เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 9 คุณสมบัติลูกเขยผ่าน แต่พี่ข้างบ้านไม่ผ่าน
วันที่เผยแพร่:
2026-09-22 19:45:13บทที่ 9 คุณสมบัติลูกเขยผ่าน แต่พี่ข้างบ้านไม่ผ่าน
--------------------------------------------------------------
“คนนี้เหรอครับ?”
ธามถามทั้งที่โทรศัพท์ยังอยู่ในมือเขา
ฉันมองมือเขา แล้วมองหน้าเขา
คนที่เมื่อครู่ยังบอกว่าเรื่องหาแฟนเป็นเรื่องของฉัน ตอนนี้กำลังขยายรูปผู้ชายคนอื่นดูเต็มจอราวกับฝ่ายบุคคลเรียกตรวจประวัติผู้สมัคร
แม่พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น
“ใช่ หล่อไหม”
ธามไม่ตอบทันที
เขามองรูปต่ออีกสองวินาที ก่อนเลื่อนดูรูปถัดไปเองอย่างหน้าตาเฉย
ฉันเอื้อมมือไปแย่ง
“ขอดูบ้างค่ะ นี่ว่าที่แฟนพริมนะ”
ธามยกโทรศัพท์หนี
“ยังไม่ใช่”
“งั้นว่าที่คนจะไปกินข้าวด้วย”
“ก็ยังไม่ใช่”
“แล้วพี่ถือทำไม”
“กำลังดูให้”
ฉันหัวเราะออกมา
“ใครขอ?”
เขาเงียบ
ป้านวลที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ หลุดยิ้ม ส่วนแม่ฉันทำเหมือนไม่เห็นอะไร นอกจากเดินเข้าครัวไปจัดกับข้าวต่ออย่างอารมณ์ดี
สุดท้ายธามถึงยอมคืนโทรศัพท์
ฉันก้มดูรูปจริงจังบ้าง
ผู้ชายในภาพหน้าตาดีจริง สูง ผิวขาว ยิ้มสุภาพ เสื้อเชิ้ตเรียบกริบ ดูเป็นคนที่แม่ ๆ น่าจะชอบมาก
“ก็หล่อนะ”
ฉันพูดลอย ๆ
ธามที่กำลังเปิดขวดน้ำอยู่ข้าง ๆ ตอบทันที
“รูปแต่งได้”
ฉันหันไป
“พริมยังไม่ได้ถาม”
“พูดเฉย ๆ”
อีกแล้ว
คำว่า เฉย ๆ ของเขานี่ใช้ได้ทุกสถานการณ์จริง ๆ
ฉันไม่เถียงต่อ เพราะตอนนั้นแม่เรียกให้ช่วยยกจาน และไม่นานนักโต๊ะอาหารของบ้านฉันก็เต็มไปด้วยกับข้าวจากสองบ้านเหมือนทุกครั้งที่ผู้ใหญ่สองฝั่งนัดกินข้าวด้วยกัน
ลุงธีร์ตามมาทีหลัง พอรู้หัวข้อสนทนาก็หัวเราะ
“อ้าว วันนี้มาคัดลูกเขยกันเหรอ”
“ยังไม่ได้คัดค่ะลุง” ฉันรีบตอบ “แค่ดูรูป”
แม่วางจานแกงลงกลางโต๊ะ
“ดูไว้ก่อน นัดกินข้าวสักมื้อก็ไม่เสียหาย”
ฉันยังไม่ทันพูดอะไร ป้านวลก็ถามธาม
“เมื่อกี้เห็นลูกดูรูปตั้งนาน เป็นไงบ้าง”
ฉันรีบหันไปหาเขา
อยากรู้เหมือนกันว่าจะตอบยังไง
ธามตักข้าวใส่จานตัวเอง
“ก็ธรรมดาครับ”
“ธรรมดาตรงไหนคะ” ฉันสวน “พริมว่าหล่อ”
ช้อนในมือเขาหยุดนิดหนึ่ง
“รูปเดียวดูอะไรได้”
“มีตั้งสี่รูป”
“มุมเดียวกันเกือบหมด”
ฉันก้มดูโทรศัพท์อีกที
จริงด้วย
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
“เขาสูงร้อยแปดสิบสองนะ” แม่ช่วยเสริม
