Home / โรแมนติก / พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ / บทที่ 6 คนไม่ว่างที่โผล่มาอีกฝั่งเมือง

Share

บทที่ 6 คนไม่ว่างที่โผล่มาอีกฝั่งเมือง

last update publish date: 2026-09-19 21:04:53

บทที่ 6 คนไม่ว่างที่โผล่มาอีกฝั่งเมือง

--------------------------------------

 

“พี่ธาม เย็นนี้ว่างไหมคะ”

ฉันถามผ่านโทรศัพท์ตอนเกือบห้าโมงเย็น ระหว่างใช้ปลายปากกาดิจิทัลลากเส้นแก้โลโก้รอบสุดท้ายให้ลูกค้า

ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มจะตอบกลับมา

“มีประชุม”

“กี่โมง”

“หกโมง”

“เลิกกี่โมง”

“ไม่รู้”

“งั้นหลังประชุม?”

“พริม”

แค่เรียกชื่อ ฉันก็รู้แล้วว่าคำตอบคือไม่

ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้ หมุนปากกาเล่น

“ร้านอาหารเปิดใหม่ตรงโครงการริเวอร์ยาร์ดน่ะคะ เห็นรีวิวว่าพาสต้าอร่อย”

“ไว้วันอื่น”

“วันอื่นนี่วันไหน”

“เดี๋ยวบอก”

“แปลว่ายังไม่กำหนด”

“อือ”

“โอเคค่ะ”

ฉันวางสายง่าย ๆ

สามวินาทีต่อมา โทรศัพท์สั่น

งอน?

ฉันหลุดยิ้ม

คนไม่ว่างยังมีเวลาถามว่าใครงอน

ฉันพิมพ์ตอบ

ไม่ค่ะ คนสวยมีทางเลือก

อ่านแล้ว

ไม่ตอบ

ฉันหัวเราะเบา ๆ แล้วเปิดแชตนนท์แทน

เย็นนี้ว่างไหม

มันตอบกลับมาเร็วมาก

เลี้ยง?

หาร

ไม่ว่าง

ฉันกลอกตา

กูเลี้ยง

ว่างทันที ร้านไหน

นี่แหละ ความสัมพันธ์ที่ไม่ซับซ้อน

หนึ่งทุ่มตรง ฉันนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนนท์ในร้านที่ตั้งใจชวนธามมา โต๊ะริมกระจกมองเห็นสวนด้านนอก มีไฟเส้นเล็ก ๆ พันต้นไม้จนบรรยากาศดูเหมาะกับการเดตมากกว่ากินข้าวกับเพื่อนปากหมา

นนท์เปิดเมนูได้ไม่ถึงนาทีก็เงยหน้า

“มึงเลี้ยงจริงนะ”

“เออ”

“งั้นกูเอาสเต๊ก”

“งบคนละสามร้อย”

“เมื่อกี้บอกเลี้ยง”

“แต่ไม่ได้บอกว่าจะเลี้ยงจนล้มละลาย”

มันหัวเราะแล้วเปลี่ยนไปสั่งพาสต้าแทน

อาหารยังไม่มา โทรศัพท์ฉันก็สั่น

ชื่อบนหน้าจอทำให้ฉันเผลอขยับตัว

พี่ธาม

นนท์มองตาม

“พี่ชายโทรตาม?”

“ไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ”

“รีบแก้เชียวนะ”

ฉันถลึงตาแล้วกดรับ

“คะ”

“อยู่ไหน”

ไม่มีสวัสดี ไม่มีถามว่ากินข้าวหรือยัง

เปิดมาก็สอบสวนเลย

“ร้านอาหารค่ะ”

“ร้านไหน”

ฉันเหลือบมองนนท์ มันกำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม แต่สีหน้าชัดมากว่ากำลังฟัง

“ร้านที่ชวนพี่ไง”

ปลายสายเงียบ

“ไปกับใคร”

ฉันแทบหัวเราะ

“เพื่อนค่ะ”

“นนท์?”

โอ้โห

จำชื่อได้ด้วย

“ค่ะ”

“สองคน?”

