บทที่ 1 ฝันร้ายที่ไม่อยากให้เกิด (3/3)

‘มีอันใดก็รีบเอ่ยมา’ แม้ไม่ได้เห็นสีหน้า แต่คนลอบฟังเช่นนางก็สามารถคาดเดาได้ว่าบุรุษผู้นั้นกำลังรู้สึกรำคาญ

            ‘ข้าเพียงแต่อยากจะเอ่ยวาจาขอบคุณท่านที่ได้ยื่นมือช่วยเหลือข้าในวันนั้นเจ้าค่ะ’

            ‘ข้าน่ะหรือ ช่วยเหลือเจ้า’

            นี่แหละนะบุรุษรูปงามมักไม่จดจำว่าตนเองได้ล่อลวงสตรีใดไปบ้าง

            ‘เจ้าค่ะ เป็นท่านที่ช่วยเหลือข้ายามที่ม้าเหล่านั้นกำลังพยศ’

            ‘อ๋อ! ในตอนนั้นข้าเพียงไม่อยากให้รถม้าของตระกูลนั้นต้องจ่ายค่าเสียหายมากมาย’ แท้จริงที่ช่วยก็เพียงมีใจอยากช่วยไม่ให้จวนท่านตาต้องชดเชยค่าเสียหายจำนวนมากก็เท่านั้น

            บุรุษผู้นี้ปากร้ายยิ่งนัก สตรีงดงามรู้สึกซาบซึ้งแทนที่จะรับคำขอบคุณไว้กลับบอกไปเช่นนั้นไม่รู้คนงามจะหน้าชาเพียงใด

            ‘อย่างไรข้าก็ต้องขอบคุณท่านที่ยื่นมือช่วยเหลือ มิเช่นนั้นข้าคงเจ็บหนัก’

            ‘ที่เจ้ามาขวางทางข้าเพราะอยากเอ่ยวาจาเพียงเท่านี้ใช่หรือไม่’

            ‘ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ ข้าอยากตอบแทนท่าน ข้าสามารถทำเช่นไรได้บ้างเจ้าคะ’

            ก็ต้องพลีกายตบแต่งเป็นฮูหยินให้อย่างไรเล่า นี่เป็นการตอบแทนที่ดีที่สุดแล้ว

            ‘เจ้าไม่สามารถมอบให้ข้าได้หรอก’

            ‘ไม่มีสิ่งใดที่ข้าคุณหนูซิว นามว่าลู่หลิน ทำไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ’

            โอ๊ะ! แนะนำตนให้อีกฝ่ายได้รู้จักอย่างแนบเนียน ประเดี๋ยวนะ...ซิวลู่หลินเช่นนั้นหรือ นั่นมันบุตรสาวของราชครูมิใช่หรือ

            คงเพราะเมื่อครู่กลัวโดนจับได้ นางเลยไม่ทันมองให้ละเอียดถี่ถ้วนจึงไม่ทราบว่าอีกฝ่ายเป็นคุณหนูคนงามที่มีบุรุษหมายปองมากมายแต่หากอ้างอิงจากฝันร้ายของนางแล้ว ที่ยังไม่ยอมตอบรับแม่สื่อของตระกูลใดคงเพราะรอที่จะได้ครองคู่กับชินอ๋องซื่อจื่ออยู่เป็นแน่

            ‘ที่แท้เป็นคุณหนูจวนราชครูนั่นเอง เช่นนั้นหากอยากตอบแทนข้า ในอีกสามวันข้างหน้าจงเตรียมทองคำสองหีบใหญ่ ข้าจะส่งคนไปรับ’

            ‘ท่าน!’ สตรีผู้นั้นเอ่ยเรียกบุรุษด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแฝงความผิดหวัง

            ชินอ๋องซื่อจื่ออยู่ที่ใด เหตุใดถึงไม่รีบมาช่วยว่าที่พระชายาของท่าน นางกำลังโดนรีดไถอยู่รู้หรือไม่