ฉันหันไปยิ้ม
“ดีเลย พริมชอบคนสูง”
ธามตักแกงเข้าปาก
“สูงอย่างเดียวไม่ได้แปลว่าอะไร”
“อย่างน้อยก็หยิบของบนชั้นสูงให้พริมได้”
“เก้าอี้มี”
ฉันแทบหลุดหัวเราะ
ลุงธีร์เริ่มมองลูกชายตัวเองอย่างสนใจ
แม่ฉันยังเล่าต่อ
“งานก็ดีนะ เป็นผู้จัดการสาขาแล้ว”
ฉันพยักหน้าแรง
“เก่งนะ อายุยังไม่มากเลย”
ธามเงยหน้า
“ขึ้นเร็วเกินไปหรือเปล่า”
ฉันมองเขา
“เร็วแล้วไม่ดีตรงไหน”
“ก็ต้องดูว่าขึ้นเพราะผลงานหรือเพราะเส้น”
ทั้งโต๊ะเงียบไปครึ่งวินาที
ป้านวลวางช้อน
“ธาม ลูกยังไม่รู้จักเขาเลย”
“ผมก็แค่บอกว่าต้องดู”
“เมื่อกี้ใครบอกว่าเรื่องของพริมคะ”
ฉันถาม
ธามหันมามอง
“ก็เรื่องของพริม”
“แล้วพี่ตรวจละเอียดทำไม”
“กันไว้ก่อน”
“กันอะไร”
เขาไม่ตอบ
ฉันยิ้มในใจ
จับทางได้แล้ว
ยิ่งฉันชม เขายิ่งค้าน
งั้นก็ลองอีกหน่อย
แม่เลื่อนรูปต่อ
“แม่เขาบอกว่าไม่ดื่ม ไม่สูบ ชอบออกกำลังกาย แล้วก็ชอบทำอาหารด้วย”
“โอ้โห”
ฉันทำตาโต
“ครบมาก”
ธามวางช้อน
“คนไม่ดื่มไม่สูบไม่ได้แปลว่านิสัยดี”
“จริงค่ะ แต่ก็ถือว่าเป็นข้อดี”
“บางคนต่อหน้าผู้ใหญ่ก็ดี”
“พี่รู้จักเขาหรือคะ”
“ไม่รู้”
“แล้วรู้ได้ไงว่าต่อหน้าผู้ใหญ่ดี”
ธามเงียบอีกแล้ว
ฉันต้องก้มหน้าตักข้าวเพื่อซ่อนยิ้ม
สนุกกว่าที่คิดแฮะ
ลุงธีร์มองฉันที มองธามที แล้วเลือกตักปลาเงียบ ๆ อย่างคนไม่อยากพลาดฉากต่อไป
แม่ฉันยังไม่รู้เรื่องเกมนี้
“เห็นว่าชอบหมาด้วยนะลูก”
“พริมก็ชอบหมา”
“พริมแพ้ขนหมา”
ธามพูดทันที
ฉันหันขวับ
“แพ้นิดเดียว”
“คราวก่อนตาบวม”
“กินยาได้”
“จะคบใครถึงขั้นต้องกินยา?”
ฉันเกือบสำลักข้าว
ป้านวลหลุดหัวเราะก่อนใคร
“เดี๋ยวนะธาม จากชอบหมาไปถึงคบกันแล้วเหรอ”
เขาชะงัก
“ผมพูดเผื่อ”
“เผื่อไกลมากเลยนะลูก”
ฉันยิ่งอยากแกล้งต่อ
“ไม่เป็นไรค่ะ พริมเสียสละได้ ถ้าเขาหล่อจริง”
ธามหันมามองทันที
“หน้าตาสำคัญขนาดนั้น?”
“สำหรับการมองทุกวันก็สำคัญนะคะ”
“เดี๋ยวก็แก่”
“พี่ก็แก่ค่ะ”
ลุงธีร์หัวเราะเสียงดังจนเกือบทำช้อนหล่น
ธามปรายตามองฉัน
“พี่สามสิบเอ็ด”
“พริมไม่ได้บอกว่าพี่แก่ตอนนี้ บอกว่าเดี๋ยวก็แก่เหมือนกัน”
“งั้นผู้ชายในรูปก็แก่”
“ถ้าแก่พร้อมพริมก็โอเค”
เงียบ
รอบนี้เงียบจริง
ฉันเกือบหลุดยิ้ม แต่รีบก้มหน้ากินต่อ
ป้านวลยกแก้วน้ำขึ้นปิดปาก
ลุงธีร์หันหน้าไปอีกทาง แต่ไหล่สั่น
มีเพียงแม่ฉันที่ยังตั้งใจขายลูกชายเพื่อนต่อ
“บ้านเขาก็อยู่ไม่ไกลนะ ถ้าคบกันจริงไปมาสะดวก”
ธามถามขึ้นทันที
“อยู่ไหนครับ”
ฉันเงยหน้า
“พี่จะไปดูบ้านด้วย?”