“ค่ะ”

“ประชุมพี่เสร็จแล้วเหรอคะ”

คำถามของฉันทำให้เขาเงียบไปอีกนิด

“เพิ่งเสร็จ”

“งั้นกลับบ้านพักเถอะค่ะ ทำงานมาทั้งวันแล้ว”

“ส่งโลเคชันมา”

ฉันเลิกคิ้ว

“ทำไม”

“ถามทาง”

“พี่จะมาทำอะไร”

“แถวนี้มีร้านวัสดุที่พี่ต้องแวะ”

ฉันมองนาฬิกา

หนึ่งทุ่มสิบเจ็ด

“ร้านวัสดุอะไรเปิดหนึ่งทุ่มกว่า”

“มี”

“ชื่ออะไรคะ”

เงียบ

ฉันกัดริมฝีปากกลั้นขำ

“พี่ธาม”

“ว่า”

“พี่กำลังแต่งเรื่องอยู่หรือเปล่า”

“ส่งมา”

“ไม่ส่ง”

“พริม”

“ถ้าหาเก่งก็หาเองค่ะ”

ฉันตัดสาย

นนท์วางแก้วลงช้า ๆ

“ทะเลาะกัน?”

“เปล่า”

“ฟังเหมือนผัวตามเมีย”

“กินน้ำไปเลย”

“ยังไม่ได้กินข้าว”

“งั้นกินน้ำรองท้อง”

อาหารมาในอีกไม่กี่นาที ฉันพยายามไม่มองโทรศัพท์ แต่สุดท้ายก็เผลอเปิดดู

ไม่มีข้อความจากธาม

ดี

จะได้เลิกคิดว่าเขาจะโผล่มาจริง ๆ

ฉันกับนนท์คุยเรื่องงานที่ต้องถ่ายภาพสัปดาห์หน้า มันเสนอโลเคชันสองแห่ง ฉันไม่ชอบทั้งคู่ เลยเถียงกันเรื่องแสงจนลืมเวลาไปพักหนึ่ง

“ถ้าใช้โกดังเก่า มึงต้องยอมให้กูเพิ่มไฟ”

“เพิ่มได้ แต่อย่าให้มันดูเหมือนโฆษณารถยนต์”

“ลูกค้าขายเฟอร์นิเจอร์ ไม่ใช่ขายลูกอม จะให้หวานไปไหน”

“กูไม่ได้บอกให้หวาน บอกให้มีชีวิต”

“คำว่า ‘มีชีวิต’ ของอาร์ตไดเรกเตอร์นี่น่ากลัวที่สุดแล้ว”

ฉันกำลังจะเถียง เสียงคุ้นเคยก็ดังมาจากด้านหลัง

“พริม”

ส้อมในมือฉันหยุดกลางอากาศ

ไม่ต้องหันก็รู้

แต่ฉันก็หันอยู่ดี

ธามยืนอยู่ข้างโต๊ะ ในชุดเดียวกับที่เห็นตอนเช้า เพียงแต่พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก เนกไทหายไปแล้ว และในมือไม่ได้ถือถุงจากร้านวัสดุอะไรสักอย่าง

ฉันกะพริบตา

“พี่มาได้ไง”

“ขับรถมา”

“รู้ค่ะ หมายถึงมาทำไม”

“ผ่านมา”

ฉันนิ่งไปหนึ่งวินาที

นนท์ก้มหน้า

ไหล่มันสั่น

ฉันหันไปจ้อง

“ขำอะไร”

“เปล่า”

โกหกชัด ๆ

ธามมองเก้าอี้ว่างข้างโต๊ะ

“นั่งได้ไหม”

“ถ้าพี่ผ่านมา แล้วไม่ต้องไปต่อเหรอคะ”

“ไม่รีบ”

อ้อ

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนมีร้านวัสดุสำคัญมาก

ตอนนี้ไม่รีบแล้ว

“เชิญค่ะ”

ธามนั่งลงข้างฉัน

นนท์ยกมือไหว้

“สวัสดีครับพี่”

“ครับ”

“ประชุมเสร็จแล้วเหรอครับ”

“ครับ”

ตอบนนท์สุภาพมาก

ต่างกับตอนถามฉันว่าอยู่ไหนราวกับเป็นผู้ต้องสงสัย

พนักงานเดินมารับออร์เดอร์ ธามสั่งอเมริกาโนเย็น

“ไม่กินข้าวเหรอคะ”

“กินแล้ว”

“ที่ไหน”

“บริษัท”

“ประชุมเสร็จ กินข้าวบริษัท แล้วขับผ่านมาแถวนี้?”

ธามหันมามอง

“ใช่”

ฉันวางส้อม

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแผนที่ พิมพ์ชื่อบริษัทเขา แล้วกดเส้นทางมายังร้าน

ตัวเลขขึ้นชัดเจน

11 กม. 26 นาที

ฉันวางหน้าจอลงตรงหน้าเขา

“ผ่านมา?”

