เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 8 งั้นพริมจะหาแฟนแล้วนะ
วันที่เผยแพร่:
2026-09-21 20:11:11บทที่ 8 งั้นพริมจะหาแฟนแล้วนะ
“งั้นพริมจะหาแฟนแล้วนะ”
ฉันพูดตอนเย็น ขณะยืนกอดอกมองยางรถใหม่เอี่ยมทั้งสี่เส้นที่คนข้างบ้านจัดการเปลี่ยนให้เสร็จโดยไม่ถามเจ้าของรถสักคำ
ธามกำลังเก็บใบเสร็จใส่แฟ้ม เขาเงยหน้ามอง
“เมื่อกี้ว่าอะไรนะ”
“บอกว่าจะหาแฟนค่ะ”
“อือ”
อือ?
แค่นั้น?
ฉันหันไปมองเต็มตัว
เช้านี้ยังเป็นคนตอบเองแท้ ๆ ว่า ถ้าฉันมีแฟนเขาก็ “ต้องโอเค”
ตอนนั้นฉันยังนึกว่าอย่างน้อยคำถามนั้นจะทำให้เขามีอาการบ้าง
ผลคือไม่มี
หน้าเฉยเหมือนฉันถามว่าพรุ่งนี้ฝนตกไหม
“พี่ไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าจะหาที่ไหน”
“ทำไมต้องถาม”
“ก็พริมจะมีแฟนนะ”
“ยังไม่มีไม่ใช่เหรอ”
“ก็เลยจะหาไง”
ธามพยักหน้า
“ตามสบาย”
ฉันอ้าปากค้างนิดหนึ่ง
ผู้ชายคนนี้เมื่อวานยังขับรถสิบเอ็ดกิโลเมตรไป “ผ่านมา” ที่ร้านอาหารซึ่งฉันกินข้าวกับนนท์อยู่เลย
วันนี้พอพูดเรื่องแฟนกลับใจเย็นเป็นพระอิฐพระปูน
ได้
อยากนิ่งนักใช่ไหม
“งั้นพริมเปิดรับสมัครเลยดีกว่า”
“อือ”
อีกแล้ว
ฉันเริ่มคันไม้คันมือ
“คุณสมบัติก็ไม่เยอะค่ะ หล่อหน่อย สูงหน่อย ทำงานเป็น ไม่ขี้บ่น ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน”
ธามปิดแฟ้ม
“หาไม่ยากนี่”
“ที่สำคัญ ต้องไม่เรียกพริมว่าน้อง”
คราวนี้เขาหยุดไปนิดหนึ่ง
แค่เสี้ยวเดียว
แต่ฉันเห็น
“ข้อสุดท้ายสำคัญ?”
“มากที่สุดค่ะ”
“งั้นคนในซอยนี้คงไม่ผ่าน”
“ดีเลย จะได้เปิดรับนอกพื้นที่”
ฉันเชิดหน้า
ธามมองอยู่สองวินาที ก่อนยื่นกุญแจรถคืน
“เพ้อเสร็จแล้วก็เอารถเข้าบ้าน”
เพ้อ?
