิวเตอร์ พยายามทำงาน ทุกอย่างดูปกติดี จนสายตาไปหยุดตรงปฏิทินตั้งโต๊ะ วงกลมสีแดงยังอยู่

อีกห้าวัน

ฉันนั่งมองมันนานมาก

ข้อตกลงคือครบสามสิบวัน ถ้าเขายังไม่รู้สึกอะไร ฉันจะหยุด

แต่ตอนนี้ฉันได้คำตอบแล้ว จะรออะไรอีก ฉันหยิบยางลบขึ้นมา ค่อย ๆ ลบวงกลมสีแดงที่วาดไว้รอบวันสุดท้าย

ลบครั้งแรกยังเห็นรอย ฉันเลยลบซ้ำ จนวันที่นั้นกลับมาเหมือนวันธรรมดาวันหนึ่ง

เหลืออีกห้าวันตามปฏิทิน แต่สำหรับฉัน มันไม่เหลือแล้ว