นนท์หลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ คราวนี้

ธามเหลือบมองตัวเลข แล้วเงยหน้ามองฉัน สีหน้าไม่สะทกสะท้าน

“รถไม่ติด”

“ประเด็นไม่ได้อยู่ที่รถติดค่ะ”

“สิบเอ็ดกิโลเอง”

“ค่ะ บ้านพริมไปสนามบินก็ ‘เอง’ เหมือนกัน”

มุมปากเขากระตุก

ฉันจ้อง

“แล้วร้านวัสดุล่ะคะ”

“ปิดแล้ว”

“เมื่อกี้บอกเปิด”

“ไปถึงแล้วปิด”

“เร็วมากนะคะ ร้านนั้น”

นนท์ไอแรง ๆ แล้วหยิบแก้วน้ำขึ้นบังหน้า

ฉันรู้ว่ามันกำลังสนุก

ธามคงรู้เหมือนกัน เพราะปรายตามองอีกฝ่าย

“คุณนนท์ทำงานกับพริมนานแล้วเหรอครับ”

มาแล้ว

เปลี่ยนจากแก้ตัวเป็นสอบสวนทันที

นนท์วางแก้ว

“ประมาณสองปีครับ”

“ทำงานคู่กันบ่อย?”

ฉันหันขวับ

“พี่ธาม”

“อะไร”

“ถามอีกแล้ว”

“คุยกัน”

“คุยกับนนท์หรือเช็กประวัติ”

นนท์ยิ้ม

“ถามได้ครับ ผมไม่มีประวัติอาชญากรรม”

ฉันหลุดหัวเราะ

ธามไม่ขำ

“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”

“ผมล้อเล่นครับ”

อาหารของฉันเหลือไม่กี่คำ แต่บรรยากาศบนโต๊ะเปลี่ยนไปหมด นนท์ดูเพลิดเพลินกับการสังเกตธาม ส่วนธามดูเหมือนคนมาดื่มกาแฟธรรมดา ถ้าไม่นับว่าคำถามเกือบทุกข้อวนกลับมาที่ฉันกับนนท์

“พรุ่งนี้ไปถ่ายงานด้วยกัน?”

“ครับ”

“ที่ไหน”

ฉันวางส้อมดังแกร๊ก

“พี่คะ”

ธามหันมา

“ว่า”

“พริมยังไม่หายค่ะ”

“อะไร”

“จากบ้านค่ะ ไม่ต้องแจ้งตามหา”

นนท์หัวเราะจนสำลักน้ำ

ธามส่ายหน้า แต่คราวนี้มุมปากเขายกขึ้นนิดหนึ่ง

พนักงานเอากาแฟมาเสิร์ฟ

ฉันเท้าคางมองเขา

“สรุปพี่มาทำไมกันแน่”

“บอกแล้วว่าผ่านมา”

“สิบเอ็ดกิโล”

“พริมจะย้ำอีกกี่รอบ”

“จนกว่าพี่จะเปลี่ยนคำตอบ”

“งั้นก็คงต้องย้ำไป”

ฉันสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง

แพ้

ไม่ใช่เพราะเชื่อ

แต่เพราะรู้ว่าต่อให้ถามจนร้านปิด ผู้ชายคนนี้ก็คงยืนยันว่าตัวเองบังเอิญผ่านมาอยู่ดี

นนท์มองเราสองคนสลับกัน ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับพี่”

ธามหันไป

“ครับ”

นนท์พยักหน้ามาทางฉัน

“พริมบอกว่าพี่เป็นพี่ชายข้างบ้าน”

ฉันเริ่มรู้สึกไม่ดี

“นนท์”

มันไม่สน

“ถ้าพี่ชายคุณไม่ได้คิดอะไร...”