“พริมพูดจริงนะ”
“ครับ”
“อย่าครับแบบไม่เชื่อ”
“แล้วจะให้พี่ทำยังไง”
“ช่วยตื่นเต้นหน่อยก็ได้”
“คนจะมีแฟนคือพริม ทำไมพี่ต้องตื่นเต้น”
เจ็บอีก
ฉันกำกุญแจรถแน่น
“ได้ค่ะ ถ้าคนสมัครเยอะ เดี๋ยวเอาเรซูเม่มาให้พี่ช่วยคัดนะคะ”
ธามเลิกคิ้ว
“เกี่ยวอะไรกับพี่”
“ในฐานะผู้ปกครองไงคะ ชอบดูแลนัก”
ฉันยิ้มหวาน
“เผื่อจะได้เลือกคนมารับช่วงต่อ”
พูดจบก็หมุนตัวเข้าบ้านอย่างผู้ชนะ
อย่างน้อยฉันก็รู้สึกว่าตัวเองชนะอยู่ประมาณสามนาที
จนได้ยินเสียงแม่ดังมาจากห้องครัว
“เมื่อกี้พูดว่าจะหาแฟนเหรอลูก”
ฉันหยุดกึก
ค่อย ๆ หันกลับไป
แม่ยืนถือกล่องผลไม้อยู่ตรงประตูครัว
ข้างหลังแม่มีป้านวลกำลังจัดถุงผักอยู่บนโต๊ะกินข้าว
ผู้หญิงสองคนมองฉันพร้อมกัน
ฉันมีลางไม่ดีทันที
“แม่กลับมาตอนไหน”
“ก่อนลูกไม่กี่นาที”
“แล้วป้านวล...”
“ป้ามาคุยกับแม่เราตั้งแต่บ่ายแล้วจ้ะ”
เรียบร้อย
ได้ยินเต็ม ๆ แน่นอน
ประตูบ้านเปิดอีกครั้ง
ธามเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าโน้ตบุ๊กของฉันที่ลืมไว้ในรถ
เขาวางมันลงบนโต๊ะ
“ลืม”
“ขอบคุณค่ะ”
ฉันกัดฟันยิ้ม
คนต้นเหตุยังทำหน้าเหมือนไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเอง
แม่เดินออกมาจากครัว
“สรุปอยากมีแฟนจริงเหรอ”
“พริมพูดเล่น”
“เมื่อกี้ยังประกาศว่าจะเปิดรับสมัครอยู่เลย”
“ประชดคนค่ะ”
“ประชดใคร”
ฉันเงียบ
ป้านวลหันไปมองลูกชาย
“ธาม?”
“ไม่เกี่ยวกับผมครับ”
ฉันหันขวับ
หน้าตายมาก
ถ้าไม่ติดว่าป้านวลอยู่ ฉันคงเอากุญแจรถปาใส่แล้ว
“ก็ดีนะ” แม่พูดต่อ “อายุยี่สิบสี่แล้ว จะมีแฟนแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร”
“พริมรู้ค่ะ แต่ยังไม่ได้รีบ”
“แม่มีคนหนึ่ง”
ฉันชะงัก
“อะไรนะ”
“ลูกชายเพื่อนแม่”
งานเข้า
เร็วเกินไปไหม
ฉันเพิ่งเปิดรับสมัครเมื่อสามนาทีก่อน ฝ่ายบุคคลหาผู้สมัครมาให้แล้ว?
แม่เดินไปหยิบโทรศัพท์ สีหน้ากระตือรือร้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“จำป้าจิ๊บได้ไหม ที่เคยมาบ้านเรา”
“จำหน้าไม่ค่อยได้ค่ะ”
“ลูกชายเขาอายุยี่สิบแปด ทำงานธนาคาร ตำแหน่งก็ดี นิสัยดี ไม่สูบบุหรี่ แล้วแม่เคยเห็นตัวจริงนะ หล่อใช้ได้เลย”
“เดี๋ยวก่อนแม่”
ฉันรีบยกมือ
“พริมไม่ได้หมายความว่าจะหาตอนนี้”
“ก็ไม่ได้ให้แต่งพรุ่งนี้ แค่รู้จักกันไว้”
“ไม่ต้องรู้จักก็ได้”
“ทำไมล่ะ เมื่อกี้ยังอยากมีแฟนอยู่เลย”
ฉันเหลือบมองธาม
เจ้าตัวยืนพิงขอบโต๊ะ เปิดขวดน้ำดื่มหน้าตาเฉย
ดูสบายมาก
“ต้นเหตุไม่คิดจะช่วยอะไรเลยเหรอคะ”
ธามลดขวดน้ำ
“พี่ทำอะไร”
“ก็พี่...”
