LOGINShare
บทที่ 8 งั้นพริมจะหาแฟนแล้วนะ
publish date:
2026-09-21 20:11:11บทที่ 8 งั้นพริมจะหาแฟนแล้วนะ
“งั้นพริมจะหาแฟนแล้วนะ”
ฉันพูดตอนเย็น ขณะยืนกอดอกมองยางรถใหม่เอี่ยมทั้งสี่เส้นที่คนข้างบ้านจัดการเปลี่ยนให้เสร็จโดยไม่ถามเจ้าของรถสักคำ
ธามกำลังเก็บใบเสร็จใส่แฟ้ม เขาเงยหน้ามอง
“เมื่อกี้ว่าอะไรนะ”
“บอกว่าจะหาแฟนค่ะ”
“อือ”
อือ?
แค่นั้น?
ฉันหันไปมองเต็มตัว
เช้านี้ยังเป็นคนตอบเองแท้ ๆ ว่า ถ้าฉันมีแฟนเขาก็ “ต้องโอเค”
ตอนนั้นฉันยังนึกว่าอย่างน้อยคำถามนั้นจะทำให้เขามีอาการบ้าง
ผลคือไม่มี
หน้าเฉยเหมือนฉันถามว่าพรุ่งนี้ฝนตกไหม
“พี่ไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าจะหาที่ไหน”
“ทำไมต้องถาม”
“ก็พริมจะมีแฟนนะ”
“ยังไม่มีไม่ใช่เหรอ”
“ก็เลยจะหาไง”
ธามพยักหน้า
“ตามสบาย”
ฉันอ้าปากค้างนิดหนึ่ง
ผู้ชายคนนี้เมื่อวานยังขับรถสิบเอ็ดกิโลเมตรไป “ผ่านมา” ที่ร้านอาหารซึ่งฉันกินข้าวกับนนท์อยู่เลย
วันนี้พอพูดเรื่องแฟนกลับใจเย็นเป็นพระอิฐพระปูน
ได้
อยากนิ่งนักใช่ไหม
“งั้นพริมเปิดรับสมัครเลยดีกว่า”
“อือ”
อีกแล้ว
ฉันเริ่มคันไม้คันมือ
“คุณสมบัติก็ไม่เยอะค่ะ หล่อหน่อย สูงหน่อย ทำงานเป็น ไม่ขี้บ่น ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน”
ธามปิดแฟ้ม
“หาไม่ยากนี่”
“ที่สำคัญ ต้องไม่เรียกพริมว่าน้อง”
คราวนี้เขาหยุดไปนิดหนึ่ง
แค่เสี้ยวเดียว
แต่ฉันเห็น
“ข้อสุดท้ายสำคัญ?”
“มากที่สุดค่ะ”
“งั้นคนในซอยนี้คงไม่ผ่าน”
“ดีเลย จะได้เปิดรับนอกพื้นที่”
ฉันเชิดหน้า
ธามมองอยู่สองวินาที ก่อนยื่นกุญแจรถคืน
“เพ้อเสร็จแล้วก็เอารถเข้าบ้าน”
เพ้อ?
“พริมพูดจริงนะ”
“ครับ”
“อย่าครับแบบไม่เชื่อ”
“แล้วจะให้พี่ทำยังไง”
“ช่วยตื่นเต้นหน่อยก็ได้”
“คนจะมีแฟนคือพริม ทำไมพี่ต้องตื่นเต้น”
เจ็บอีก
ฉันกำกุญแจรถแน่น
“ได้ค่ะ ถ้าคนสมัครเยอะ เดี๋ยวเอาเรซูเม่มาให้พี่ช่วยคัดนะคะ”
ธามเลิกคิ้ว
“เกี่ยวอะไรกับพี่”
“ในฐานะผู้ปกครองไงคะ ชอบดูแลนัก”
ฉันยิ้มหวาน
“เผื่อจะได้เลือกคนมารับช่วงต่อ”
พูดจบก็หมุนตัวเข้าบ้านอย่างผู้ชนะ
อย่างน้อยฉันก็รู้สึกว่าตัวเองชนะอยู่ประมาณสามนาที
จนได้ยินเสียงแม่ดังมาจากห้องครัว
“เมื่อกี้พูดว่าจะหาแฟนเหรอลูก”
ฉันหยุดกึก
ค่อย ๆ หันกลับไป
แม่ยืนถือกล่องผลไม้อยู่ตรงประตูครัว
ข้างหลังแม่มีป้านวลกำลังจัดถุงผักอยู่บนโต๊ะกินข้าว
ผู้หญิงสองคนมองฉันพร้อมกัน
ฉันมีลางไม่ดีทันที
“แม่กลับมาตอนไหน”
“ก่อนลูกไม่กี่นาที”
“แล้วป้านวล...”