ธามนิ่ง

นนท์ยิ้มเหมือนถามเรื่องอากาศ

“งั้นผมจีบคุณได้ไหมครับ”

กึก

แก้วน้ำในมือธามถูกวางลงบนโต๊ะดังเกินความจำเป็นไปนิดเดียว

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 32 ไม่ได้จีบ...แต่ขอเริ่มใหม่ได้ไหม

    บทที่ 32 ไม่ได้จีบ...แต่ขอเริ่มใหม่ได้ไหม“ถ้าพี่กำลังจีบพริม บอกไว้ก่อนว่าคะแนนติดลบค่ะ”ฉันพูดจบก็เปิดเมนูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นธามยังนั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เงียบจนฉันต้องเหลือบตามอง“ทำไมคะ”“คะแนนติดลบเท่าไหร่”ฉันเกือบหลุดหัวเราะ ประเด็นที่ควรถามคือ ใครบอกว่าพี่จีบแต่เขาดันสนใจคะแนน“ประมาณลบสิบ”“เยอะไป”“ขนมผิดหนึ่ง สติกเกอร์ผิดหนึ่ง ชวนกินข้าวเหมือนเรียกประชุมอีกสาม ที่เหลือหักจากประวัติเดิมค่ะ”“ประวัติเดิมเกี่ยวอะไร”ฉันปิดเมนูลง“เกี่ยวสิคะ คนสมัครมีประวัติ พริมก็ต้องตรวจ”“พี่ยังไม่ได้สมัคร”คราวนี้ฉันเงียบธามเองก็คงเพิ่งรู้ว่าพูดอะไร เพราะมือที่วางบนโต๊ะหยุดไปนิดหนึ่งฉันพยักหน้าช้า ๆ“โอเคค่ะ”แล้วเปิดเมนูอีกครั้ง ไม่แซวต่อ ไม่ถามว่าแล้วสิ่งที่เขาทำช่วงนี้เรียกว่าอะไร รู้สึกได้เลยว่าคนฝั่งตรงข้ามเริ่มไม่สบายใจกับคำว่า โอเคค่ะ ของฉันแต่ฉันเหนื่อยจะช่วยเขาต่อบทแล้วจริง ๆพนักงานเดินมารับออร์เดอร์เราสั่งอาหารตามปกติหลังจากนั้นบทสนทนาก็เลี้ยวไปเรื่องงาน สตูดิโอของฉันกำลังจะรับคนช่วยประจำเพิ่มหนึ่งตำแหน่ง ธามถามเรื่องค่าเช่า เรื่องงบ และลูกค้าที่ติดต่อเข้ามาใหม่เขาฟ

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 31 จีบคนเป็นไหมพี่

    บทที่ 31 จีบคนเป็นไหมพี่กาแฟแก้วที่ธามเอามาให้ตอนเช้าอยู่บนโต๊ะทำงานฉันจนเกือบเที่ยงไม่ใช่เพราะไม่กินกินหมดตั้งแต่เก้าโมงแล้วแต่ฉันยังไม่ได้เอาแก้วไปทิ้งอย่าถามว่าทำไมฉันเองก็ไม่รู้อาจเพราะประโยคเจ้าของกาแฟยังติดอยู่ในหัวไม่รู้จะตอบฐานะอะไร เลยเอากาแฟมาก่อนนี่ไม่ใช่คำสารภาพไม่ใช่คำขอคืนดีไม่ได้บอกว่าจะจีบด้วยมันไม่มีสถานะอะไรทั้งนั้นแต่ถ้าเป็นธาม คนที่เมื่อก่อนถามอะไรเรื่องความรู้สึกแล้วเงียบเหมือนอินเทอร์เน็ตดับ การที่เขายอมรับตรง ๆ ว่า ไม่รู้ ก็ถือว่าพัฒนาการก้าวกระโดดแล้วฉันกำลังจะหยิบแก้วไปทิ้ง โทรศัพท์ก็สั่น ชื่อคนที่กำลังคิดถึงขึ้นหน้าจอพอดีพี่ธามฉันเปิดดู สติกเกอร์รูปหมาตัวกลมยืนชูหัวใจ พร้อมข้อความว่ารักนะจุ๊บ ๆฉันนิ่ง กะพริบตาหนึ่งที เปิดรูปใหญ่ดูอีกรอบ จากนั้นโทรหามินทันที มันรับด้วยเสียงง่วง“อะไร”“พี่ธามส่งสติกเกอร์รักนะจุ๊บ ๆ มาให้กู”ปลายสายเงียบไปสองวินาที แล้วหัวเราะลั่น“เชี่ย!”“มึงเบา ๆ”“เขาสารภาพรักแล้ว?”“กูว่าไม่”“สติกเกอร์บอกอยู่โต้ง ๆ”“เพราะมันไม่ใช่สไตล์เขาเลย”ฉันยังไม่ทันพูดจบ ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาส่งผิดฉันหลับตา นั่นไง มินยิ่งหัวเร