ฉันหยุดทัน
สองแม่ยังไม่รู้ว่าฉันประกาศจะจีบลูกชายบ้านข้าง ๆ อย่างเป็นทางการแล้ว
หรืออย่างน้อยฉันก็คิดว่ายังไม่รู้
“พี่อะไร” ธามถาม
ยังจะถามอีก
“ช่างเถอะค่ะ”
ฉันหันกลับหาแม่
“พริมไม่ชอบดูตัว”
“ใครบอกว่าดูตัว”
“นัดผู้ชายโสดกับผู้หญิงโสดไปกินข้าว แล้วบอกให้รู้จักกันไว้ นี่ไม่เรียกดูตัวแล้วเรียกอะไร”
ป้านวลหัวเราะ
“เรียกกินข้าวก็ได้ลูก จะได้สบายใจ”
“ป้านวลก็เอากับแม่ด้วยเหรอคะ”
“ป้าแค่เห็นว่าไปกินสักมื้อก็ไม่เสียหาย ถ้าไม่ถูกใจก็จบ”
ฉันมองผู้หญิงสองคนสลับกัน
แนวร่วมไม่มีสักคน
“พริมรู้จักคนเยอะแล้วค่ะ”
แม่ถามทันที
“แล้วมีใครมาจีบไหม”
ฉันเงียบ
“ไม่มีใช่ไหม”
“มี...มั้ง”
ทันทีที่พูดออกไป ฉันเห็นคนที่ยืนดื่มน้ำอยู่เงยหน้าขึ้น
ไวเสียด้วย
แม่ตาโต
“ใคร”
“ก็ยังไม่มีเป็นเรื่องเป็นราว”
“ช่างภาพที่มาส่งวันก่อนหรือเปล่า”
“นนท์เป็นเพื่อน”
“อ๋อ”
แม่พยักหน้า
ฉันไม่รู้ทำไมต้องรีบเหลือบมองธามอีกครั้ง
เขากลับไปดื่มน้ำแล้ว
ทำเหมือนไม่ฟัง
เก่งเหลือเกินเรื่องทำเหมือนไม่สนใจ
“งั้นก็ยิ่งดี” แม่ว่า “เปิดโอกาสให้ตัวเองบ้าง”
ฉันแทบหัวเราะ
ช่วงนี้ฉันเปิดโอกาสมากจนเดินไปบอกผู้ชายถึงหน้าบ้านว่าจะจีบแล้วค่ะคุณแม่
แต่พูดไม่ได้
ป้านวลหันไปถามลูกชาย
“ว่าไงธาม น้องจะมีแฟนแล้ว”
คำว่า น้อง แทงหูฉันอีกครั้ง
ฉันมองเขา
ธามวางขวดน้ำลง
“ก็เรื่องของพริมครับ”
ฉันเม้มปาก
แม่พยักหน้าเห็นด้วย
“เห็นไหม พี่ธามยังไม่ว่าอะไรเลย”
แน่นอน
เขาจะว่าอะไรได้
ก็เพิ่งตอบฉันเองว่า ก็ต้องโอเค
“ก็ได้ค่ะ”
ฉันทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้
“ดูรูปก่อนก็ได้ แต่ยังไม่รับปากว่าจะไปกินข้าวนะ”
แม่ยิ้มทันทีราวกับรอประโยคนี้อยู่แล้ว
“ได้ แค่ดูก่อน”
จากนั้นก็เริ่มเลื่อนหารูปในโทรศัพท์
“แม่อย่าส่งเบอร์พริมให้เขานะ”
“ยังไม่ส่ง”
“คำว่ายังฟังไม่น่าไว้ใจเลย”
ป้านวลหัวเราะ
ส่วนธามยังยืนเงียบ
ฉันตัดสินใจไม่สนใจเขาแล้ว
อยากเฉยก็เฉยไป
เดี๋ยวฉันดูผู้ชายคนใหม่จริง ๆ ให้รู้แล้วรู้รอด
“นี่ไง เจอแล้ว”
แม่ยื่นโทรศัพท์มาทางฉัน
ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปรับ
แต่มีมืออีกข้างยื่นผ่านหน้าฉันไปก่อน
เร็วมาก
เร็วจนปลายนิ้วฉันยังไม่ทันแตะเครื่อง
โทรศัพท์ไปอยู่ในมือธามเรียบร้อย
ฉันหันขวับ
คนที่เมื่อครู่ยังบอกว่า ก็เรื่องของพริม ก้มมองรูปบนหน้าจออยู่สองวินาที ก่อนเงยหน้าถามแม่ด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท
“คนนี้เหรอครับ?”