“ป้ามาคุยกับแม่เราตั้งแต่บ่ายแล้วจ้ะ”
เรียบร้อย
ได้ยินเต็ม ๆ แน่นอน
ประตูบ้านเปิดอีกครั้ง
ธามเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าโน้ตบุ๊กของฉันที่ลืมไว้ในรถ
เขาวางมันลงบนโต๊ะ
“ลืม”
“ขอบคุณค่ะ”
ฉันกัดฟันยิ้ม
คนต้นเหตุยังทำหน้าเหมือนไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเอง
แม่เดินออกมาจากครัว
“สรุปอยากมีแฟนจริงเหรอ”
“พริมพูดเล่น”
“เมื่อกี้ยังประกาศว่าจะเปิดรับสมัครอยู่เลย”
“ประชดคนค่ะ”
“ประชดใคร”
ฉันเงียบ
ป้านวลหันไปมองลูกชาย
“ธาม?”
“ไม่เกี่ยวกับผมครับ”
ฉันหันขวับ
หน้าตายมาก
ถ้าไม่ติดว่าป้านวลอยู่ ฉันคงเอากุญแจรถปาใส่แล้ว
“ก็ดีนะ” แม่พูดต่อ “อายุยี่สิบสี่แล้ว จะมีแฟนแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร”
“พริมรู้ค่ะ แต่ยังไม่ได้รีบ”
“แม่มีคนหนึ่ง”
ฉันชะงัก
“อะไรนะ”
“ลูกชายเพื่อนแม่”
งานเข้า
เร็วเกินไปไหม
ฉันเพิ่งเปิดรับสมัครเมื่อสามนาทีก่อน ฝ่ายบุคคลหาผู้สมัครมาให้แล้ว?
แม่เดินไปหยิบโทรศัพท์ สีหน้ากระตือรือร้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“จำป้าจิ๊บได้ไหม ที่เคยมาบ้านเรา”
“จำหน้าไม่ค่อยได้ค่ะ”
“ลูกชายเขาอายุยี่สิบแปด ทำงานธนาคาร ตำแหน่งก็ดี นิสัยดี ไม่สูบบุหรี่ แล้วแม่เคยเห็นตัวจริงนะ หล่อใช้ได้เลย”
“เดี๋ยวก่อนแม่”
ฉันรีบยกมือ
“พริมไม่ได้หมายความว่าจะหาตอนนี้”
“ก็ไม่ได้ให้แต่งพรุ่งนี้ แค่รู้จักกันไว้”
“ไม่ต้องรู้จักก็ได้”
“ทำไมล่ะ เมื่อกี้ยังอยากมีแฟนอยู่เลย”
ฉันเหลือบมองธาม
เจ้าตัวยืนพิงขอบโต๊ะ เปิดขวดน้ำดื่มหน้าตาเฉย
ดูสบายมาก
“ต้นเหตุไม่คิดจะช่วยอะไรเลยเหรอคะ”
ธามลดขวดน้ำ
“พี่ทำอะไร”
“ก็พี่...”