“ถามเฉย ๆ”
“อีกแล้ว”
แม่บอกชื่อย่าน
ธามทำหน้าคิด
“รถติด”
ฉันวางช้อน
“พี่ธาม”
“อะไร”
“พริมยังไม่ได้คบเลยค่ะ ไม่ต้องวางแผนเส้นทางไปบ้านเขา”
“ก็ดี จะได้ไม่ต้องไป”
“ทำไมคะ”
“รถติด”
ฉันสูดหายใจลึก
คนอะไรจะดื้อได้ขนาดนี้
ป้านวลหัวเราะเบา ๆ
“แม่ว่าคนในรูปก็ดูดีนะธาม งานดี ครอบครัวก็ดี นิสัยถ้าตามที่แม่เขาเล่าก็ไม่มีอะไรน่าห่วง”
ฉันรีบพยักหน้า
“ใช่ค่ะ พริมว่าผ่านทุกข้อ”
ธามหันมา
“ยังไม่เคยเจอตัวจริง จะผ่านได้ยังไง”
“ก็ผ่านรอบเอกสารก่อนค่ะ”
“นี่สมัครงาน?”
“สมัครแฟนไงคะ”
คราวนี้ฉันเห็นเขาเม้มปากชัด ๆ
ป้านวลคงทนดูต่อไม่ไหว วางช้อนแล้วหันไปถามลูกชายตรง ๆ
“แล้วแบบไหนถึงจะดีพอสำหรับน้อง”
คำถามนั้นทำให้โต๊ะอาหารเงียบลงทันที
ธามไม่ได้ตอบ
เขาก้มมองจานตัวเองเหมือนในข้าวมีคำตอบซ่อนอยู่
ฉันมองหน้าเขา
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
ยังเงียบ
ฉันเกือบหลุดยิ้ม
เพราะคนที่มีเหตุผลค้านทุกข้อ เมื่อถูกถามว่าต้องการแบบไหนกลับตอบไม่ได้สักคำ
แม่ฉันมองธามอย่างสงสัย
ลุงธีร์กระแอมเบา ๆ
ส่วนป้านวลมองลูกชายตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
“ถ้าหวงขนาดนี้ แต่งเองไหมล่ะ”
พรวด!
ธามสำลักน้ำทันที
ฉันตาโต
ลุงธีร์รีบส่งทิชชูให้ลูกชาย ส่วนป้านวลหัวเราะจนต้องจับขอบโต๊ะ
ฉันเองต้องกัดปากแน่นสุดชีวิต
เพราะนี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา
ที่เห็นพี่ธามผู้ไม่สะทกสะท้านกับอะไร แพ้น้ำเปล่าแค่เพราะคำคำเดียว
บทล่าสุด
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 51 บ้านข้าง ๆ ที่ไม่ต้องเรียกว่าข้างบ้านแล้ว (ตอนจบ)
“พี่ธามคะ”“อือ”“ถ้าพี่ไม่ปล่อย พริมจะสายจริง ๆ แล้วนะ”คนที่กอดฉันจากด้านหลังไม่ขยับไม่พอยังเอาคางมาเกยไหล่อีกฉันมองนาฬิกาบนผนังแปดโมงสิบเจ็ดเก้าโมงฉันมีประชุมออนไลน์กับลูกค้าต่างประเทศส่วนสามีหมาด ๆ ของฉันดูเหมือนไม่มีความเกรงใจต่อระบบเศรษฐกิจโลกเลยแม้แต่นิดเดียว“พี่ธาม”“ครับ”“ปล่อยค่ะ”“อีกนาที”“เมื่อกี้ก็บอกอีกนาที”“อันนั้นนาทีที่แล้ว”ฉันหลับตาแต่งงานกันได้สามเดือน ฉันเพิ่งค้นพบว่าผู้ชายที่ตอนเป็นแฟนทำตัวนิ่ง สุขุม และฟอร์มเยอะ พอได้ทะเบียนสมรสแล้วกลับกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบกอดจากข้างหลังตอนฉันกำลังรีบที่สุด“พริมมีประชุม”“รู้”“แล้วพี่ไม่มีงาน?”“สิบโมง”“งั้นก็ไปอาบน้ำสิคะ”“ยังไม่รีบ”“แต่พริมรีบ!”ธามหัวเราะตรงข้างหูฉันศอกใส่เบา ๆ จนยอมปล่อยพอหันกลับไปก็เจอคนตัวสูงยืนยิ้มเหมือนไม่มีความผิด“ยิ้มอะไร”“เมียโมโหแล้วน่ารัก”“แต่งสามเดือนเริ่มปากดีแล้วนะ”“ก่อนแต่งก็ปากดี”“ไม่ค่ะ ก่อนแต่งพี่พูดไม่รู้เรื่อง”เขาเลิกคิ้ว“ตรงไหน”ฉันนับนิ้ว“ไม่รู้ฐานะ ไม่รู้จะตอบยังไง ไม่ได้หึง แค่ถาม ไม่ได้จีบ”“พอ”ฉันหัวเราะ“รับไม่ได้กับอดีตตัวเอง?”“พี่ว่าพริมควรไปประชุม”“