บทล่าสุด
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 51 บ้านข้าง ๆ ที่ไม่ต้องเรียกว่าข้างบ้านแล้ว (ตอนจบ)
“พี่ธามคะ”“อือ”“ถ้าพี่ไม่ปล่อย พริมจะสายจริง ๆ แล้วนะ”คนที่กอดฉันจากด้านหลังไม่ขยับไม่พอยังเอาคางมาเกยไหล่อีกฉันมองนาฬิกาบนผนังแปดโมงสิบเจ็ดเก้าโมงฉันมีประชุมออนไลน์กับลูกค้าต่างประเทศส่วนสามีหมาด ๆ ของฉันดูเหมือนไม่มีความเกรงใจต่อระบบเศรษฐกิจโลกเลยแม้แต่นิดเดียว“พี่ธาม”“ครับ”“ปล่อยค่ะ”“อีกนาที”“เมื่อกี้ก็บอกอีกนาที”“อันนั้นนาทีที่แล้ว”ฉันหลับตาแต่งงานกันได้สามเดือน ฉันเพิ่งค้นพบว่าผู้ชายที่ตอนเป็นแฟนทำตัวนิ่ง สุขุม และฟอร์มเยอะ พอได้ทะเบียนสมรสแล้วกลับกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบกอดจากข้างหลังตอนฉันกำลังรีบที่สุด“พริมมีประชุม”“รู้”“แล้วพี่ไม่มีงาน?”“สิบโมง”“งั้นก็ไปอาบน้ำสิคะ”“ยังไม่รีบ”“แต่พริมรีบ!”ธามหัวเราะตรงข้างหูฉันศอกใส่เบา ๆ จนยอมปล่อยพอหันกลับไปก็เจอคนตัวสูงยืนยิ้มเหมือนไม่มีความผิด“ยิ้มอะไร”“เมียโมโหแล้วน่ารัก”“แต่งสามเดือนเริ่มปากดีแล้วนะ”“ก่อนแต่งก็ปากดี”“ไม่ค่ะ ก่อนแต่งพี่พูดไม่รู้เรื่อง”เขาเลิกคิ้ว“ตรงไหน”ฉันนับนิ้ว“ไม่รู้ฐานะ ไม่รู้จะตอบยังไง ไม่ได้หึง แค่ถาม ไม่ได้จีบ”“พอ”ฉันหัวเราะ“รับไม่ได้กับอดีตตัวเอง?”“พี่ว่าพริมควรไปประชุม”“
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 50 รั้วบ้านมีไว้ปีน...แต่ไม่ต้องมีแล้ว
“รั้วบ้านพริมหายไปไหน”ฉันตะโกนดังพอให้คนในบ้านข้าง ๆ ได้ยินแน่นอนแม่ที่ยืนอยู่ตรงประตูหลังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้“ถามแม่ทำไม”“ก็รั้วมันหายไปทั้งแถบเลยนะคะ!”“เห็นแล้ว”“แล้วแม่ไม่ตกใจ?”“ไม่”คำตอบสั้นมากมีพิรุธมากด้วยฉันหันกลับไปมองพื้นที่ตรงกลางระหว่างสองสวนอีกครั้งรั้วเตี้ยที่อยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ฉันจำความได้หายไปจริง ๆ เหลือเพียงแนวพื้นใหม่ทอดจากบ้านฉันไปถึงบ้านธาม มีต้นไม้เล็ก ๆ ปลูกริมสองข้าง