ฉันหยุดทัน
สองแม่ยังไม่รู้ว่าฉันประกาศจะจีบลูกชายบ้านข้าง ๆ อย่างเป็นทางการแล้ว
หรืออย่างน้อยฉันก็คิดว่ายังไม่รู้
“พี่อะไร” ธามถาม
ยังจะถามอีก
“ช่างเถอะค่ะ”
ฉันหันกลับหาแม่
“พริมไม่ชอบดูตัว”
“ใครบอกว่าดูตัว”
“นัดผู้ชายโสดกับผู้หญิงโสดไปกินข้าว แล้วบอกให้รู้จักกันไว้ นี่ไม่เรียกดูตัวแล้วเรียกอะไร”
ป้านวลหัวเราะ
“เรียกกินข้าวก็ได้ลูก จะได้สบายใจ”
“ป้านวลก็เอากับแม่ด้วยเหรอคะ”
“ป้าแค่เห็นว่าไปกินสักมื้อก็ไม่เสียหาย ถ้าไม่ถูกใจก็จบ”
ฉันมองผู้หญิงสองคนสลับกัน
แนวร่วมไม่มีสักคน
“พริมรู้จักคนเยอะแล้วค่ะ”
แม่ถามทันที
“แล้วมีใครมาจีบไหม”
ฉันเงียบ
“ไม่มีใช่ไหม”
“มี...มั้ง”
ทันทีที่พูดออกไป ฉันเห็นคนที่ยืนดื่มน้ำอยู่เงยหน้าขึ้น
ไวเสียด้วย
แม่ตาโต
“ใคร”
“ก็ยังไม่มีเป็นเรื่องเป็นราว”
“ช่างภาพที่มาส่งวันก่อนหรือเปล่า”
“นนท์เป็นเพื่อน”
“อ๋อ”
แม่พยักหน้า
ฉันไม่รู้ทำไมต้องรีบเหลือบมองธามอีกครั้ง
เขากลับไปดื่มน้ำแล้ว
ทำเหมือนไม่ฟัง
เก่งเหลือเกินเรื่องทำเหมือนไม่สนใจ
“งั้นก็ยิ่งดี” แม่ว่า “เปิดโอกาสให้ตัวเองบ้าง”
ฉันแทบหัวเราะ
ช่วงนี้ฉันเปิดโอกาสมากจนเดินไปบอกผู้ชายถึงหน้าบ้านว่าจะจีบแล้วค่ะคุณแม่
แต่พูดไม่ได้
ป้านวลหันไปถามลูกชาย
“ว่าไงธาม น้องจะมีแฟนแล้ว”
คำว่า น้อง แทงหูฉันอีกครั้ง
ฉันมองเขา
ธามวางขวดน้ำลง
“ก็เรื่องของพริมครับ”
ฉันเม้มปาก
แม่พยักหน้าเห็นด้วย
“เห็นไหม พี่ธามยังไม่ว่าอะไรเลย”
แน่นอน
เขาจะว่าอะไรได้
ก็เพิ่งตอบฉันเองว่า ก็ต้องโอเค
“ก็ได้ค่ะ”
ฉันทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้
“ดูรูปก่อนก็ได้ แต่ยังไม่รับปากว่าจะไปกินข้าวนะ”
แม่ยิ้มทันทีราวกับรอประโยคนี้อยู่แล้ว
“ได้ แค่ดูก่อน”
จากนั้นก็เริ่มเลื่อนหารูปในโทรศัพท์
“แม่อย่าส่งเบอร์พริมให้เขานะ”
“ยังไม่ส่ง”
“คำว่ายังฟังไม่น่าไว้ใจเลย”
ป้านวลหัวเราะ
ส่วนธามยังยืนเงียบ
ฉันตัดสินใจไม่สนใจเขาแล้ว
อยากเฉยก็เฉยไป
เดี๋ยวฉันดูผู้ชายคนใหม่จริง ๆ ให้รู้แล้วรู้รอด
“นี่ไง เจอแล้ว”
แม่ยื่นโทรศัพท์มาทางฉัน
ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปรับ
แต่มีมืออีกข้างยื่นผ่านหน้าฉันไปก่อน
เร็วมาก
เร็วจนปลายนิ้วฉันยังไม่ทันแตะเครื่อง
โทรศัพท์ไปอยู่ในมือธามเรียบร้อย
ฉันหันขวับ
คนที่เมื่อครู่ยังบอกว่า ก็เรื่องของพริม ก้มมองรูปบนหน้าจออยู่สองวินาที ก่อนเงยหน้าถามแม่ด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท
“คนนี้เหรอครับ?”