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 50 รั้วบ้านมีไว้ปีน...แต่ไม่ต้องมีแล้ว
“รั้วบ้านพริมหายไปไหน”ฉันตะโกนดังพอให้คนในบ้านข้าง ๆ ได้ยินแน่นอนแม่ที่ยืนอยู่ตรงประตูหลังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้“ถามแม่ทำไม”“ก็รั้วมันหายไปทั้งแถบเลยนะคะ!”“เห็นแล้ว”“แล้วแม่ไม่ตกใจ?”“ไม่”คำตอบสั้นมากมีพิรุธมากด้วยฉันหันกลับไปมองพื้นที่ตรงกลางระหว่างสองสวนอีกครั้งรั้วเตี้ยที่อยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ฉันจำความได้หายไปจริง ๆ เหลือเพียงแนวพื้นใหม่ทอดจากบ้านฉันไปถึงบ้านธาม มีต้นไม้เล็ก ๆ ปลูกริมสองข้าง แล้วตรงกลางยังทำเป็นทางเดินหินอย่างดีไม่ใช่เพิ่งรื้อเมื่อวานแน่งานเรียบร้อยขนาดนี้ต้องวางแผนมาสักพักแล้วฉันหันกลับไปหาแม่“ใครทำ”แม่ยกคิ้ว“คิดว่าใครล่ะ”โอเคไม่ต้องเดาฉันลากกระเป๋าทิ้งไว้ตรงชานบ้าน แล้วเดินข้ามพื้นที่ที่เมื่อก่อนต้องปีนทันทียังไม่ถึงอีกฝั่ง คนต้นเหตุก็เปิดประตูหลังบ้านออกมาพอดีธามอยู่ในเสื้อเชิ้ตกับกางเกงทำงาน แขนเสื้อพับถึงข้อศอกเหมือนเพิ่งกลับมาจากบริษัทพอเห็นฉัน เขาหยุดฉันก็หยุดหนึ่งปีที่เห็นกันผ่านหน้าจอเป็นหลักไม่ได้ช่วยอะไรเลยตัวจริงยังทำให้ใจเต้นแรงกว่าอยู่ดีธามมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังเช็กว่ากลับมาครบทุกชิ้นส่วนหรือเปล่าก่อนยิ้มออกมา“กลับมาแ
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 49 แฟนพี่อยู่ไกล แต่พี่ตามเก่ง
การมีแฟนอยู่คนละประเทศทำให้ฉันค้นพบเรื่องหนึ่งภายในสัปดาห์แรกความรักไม่แพ้ระยะทางหรอกแต่มันอาจแพ้เขตเวลาได้“พี่ธาม”“อือ”“พี่รู้ไหมว่าตอนนี้ที่นี่กี่โมง”คนในหน้าจอเงียบไปนิดหนึ่ง“ห้าทุ่ม?”ฉันหันกล้องไปที่หน้าต่างข้างนอกยังสว่าง“ห้าโมงเย็นค่ะ”“อ้าว”“นี่พี่โทรมาถามว่าทำไมยังไม่นอนเมื่อกี้”ธามก้มมองโทรศัพท์ตัวเองเหมือนมันเป็นฝ่ายผิด“จำสลับ”“เราเป็นแฟนกันมาสิบวัน พี่จำเวลาประเทศแฟนไม่ได้แล้ว?”“ช่วงนี้ประชุมเยอะ”“หักคะแนนค่ะ”“เป็นแฟนแล้วยังมีคะแนนอีก?”