แล้วตรงกลางยังทำเป็นทางเดินหินอย่างดีไม่ใช่เพิ่งรื้อเมื่อวานแน่งานเรียบร้อยขนาดนี้ต้องวางแผนมาสักพักแล้วฉันหันกลับไปหาแม่“ใครทำ”แม่ยกคิ้ว“คิดว่าใครล่ะ”โอเคไม่ต้องเดาฉันลากกระเป๋าทิ้งไว้ตรงชานบ้าน แล้วเดินข้ามพื้นที่ที่เมื่อก่อนต้องปีนทันทียังไม่ถึงอีกฝั่ง คนต้นเหตุก็เปิดประตูหลังบ้านออกมาพอดีธามอยู่ในเสื้อเชิ้ตกับกางเกงทำงาน แขนเสื้อพับถึงข้อศอกเหมือนเพิ่งกลับมาจากบริษัทพอเห็นฉัน เขาหยุดฉันก็หยุดหนึ่งปีที่เห็นกันผ่านหน้าจอเป็นหลักไม่ได้ช่วยอะไรเลยตัวจริงยังทำให้ใจเต้นแรงกว่าอยู่ดีธามมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังเช็กว่ากลับมาครบทุกชิ้นส่วนหรือเปล่าก่อนยิ้มออกมา“กลับมาแ
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 49 แฟนพี่อยู่ไกล แต่พี่ตามเก่ง
การมีแฟนอยู่คนละประเทศทำให้ฉันค้นพบเรื่องหนึ่งภายในสัปดาห์แรกความรักไม่แพ้ระยะทางหรอกแต่มันอาจแพ้เขตเวลาได้“พี่ธาม”“อือ”“พี่รู้ไหมว่าตอนนี้ที่นี่กี่โมง”คนในหน้าจอเงียบไปนิดหนึ่ง“ห้าทุ่ม?”ฉันหันกล้องไปที่หน้าต่างข้างนอกยังสว่าง“ห้าโมงเย็นค่ะ”“อ้าว”“นี่พี่โทรมาถามว่าทำไมยังไม่นอนเมื่อกี้”ธามก้มมองโทรศัพท์ตัวเองเหมือนมันเป็นฝ่ายผิด“จำสลับ”“เราเป็นแฟนกันมาสิบวัน พี่จำเวลาประเทศแฟนไม่ได้แล้ว?”“ช่วงนี้ประชุมเยอะ”“หักคะแนนค่ะ”“เป็นแฟนแล้วยังมีคะแนนอีก?”“ระบบนี้อยู่ตลอดชีพค่ะ”ธามถอนหายใจฉันหัวเราะแล้ววางโทรศัพท์พิงแก้วน้ำ สิบวันแรกเราวิดีโอคอลเกือบทุกวัน หลังจากนั้นความจริงก็เริ่มเข้ามาวันที่ฉันว่าง เขาประชุมวันที่เขากลับบ้านเร็ว ฉันต้องไปดูงานบางคืนฉันเปิดกล้องทิ้งไว้ระหว่างทำงาน ส่วนธามนั่งดูแบบของตัวเองเงียบ ๆแทบไม่ได้คุยกันแต่ก็ยังเปิดไว้จนคืนหนึ่งฉันเงยหน้าจากจอคอมแล้วเห็นเขาหลับคาโต๊ะ“พี่ธาม”เงียบ“พี่ธาม”ยังเงียบฉันแคปภาพทันทีเช้าวันต่อมาส่งให้พร้อมข้อความสถาปนิกชื่อดังหลับน้ำลายไหลค่ะเขาตอบกลับมาสามคำลบ เดี๋ยว นี้แน่นอนว่าฉันไม่ลบเดือนที่สอง ธามพยา
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 48 ต่อจากนี้พี่จีบเอง