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 30 ถึงบ้านหรือยัง

    บทที่ 30 ถึงบ้านหรือยัง* * * ------------------* * *ฉันตอบผู้ชายในรถไปว่า“เก้าโมงค่ะ”“ได้ครับ เดี๋ยวผมทักมาก่อนออก”“โอเคค่ะ ขอบคุณนะคะ”กระจกรถปิด รถเคลื่อนออกไป ฉันหันกลับมาเจอธามยังยืนอยู่ที่เดิม ถุงขยะในมือด้วยฉันเกือบถามว่า ถังขยะอยู่ทางนั้นไม่ใช่เหรอคะ แต่คิดอีกที ปล่อยเขาเถอะเมื่อคืนต้นไม้หิวน้ำ คืนนี้ถังขยะอาจอยากออกมาเดินเล่น“ฝันดีค่ะพี่ธาม”ฉันบอกแล้วเดินเข้าบ้าน เขาไม่ได้ตอบทันที จนฉันเกือบถึงประตูถึงได้ยินเสียงตามหลัง“พรุ่งนี้ไปไหน”ฉันหันกลับ“ทำงานค่ะ”“ไซต์ไหน”“งานอีเวนต์ที่คุยไว้”“เลิกกี่โมง”ฉันหัวเราะนิดหนึ่ง“ยังไม่รู้ค่ะ”สีหน้าธามไม่ค่อยพอใจคำตอบ แต่ฉันไม่คิดจะขยายความ“ไปก่อนนะคะ”คราวนี้เข้าบ้านจริง ๆ สิบนาทีต่อมา โทรศัพท์สั่น ฉันที่กำลังล้างหน้าเหลือบมองหน้าจอพี่ธามล็อกประตูหรือยังฉันมองข้อความอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบแล้วค่ะคิดว่าจบ ไม่จบหน้าต่างหลังบ้านล่ะฉันเช็ดหน้าล็อกแล้วค่ะเงียบไปสองนาทีพรุ่งนี้กลับเอง?ฉันหลุดหัวเราะ คนที่ยืนฟังอยู่หน้าบ้านเมื่อกี้ยังถามอีกน่าจะมีคนมาส่งค่ะข้อความขึ้นว่าอ่านทันที แล้วไม่มีอะไรต่อฉันวางโทรศัพท์ลง ไม่ได้ค

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 29 รดต้นไม้ตอนห้าทุ่มเพื่ออะไรคะ

    บทที่ 29 รดต้นไม้ตอนห้าทุ่มเพื่ออะไรคะ* * * --------------------------------------* * *ฉันเห็นธามตั้งแต่รถยังไม่จอดสนิท ตอนแรกคิดว่าตัวเองตาฝาด เพราะเกือบห้าทุ่มแล้ว คนปกติควรอยู่ในบ้าน อาบน้ำ นอนเล่นโทรศัพท์ หรืออย่างน้อยก็ทำอะไรที่ไม่ใช่ยืนถือสายยางอยู่กลางสวนแต่พี่ข้างบ้านของฉันยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ สายยางอยู่ในมือ น้ำไหลลงโคนต้นพุดส่วนสายตา มองมาทางรถที่ฉันนั่งอยู่เต็ม ๆ“งั้นพรุ่งนี้ผมส่งรายละเอียดในกลุ่มอีกทีนะครับ”ผู้ชายจากทีมอีเวนต์ที่ขับมาส่งพูดต่อ เขาคงไม่ได้สังเกตว่าบ้านข้าง ๆ มีใครบางคนกำลังให้ความสนใจพวกเรามากกว่าต้นไม้ในมือ“ได้ค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”“ไม่เป็นไรครับ ทางเดียวกัน”ฉันปลดเข็มขัด เปิดประตูลงจากรถทันทีที่หันไปทางบ้านข้าง ๆ ธามหันหน้าหนี เร็วมาก เร็วชนิดที่ถ้าเป็นโจร ฉันคงจับได้ตั้งแต่ยังไม่ทันงัดหน้าต่างฉันยืนมองอยู่สองวินาที ก่อนเดินตรงไปที่รั้ว“พี่ธาม”คนถูกเรียกทำเหมือนเพิ่งรู้ว่าฉันกลับมา“อือ”เก่งถ้าเมื่อกี้ฉันไม่เห็นกับตาอาจเชื่ออยู่หรอก“ทำอะไรคะ”ธามก้มมองสายยางในมือ“รดน้ำต้นไม้”“ตอนนี้?”“อือ”ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา 22:56 จากนั้นหันหน

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 28 คนไม่จีบแล้ว สวยขึ้นหรือเปล่า