“ระบบนี้อยู่ตลอดชีพค่ะ”ธามถอนหายใจฉันหัวเราะแล้ววางโทรศัพท์พิงแก้วน้ำ สิบวันแรกเราวิดีโอคอลเกือบทุกวัน หลังจากนั้นความจริงก็เริ่มเข้ามาวันที่ฉันว่าง เขาประชุมวันที่เขากลับบ้านเร็ว ฉันต้องไปดูงานบางคืนฉันเปิดกล้องทิ้งไว้ระหว่างทำงาน ส่วนธามนั่งดูแบบของตัวเองเงียบ ๆแทบไม่ได้คุยกันแต่ก็ยังเปิดไว้จนคืนหนึ่งฉันเงยหน้าจากจอคอมแล้วเห็นเขาหลับคาโต๊ะ“พี่ธาม”เงียบ“พี่ธาม”ยังเงียบฉันแคปภาพทันทีเช้าวันต่อมาส่งให้พร้อมข้อความสถาปนิกชื่อดังหลับน้ำลายไหลค่ะเขาตอบกลับมาสามคำลบ เดี๋ยว นี้แน่นอนว่าฉันไม่ลบเดือนที่สอง ธามพยา
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 48 ต่อจากนี้พี่จีบเอง
“พริม เป็นแฟนพี่นะ”คำขอของธามดังขึ้นง่าย ๆไม่มีดอกไม้ไม่มีแหวนไม่มีร้านอาหารวิวดีมีแค่ผู้ชายอายุสามสิบเอ็ดที่เพิ่งปีนรั้วมาอย่างทุลักทุเล เสื้อยังยับตรงชายเพราะเกี่ยวกิ่งไม้ และมือหนึ่งกำลังจับมือฉันแน่นเหมือนกลัวว่าถ้าปล่อย ฉันจะขึ้นเครื่องหนีไปคืนนี้เลยฉันมองหน้าเขา“แค่นี้เหรอคะ”ธามชะงัก“อะไร”“ขอเป็นแฟน”“แล้วต้องมีอะไรอีก”“ไม่รู้สิคะ คนขอควรเตรียมคำพูดมามากกว่านี้หรือเปล่า”“พี่เตรียมมาแล้ว”“ไหนคะ”เขาถอนหายใจ“เมื่อกี้พริมขัดตลอด”ฉันหลุดหัวเราะ“อ้าว โทษพริมอีก”“ไม่ได้โทษ”ธามขยับเข้ามาใกล้ขึ้น“งั้นฟังดี ๆ”รอยยิ้มฉันค่อย ๆ หายไปเองคราวนี้น้ำเสียงเขาจริงจัง“พี่ชอบพริม”หัวใจฉันเต้นแรงทันที ทั้งที่รู้อยู่แล้วบางคำพูดต่อให้รู้คำตอบ การได้ยินจากปากเจ้าตัวก็ไม่เหมือนกันอยู่ดี“ไม่ได้เพิ่งชอบตอนพริมกลับมา”เขาพูดต่อ“แล้วก็ไม่ได้ชอบเพราะพริมจีบ”ฉันเงียบ“พี่ชอบมาตั้งแต่ก่อนพี่ไป แต่ตอนนั้นคิดว่าพริมไม่คิดอะไร พอกลับมาแล้วรู้ว่าตัวเองยังรู้สึกเหมือนเดิม พี่ก็กลัวทุกอย่างไปหมด”ธามเม้มปากนิดหนึ่ง“กลัวทำตามที่รับปากพ่อพริมไม่ได้ กลัวถ้าคบกันแล้วเลิก พริมจะเสียทั้งแฟน ท
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 47 คืนสุดท้าย รั้วยังอยู่ตรงเดิม
คืนสุดท้ายก่อนเดินทาง ฉันนอนไม่หลับกระเป๋าสองใบถูกปิดเรียบร้อย วางพิงผนังข้างประตูห้อง เอกสารทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าถือ พาสปอร์ตเช็กแล้วสามรอบ แม่เดินขึ้นมาถามอีกสองรอบว่าลืมอะไรไหมฉันตอบว่าไม่มีแต่พอไฟในบ้านดับเกือบหมด ฉันกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างค้างอยู่เต็มไปหมดสุดท้ายเลยเดินลงมาข้างล่างแม่หลับแล้ว บ้านเงียบ ฉันเปิดประตูหลังออกไปในสวนอากาศกลางคืนเย็นกว่าปกติเล็กน้อยรั้วเตี้ยระหว่างบ้านสองหลังยังอยู่ตรงเดิมสีตรงขอบลอกไปนิดหนึ่งเพราะโดนแดดโดนฝนมาหลายปี