“พริม เป็นแฟนพี่นะ”คำขอของธามดังขึ้นง่าย ๆไม่มีดอกไม้ไม่มีแหวนไม่มีร้านอาหารวิวดีมีแค่ผู้ชายอายุสามสิบเอ็ดที่เพิ่งปีนรั้วมาอย่างทุลักทุเล เสื้อยังยับตรงชายเพราะเกี่ยวกิ่งไม้ และมือหนึ่งกำลังจับมือฉันแน่นเหมือนกลัวว่าถ้าปล่อย ฉันจะขึ้นเครื่องหนีไปคืนนี้เลยฉันมองหน้าเขา“แค่นี้เหรอคะ”ธามชะงัก“อะไร”“ขอเป็นแฟน”“แล้วต้องมีอะไรอีก”“ไม่รู้สิคะ คนขอควรเตรียมคำพูดมามากกว่านี้หรือเปล่า”“พี่เตรียมมาแล้ว”“ไหนคะ”เขาถอนหายใจ“เมื่อกี้พริมขัดตลอด”ฉันหลุดหัวเราะ“อ้าว โทษพริมอีก”“ไม่ได้โทษ”ธามขยับเข้ามาใกล้ขึ้น“งั้นฟังดี ๆ”รอยยิ้มฉันค่อย ๆ หายไปเองคราวนี้น้ำเสียงเขาจริงจัง“พี่ชอบพริม”หัวใจฉันเต้นแรงทันที ทั้งที่รู้อยู่แล้วบางคำพูดต่อให้รู้คำตอบ การได้ยินจากปากเจ้าตัวก็ไม่เหมือนกันอยู่ดี“ไม่ได้เพิ่งชอบตอนพริมกลับมา”เขาพูดต่อ“แล้วก็ไม่ได้ชอบเพราะพริมจีบ”ฉันเงียบ“พี่ชอบมาตั้งแต่ก่อนพี่ไป แต่ตอนนั้นคิดว่าพริมไม่คิดอะไร พอกลับมาแล้วรู้ว่าตัวเองยังรู้สึกเหมือนเดิม พี่ก็กลัวทุกอย่างไปหมด”ธามเม้มปากนิดหนึ่ง“กลัวทำตามที่รับปากพ่อพริมไม่ได้ กลัวถ้าคบกันแล้วเลิก พริมจะเสียทั้งแฟน ท
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 47 คืนสุดท้าย รั้วยังอยู่ตรงเดิม
คืนสุดท้ายก่อนเดินทาง ฉันนอนไม่หลับกระเป๋าสองใบถูกปิดเรียบร้อย วางพิงผนังข้างประตูห้อง เอกสารทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าถือ พาสปอร์ตเช็กแล้วสามรอบ แม่เดินขึ้นมาถามอีกสองรอบว่าลืมอะไรไหมฉันตอบว่าไม่มีแต่พอไฟในบ้านดับเกือบหมด ฉันกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างค้างอยู่เต็มไปหมดสุดท้ายเลยเดินลงมาข้างล่างแม่หลับแล้ว บ้านเงียบ ฉันเปิดประตูหลังออกไปในสวนอากาศกลางคืนเย็นกว่าปกติเล็กน้อยรั้วเตี้ยระหว่างบ้านสองหลังยังอยู่ตรงเดิมสีตรงขอบลอกไปนิดหนึ่งเพราะโดนแดดโดนฝนมาหลายปี เสาต้นหนึ่งยังมีรอยขีดที่ฉันเคยเอาดินสอวัดความสูงตัวเองตอนเด็กฉันเดินเข้าไปแตะมันตอนนั้นฉันเตี้ยกว่ารั้วตั้งเยอะแต่ก็ยังปีนเคยเกี่ยวชายกระโปรงนักเรียนเคยทำรองเท้าแตะตกอีกฝั่งเคยปีนไปขอยืมหนังสือ แล้วอยู่กินข้าวบ้านเขาจนแม่ต้องมาตามป้านวลเคยบอกว่า ถ้าจะมาบ่อยขนาดนี้ วันหลังเปิดประตูหน้ามาก็ได้แต่ฉันชอบปีนรู้สึกว่ามันเร็วกว่าหรือจริง ๆ แค่อยากทำตัววุ่นวายใส่พี่ชายบ้านข้าง ๆ ก็ไม่รู้ฉันวางแขนบนรั้วบ้านธามยังเปิดไฟห้องทำงานอยู่พรุ่งนี้เช้าเขาจะไปส่งฉันที่สนามบินทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้วเหลือแค่สิ่งเดียวที่ยังไม่เรีย