    คนไม่จีบแล้ว สวยขึ้นหรือเปล่า* * * ---------------------------* * *หลังเลิกจีบธามได้หนึ่งสัปดาห์ ฉันค้นพบว่าตัวเองมีเวลาว่างเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจเวลาที่เคยใช้เลือกกาแฟให้เขา คิดข้อความกวนประสาท หาเหตุเดินผ่านบ้านข้าง ๆหรือส่งแชตไปถามว่า วันนี้คิดถึงพริมหรือยังคะพอเอาทั้งหมดกลับคืนมา ชีวิตฉันเหมือนมีวันละยี่สิบหกชั่วโมง“สรุปที่ผ่านมามึงเอาเวลาทำงานไปจีบผู้ชายหมด?”มินถามฉันกำลังนั่งเลือกตัวอย่างโลโก้บนพื้นห้องที่เพิ่งเช่าไว้ทำสตูดิโอ“ไม่หมด แค่บางส่วน”“บางส่วนของมึงนี่น่าจะสี่สิบเปอร์เซ็นต์”“เว่อร์”“แล้วนี่อะไร”มันยกกล่องกระดาษที่เขียนว่า ของตกแต่ง ขึ้น“เมื่อก่อนบอกไม่มีเวลาจัดสตูดิโอ ตอนนี้ซื้อโคมไฟ ต้นไม้ ชั้นหนังสือครบ”ฉันแย่งกล่องกลับมา“เรียกว่าจัดลำดับชีวิตใหม่ค่ะ”“เรียกว่าอกหักแล้วขยัน”“ไม่ได้อกหัก”“อือ”น้ำเสียงมันเหมือนธามตอนจับได้ว่าฉันโกหกไม่มีผิด ฉันเลยโยนหมอนใส่ช่วงนี้ฉันยุ่งจริง ๆ หลังโปรเจกต์พื้นที่สร้างสรรค์เริ่มเข้าที่ ฉันเอาผลงานบางส่วนที่เปิดเผยได้มาจัดพอร์ตใหม่ จากนั้นก็มี ลูกค้าติดต่อเข้ามาเพิ่มสองรายยังไม่ใช่งานใหญ่ แต่พอรวมกับงานเดิม รายได้เริ่

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 27 พี่ควรดีใจไม่ใช่เหรอ

    บทที่ 27 พี่ควรดีใจไม่ใช่เหรอ----------------------------------------เลิกแล้วค่ะ เหนื่อยธามอ่านประโยคนั้นซ้ำเป็นรอบที่สี่ สั้นมากไม่มีสติกเกอร์ไม่มีคำว่า พี่ธามไม่มีแม้แต่คำลงท้ายที่ทำให้รู้ว่าพริมกำลังเล่นหรือจริงจังเขาพิมพ์เหนื่อยอะไรหยุดลบพิมพ์ใหม่พรุ่งนี้คุยกันลบอีกสุดท้ายหน้าจอแชตก็กลับมาว่างเหมือนเดิมธามวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วพยายามกลับไปดูแบบที่เปิดค้างอยู่ อ่านบรรทัดแรกสามรอบยังไม่รู้เรื่องโทรศัพท์เงียบ บ้านข้าง ๆ ก็เงียบ ปกติช่วงเวลานี้พริมยังไม่นอน ถ้าไม่เปิดเพลงก็ต้องมีเสียงลากเก้าอี้ เสียงเปิดประตูหลังบ้าน หรือไม่ก็โผล่มาเรียกข้ามรั้วด้วยเรื่องไร้สาระสักอย่างพี่ธาม มีแมวเข้าบ้านพริมแล้ว?พี่มาจับให้หน่อยพริมกลัวแมวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ได้กลัวค่ะ แค่อยากใช้บริการพี่ข้างบ้านตอนนั้นเขาบ่น วันนี้ไม่มีเสียงอะไรเลย ธามปิดคอมพิวเตอร์ทั้งที่งานยังไม่เสร็จนอนก็ไม่หลับเช้าวันต่อมาเขาลงจากบ้านเร็วกว่าปกติ พอเปิดประตูหลังไปเจอรั้วเตี้ยระหว่างสองบ้าน สายตาก็มองเลยไปอีกฝั่งเองพริมนั่งอยู่ที่โต๊ะในสวนหูฟังข้างหนึ่งเสียบอยู่ มือวาดอะไรบนแท็บเล็ต ข้างตัวมีแก้วกาแฟเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status