เสาต้นหนึ่งยังมีรอยขีดที่ฉันเคยเอาดินสอวัดความสูงตัวเองตอนเด็กฉันเดินเข้าไปแตะมันตอนนั้นฉันเตี้ยกว่ารั้วตั้งเยอะแต่ก็ยังปีนเคยเกี่ยวชายกระโปรงนักเรียนเคยทำรองเท้าแตะตกอีกฝั่งเคยปีนไปขอยืมหนังสือ แล้วอยู่กินข้าวบ้านเขาจนแม่ต้องมาตามป้านวลเคยบอกว่า ถ้าจะมาบ่อยขนาดนี้ วันหลังเปิดประตูหน้ามาก็ได้แต่ฉันชอบปีนรู้สึกว่ามันเร็วกว่าหรือจริง ๆ แค่อยากทำตัววุ่นวายใส่พี่ชายบ้านข้าง ๆ ก็ไม่รู้ฉันวางแขนบนรั้วบ้านธามยังเปิดไฟห้องทำงานอยู่พรุ่งนี้เช้าเขาจะไปส่งฉันที่สนามบินทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้วเหลือแค่สิ่งเดียวที่ยังไม่เรีย
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 46 คนที่เคยอยู่ข้างบ้านกำลังจะอยู่คนละประเทศ
อีกสามสัปดาห์แล้วที่ฉันจะบินประโยคนี้ดูไม่จริงทุกครั้งที่คิดจนกระทั่งกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกลากออกมาวางกลางห้องนอนฉันยืนมองมันอยู่พักหนึ่ง ก่อนหันไปมองกองเสื้อผ้าบนเตียงแล้วตัดสินใจว่าไม่อยากแพ็กแล้ว“พริม”เสียงธามดังมาจากหน้าประตูฉันหันไปเห็นเขายืนพิงวงกบ มือถือกล่องกระดาษสองใบ“อะไรคะ”“แม่พริมบอกให้เอากล่องมาให้”“วางไว้เลยค่ะ”ธามเดินเข้ามา มองสภาพห้องแล้วเลิกคิ้ว“นี่แพ็กของหรือรื้อบ้าน”“กำลังคัดค่ะ”“คัดอะไร”ฉันชี้สามกองบนเตียง“เอาไป เอาไว้ แล้วก็ยังไม่รู้”เขามอง“กองยังไม่รู้ใหญ่สุด”“เพราะชีวิตคนเรามีความไม่แน่นอนค่ะ”“พูดดีไปงั้น”“ค่ะ ขี้เกียจตัดสินใจ”ธามวางกล่องลงแล้วนั่งยอง ๆ ข้างกระเป๋า“เอาไปหนึ่งปี ไม่ใช่ย้ายถาวร”“รู้ค่ะ แต่เสื้อผ้าก็ต้องใส่”“ซื้อที่นั่นได้”ฉันหรี่ตา“คนพูดไม่ใช่คนจ่าย”“พี่จ่ายก็ได้”ฉันชะงัก“หยุดเลยค่ะ”“อะไร”“อย่าเพิ่งซื้อคะแนนด้วยบัตรเครดิต”มุมปากเขาขยับ“คะแนนยังติดลบอยู่?”“ความลับค่ะ”“กรรมการลำเอียง”“ผู้สมัครมีประวัติ”ธามส่ายหน้า ก่อนหยิบเสื้อกันหนาวตัวหนึ่งขึ้นมา“อันนี้เอา”“ทำไม”“พริมขี้หนาว”“พี่รู้ได้ไงว่าที่นั่นหนาวแค่
บางทีคุณอาจจะชอบ
ถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.8K viewsเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน82.4K viewsเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี83.5K viewsสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์83.4K viewsเมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]
violet834 viewsทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์361 viewsหอบลูกหนีคุณสามีใจร้าย
คิมฮานึล570 viewsเด็กนายใหญ่ (Set รักไม่ผิด)
MOONY MAY55 views