Latest chapter
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 16 วันที่หนึ่ง เขาแพ้ของกิน
บทที่ 16 วันที่หนึ่ง เขาแพ้ของกิน---------------------------------------------------วันที่หนึ่งของข้อตกลงสามสิบวัน ฉันตัดสินใจว่าจะไม่ทำอะไรใหญ่โตไม่ส่งดอกไม้ไม่ถือกาแฟไปยืนหน้าบริษัทไม่เขียนโน้ตว่า รักนะคะ รับเป็นแฟนสักทีถึงจะอยากเขียนก็เถอะฉันนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตอนแปดโมงเช้า มองปฏิทินที่วงวันสุดท้ายเอาไว้ด้วยปากกาสีแดง แล้วเตือนตัวเองว่า สามสิบวันนี้ไม่ได้มีไว้ให้ฉันสร้างความรำคาญจนธามยอมแพ้ฉันอยากให้เขารู้ว่าฉันชอบเขาจริง ๆไม่ใช่แค่สนุกเพราะผู้ชายข้างบ้านกลับมาแล้วหล่อขึ้นโทรศัพท์สั่นข้อความจากป้านวลพริม วันนี้ธามน่าจะประชุมยาวทั้งวัน ฝากเตือนมันกินข้าวหน่อยได้ไหมลูก ป้าพูดแล้วไม่ค่อยฟังฉันอ่านแล้วหัวเราะนี่ถือเป็นการเปิดทางจากแม่ฝ่ายชายหรือเปล่านะฉันตอบตกลง ก่อนนึกถึงร้านข้าวแกงร้านหนึ่งขึ้นมาได้ร้านนั้นอยู่แถวโรงเรียนเก่าของเราเมื่อก่อนทุกวันพุธฉันเลิกเรียนช้ากว่าปกติ ธามจะเป็นคนมารับ แล้วมักพาแวะกินข้าวร้านนี้ก่อนกลับบ้านเขากินเมนูเดิมแทบทุกครั้งข้าวหมูทอดกระเทียม ไข่ดาวไม่สุกมาก และไม่เอาแตงกวาจำง่ายจะตายหรือจริง ๆ คนที่เราชอบ อะไรที่เกี่ยวกับเขาก็จำง่ายห
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 15 ข้อตกลงสามสิบวัน
บทที่ 15 ข้อตกลงสามสิบวัน-------------------------------------------ฉันไม่ได้วางแผนจะตั้งเส้นตายให้ความรักของตัวเองหรอกอย่างน้อยก็ไม่ใช่จนกระทั่งเช้าวันเสาร์ที่ฉันนั่งจ้องแชตของธามอยู่เกือบสิบนาที แล้วพบว่าตัวเองกำลังทำอะไรน่ารำคาญมากเมื่อคืนเขาไปรับฉันจากนัดดูตัวทั้งที่แม่ไม่ได้โทรหาพอถามว่าหึงหรือเปล่า เขาก็เบรกแรงจนฉันแทบพุ่งชนคอนโซลจากนั้นก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นข้อความสุดท้ายที่ส่งมาก่อนนอนคือถึงบ้านแล้วก็นอน อย่าเล่นโทรศัพท์ดึกจบไม่มีคำอธิบายเรื่องหึงไม่มีคำตอบว่าเขาคิดยังไงไม่มีอะไรสักอย่างฉันวางโทรศัพท์ลงแล้วถอนหายใจ“มึงถอนหายใจรอบที่ห้าแล้ว”มินพูดจากปลายสายวิดีโอคอลฉันหันหน้าจอไปทางมัน“กูเริ่มเหนื่อยแล้ว”“จีบผู้ชายมาไม่ถึงเดือน เหนื่อยแล้ว?”“ไม่ได้เหนื่อยที่จีบ เหนื่อยที่ต้องเดา”มินเงียบลงนิดหนึ่ง“ก็จริง”ฉันหมุนปากกาดิจิทัลเล่นบนโต๊ะ“บางวันเขาทำเหมือนหึง บางวันทำเหมือนกูเป็นน้องจริง ๆ วันก่อนเกือบจูบ วันต่อมาก็เรียกน้องเฉย แล้วเมื่อคืนก็โกหกว่าแม่ให้ไปรับ”“มึงก็ถามตรง ๆ สิ”“ถามแล้ว”“ถามว่า?”“หึงไหม”“แล้ว?”“เบรกเกือบหัวกูหลุด”มินหัวเราะจนกล้องส
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 14 พี่ชายบริการรับส่งตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