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 46 คนที่เคยอยู่ข้างบ้านกำลังจะอยู่คนละประเทศ
อีกสามสัปดาห์แล้วที่ฉันจะบินประโยคนี้ดูไม่จริงทุกครั้งที่คิดจนกระทั่งกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกลากออกมาวางกลางห้องนอนฉันยืนมองมันอยู่พักหนึ่ง ก่อนหันไปมองกองเสื้อผ้าบนเตียงแล้วตัดสินใจว่าไม่อยากแพ็กแล้ว“พริม”เสียงธามดังมาจากหน้าประตูฉันหันไปเห็นเขายืนพิงวงกบ มือถือกล่องกระดาษสองใบ“อะไรคะ”“แม่พริมบอกให้เอากล่องมาให้”“วางไว้เลยค่ะ”ธามเดินเข้ามา มองสภาพห้องแล้วเลิกคิ้ว“นี่แพ็กของหรือรื้อบ้าน”“กำลังคัดค่ะ”“คัดอะไร”ฉันชี้สามกองบนเตียง“เอาไป เอาไว้ แล้วก็ยังไม่รู้”เขามอง“กองยังไม่รู้ใหญ่สุด”“เพราะชีวิตคนเรามีความไม่แน่นอนค่ะ”“พูดดีไปงั้น”“ค่ะ ขี้เกียจตัดสินใจ”ธามวางกล่องลงแล้วนั่งยอง ๆ ข้างกระเป๋า“เอาไปหนึ่งปี ไม่ใช่ย้ายถาวร”“รู้ค่ะ แต่เสื้อผ้าก็ต้องใส่”“ซื้อที่นั่นได้”ฉันหรี่ตา“คนพูดไม่ใช่คนจ่าย”“พี่จ่ายก็ได้”ฉันชะงัก“หยุดเลยค่ะ”“อะไร”“อย่าเพิ่งซื้อคะแนนด้วยบัตรเครดิต”มุมปากเขาขยับ“คะแนนยังติดลบอยู่?”“ความลับค่ะ”“กรรมการลำเอียง”“ผู้สมัครมีประวัติ”ธามส่ายหน้า ก่อนหยิบเสื้อกันหนาวตัวหนึ่งขึ้นมา“อันนี้เอา”“ทำไม”“พริมขี้หนาว”“พี่รู้ได้ไงว่าที่นั่นหนาวแค่
บางทีคุณอาจจะชอบ
น้องเมียเอามัน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.3M viewsเด็กเสี่ย
C157.1K viewsคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.3M viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก411.7K viewsปะป๊าของหลิงหลิงคือท่านประธานเฉิน
มะที84 viewsเสิร์ฟรักหมดใจให้เจ้านายสุดคูล
Molin-T197 viewsLOVE TRAP กับดักรักนายรุ่นพี่ ( Love so hot )
พริ้มพราว135 viewsพราก
วรศิษฏ์106 views