บทที่ 14 พี่ชายบริการรับส่งตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง-----------------------------------------------------ถึงไหนแล้วฉันอ่านประโยคสั้น ๆ บนหน้าจอซ้ำอีกครั้งหนึ่งทุ่มยี่สิบเจ็ดนาทีถ้าธามตั้งใจจะตรวจว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ไหม เขาก็ตรวจเร็วเกินไปหน่อย เพราะอาหารจานแรกยังไม่มาเลยด้วยซ้ำ“มีอะไรหรือเปล่าครับ”ภาคินถามจากฝั่งตรงข้ามฉันรีบคว่ำโทรศัพท์“ไม่มีค่ะ คนที่บ้านถามเฉย ๆ”“คุณแม่?”“ไม่ใช่ค่ะ”ตอบเร็วไปนิดภาคินยิ้มแต่ไม่ถามต่อ ดีแล้ว เพราะถ้าให้ฉันอธิบายว่าเป็นพี่ชายข้างบ้านที่ฉันกำลังจีบอยู่ แต่นัดคืนนี้ดันเป็นนัดดูตัวกับผู้ชายอีกคน เรื่องคงยาวกว่าเมนูอาหารฉันพยายามกลับมาสนใจคนตรงหน้าภาคินสุภาพ คุยง่าย และไม่ได้มีอะไรให้หักคะแนนเลยเขาไม่พูดข่มเรื่องงานไม่อวดเงินไม่ถามว่าผู้หญิงอายุยี่สิบสี่ทำไมยังไม่มีแฟนเวลาฉันพูดก็ฟังจริง ไม่ได้เอาแต่รอจังหวะพูดเรื่องตัวเองถ้าจะให้ประเมินแบบที่สองแม่ชอบทำผ่านแทบทุกข้อปัญหามีอย่างเดียวไม่รู้สึกอะไรเลย“คุณพริมทำงานฟรีแลนซ์มาตลอดเลยเหรอครับ”“ค่ะ แต่กำลังคิดว่าจะทำเป็นสตูดิโอจริงจัง ถ้างานเริ่มนิ่งกว่านี้”“ดีนะครับ อย่างน้อยก็เป็นของตัวเอง”
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 13 นัดดูตัวของพริม
บทที่ 13 นัดดูตัวของพริม---------------------------------แม่เอาจริงกว่าที่ฉันคิดหลังมื้อเย็นวันนั้นไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง รูปผู้ชายในโทรศัพท์ก็กลายเป็นนัดจริงเรียบร้อย“วันศุกร์หนึ่งทุ่ม ร้านอิตาเลียนตรงโรงแรมริเวอร์ไซด์”แม่พูดเหมือนกำลังแจ้งตารางประชุมฉันเงยหน้าจากแท็บเล็ต“เร็วไปไหมแม่”“เร็วตรงไหน แค่กินข้าว”“เมื่อวันก่อนยังเพิ่งดูรูป”“วันนี้รู้จักชื่อแล้ว พรุ่งนี้ก็เจอกันได้”ตรรกะคุณแม่แข็งแรงมากฉันวางปากกาดิจิทัลลง“พริมไม่ได้อยากดูตัวจริงจริงนะ”“แม่ก็ไม่ได้บังคับให้แต่ง ไปเจอสักครั้ง ถ้าไม่ถูกใจก็จบ จะได้ไม่เสียมารยาทกับป้าจิ๊บด้วย”นี่แหละจุดที่เถียงยากผู้ชายในรูปไม่ได้ทำอะไรผิด แม่เขาก็เป็นเพื่อนแม่ฉัน จะให้ฉันปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้ากันจริง ๆ ก็ดูเรื่องมากเกินไป“ก็ได้ค่ะ”ฉันตอบในที่สุดแม่ยิ้มทันที“ดี เดี๋ยวแม่ส่งเบอร์ให้”“ไม่ต้องค่ะ!”“ทำไม”“เจอกันก่อน ถ้าคุยกันได้ค่อยแลกเอง”แม่มองหน้าเหมือนกำลังชั่งใจว่าฉันเรื่องมากไปหรือเปล่า ก่อนยอมพยักหน้า“ก็ได้ ตามใจ”ฉันคิดว่าจบแล้วแต่ชีวิตฉันไม่เคยง่ายขนาดนั้นตอนบ่ายวันถัดมา ป้านวลเดินมาบ้านพร้อมกล้วยเชื่อมหนึ่ง
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 12 ถ้าไม่ใช่แฟน งั้นจีบต่อ
บทที่ 12 ถ้าไม่ใช่แฟน งั้นจีบต่อเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นก่อนนาฬิกาปลุกเจ็ดนาทีไม่ใช่เพราะนอนเต็มอิ่ม แต่เพราะสมองจำประโยคของธามเมื่อวานได้ดีเกินไป“ไม่”แค่คำเดียวเร็ว ชัด และแทบจะพูดทับคำถามฉันด้วยซ้ำฉันนอนมองเพดานอยู่พักหนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตมินข่าวดีอีกฝ่ายตอบกลับมาในเวลาไม่ถึงครึ่งนาทีมึงถูกหวย?พี่ธามไม่ได้กลับไปคบแฟนเก่าสามจุดเด้งขึ้นทันทีแล้ว?ฉันขมวดคิ้วแล้วอะไรมึงจะนอนยิ้มเฉย ๆ หรือจะจีบต่อฉันมองข้อความนั้น แล้วหันไปทางหน้าต่างไฟบ้านข้าง ๆ ดับแล้ว แปลว่าเจ้าของบ้านน่าจะออกไปทำงานฉันยิ้มถูกคู่แข่งไม่มีเจ้าตัวก็ยังโสดงั้นพักรบพอแล้วเก้าโมงครึ่ง ฉันออกจากบ้านพร้อมถุงอาหารหนึ่งถุงกับกาแฟหนึ่งแก้ว คราวนี้ไม่แขวนหน้าประตูบ้าน เพราะคนรับออกไปทำงานแล้ว ฉันเลยเรียกรถส่งของแทนก่อนส่ง ฉันเขียนโน้ตแปะฝากล่องอาหารกินเยอะ ๆ จะได้มีแรงหนีพริมคิดอีกนิดแล้วเติมบรรทัดล่างป.ล. ถ้าหนีไม่ไหว ยอมเป็นแฟนเลยก็ได้ ประหยัดแรงค่ะฉันถ่ายรูปเก็บไว้ส่งให้มินดูคำตอบของมันคือสติกเกอร์คนกราบอาหารถึงบริษัทตอนสิบเอ็ดโมงครึ่งสิบเอ็ดโมงสี่สิบ โทรศัพท์ฉันสั่นนี่อะไรฉันตอบท
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ บทที่ 11 พี่ธามมีแฟนแล้ว?
บทที่ 11 พี่ธามมีแฟนแล้ว?-------------------------------------------ฉันตั้งใจว่าจะไม่ไปบริษัทธามวันนี้จริง ๆแต่ลูกค้าดันนัดส่งงานอยู่ห่างจากบริษัทเขาแค่สองซอยอีกแล้ว ฉันเริ่มสงสัยว่าคนวางผังเมืองมีปัญหาอะไรกับชีวิตรักฉันหรือเปล่าสิบเอ็ดโมงครึ่ง ฉันออกจากร้านลูกค้าพร้อมงานที่อนุมัติเรียบร้อย โทรศัพท์อยู่ในมือ แชตของธามเปิดค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืนข้อความล่าสุดเป็นของฉันวันนี้ไม่ส่งกาแฟนะคะ เดี๋ยวพี่เคยตัวเขาตอบกลับมาตอนเจ็ดโมงกว่าก็ดี เปลืองเงินฉันส่งสติกเกอร์ผู้หญิงกลอกตาไปหนึ่งตัวจบตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าร้านเบเกอรีตรงข้ามอาคารบริษัทเขา และกำลังมองครัวซองต์อัลมอนด์ในตู้พี่ธามไม่ชอบหวานจำได้ฉันเลยซื้อแซนด์วิชแทนไม่ได้ตั้งใจไปหา แค่ไหน ๆ ก็ผ่านมาแล้วประโยคนี้เริ่มคุ้น ๆ แฮะฉันรับถุงจากพนักงาน เดินข้ามถนนมาได้ครึ่งทาง ก่อนจะเห็นประตูกระจกชั้นล่างของอาคารเปิดออกธามเดินออกมาฉันกำลังจะยกมือเรียก แล้วก็หยุดชะงักมีผู้หญิงเดินออกมาข้างเขาสวยนี่เป็นคำแรกที่เข้ามาในหัวแบบไม่ต้องพยายามเธอสูง ผมยาว แต่งตัวเรียบแต่ดูดี เสื้อเชิ้ตสีครีมกับกางเกงขายาวเข้ารูป ดูเป็นผู้หญิงที่ต่อให้เ
You May Also Like
ห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.1K viewsเด็กเสี่ย NC-25
C153.4K viewsประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89142.5K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.1K viewsบอสขาอย่าหื่น [ซีรี่ส์ภาคต่อ บอสขาอย่าอ่อย]
มนต์ศิขริน77 viewsหมอร้ายคลั่งรัก
เพลงรัก90 viewsยั่วเล่น...แต่รักจริง
ไฟใต้เงา42 viewsเมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า
จินเหมยเทียน48 views