            ‘ทองคำสองหีบ เทียบกับชีวิตคุณหนูซิว ข้าว่ายังน้อยไปด้วยซ้ำ’

            ‘เจ้าค่ะ ข้าจะจัดเตรียมให้ท่านตามต้องการ แต่ท่านต้องมารับด้วยตนเองนะเจ้าคะ’

            ‘...’ ไร้เสียงตอบรับจากอีกฝ่าย

            ‘ทองคำสองหีบเทียบไม่ได้กับบุญคุณช่วยชีวิต หากมีสิ่งใดให้ข้าช่วยเหลือ ท่านสามารถมาพบข้าได้ที่จวนราชครูเจ้าค่ะ’

            เสนอตัวเป็นที่สุด สหายของพี่ใหญ่ผู้นั้นจะทราบหรือไม่ว่า ว่าที่พระชายาของท่านกำลังอยากตอบแทนบุญคุณของบุรุษรูปงามด้วยการพลีกาย

            ‘หลีกทางได้แล้ว ข้าจะได้ไปธุระของข้าต่อ’

            ‘ขออภัยเจ้าค่ะที่รบกวนท่าน อีกสามวันข้างหน้า เจอกันที่จวนตระกูลซิวเจ้าค่ะ’

            เมื่อบทสนทนาจบลงคุณหนูผู้นั้นก็เดินออกมาจากตรอก พอไม่มีการเคลื่อนไหวของใครอีกนางจึงเกาะผนังร้านแล้วชะเง้อคอมองเข้าไปในตรอก

            ไม่มี! หรือบุรุษผู้นั้นใช้วิชาตัวเบาจากไปแล้ว ที่แท้ก็เพียงอยากสนทนากับหญิงงาม แต่คงกลัวเสียหน้าจึงแสร้งทำเป็นไม่สนใจหวังให้สตรีเสนอตัว ทั้งที่แท้จริงหากไม่อยากสนทนากับสตรีผู้นั้นจริง ๆ ก็สามารถใช้วิชาตัวเบาจากไปได้ทันที

            “คุณหนู! ท่านกำลังมองหาสิ่งใดอยู่เจ้าคะ” เสียงเรียกที่ดังด้านหลังทำให้นางสะดุ้งจนตัวโยน

            “เจ้า! ซูฉี...เจ้าทำให้ข้าตกใจเกือบตาย” ฟ่านซีอิ๋งยกมือตบอกคล้ายกับปลอบประโลมตนเองให้คลายกังวล

            “ขออภัยเจ้าค่ะ คุณหนูกำลังมองหาสิ่งใดอยู่เจ้าคะ ให้บ่าวช่วยหาหรือไม่”

            “ไม่ต้อง ข้ากำลังมองหาเจ้าอยู่นั่นแหละ เป็นอย่างไรบ้าง ทราบแล้วหรือไม่ว่าคนเขามุงดูอันใดกันอยู่”

            “แสดงปามีดและฟันดาบเจ้าค่ะ ทั้งยังมีขายเครื่องรางป้องกันภัยด้วยเจ้าค่ะ บ่าวจึงมาถามคุณหนูว่าอยากได้หรือไม่ บ่าวจะฝ่าผู้คนเข้าไปซื้อให้”

            “พวกเขาแสดงจบแล้วหรือเจ้าถึงได้กลับมาหาข้า”

            “ยังเจ้าค่ะ แต่บ่าวเป็นห่วงคุณหนูจึงออกมาก่อน”

            “เช่นนั้นก็ไปซื้อเครื่องรางให้ข้า แล้วเจ้าก็อยู่ดูให้จบ จะได้กลับมาเล่าให้ข้าฟัง ข้าจะไปรอเจ้าที่โรงเตี๊ยมหนานเหิง ไปถึงก็แจ้งเสี่ยวเอ้อร์ให้เขาพาเจ้าไปหาข้า” นางแสร้งกล่าวด้วยสีหน้ารำคาญก่อนจะโบกมือไล่สาวใช้ไป

            “เจ้าค่ะคุณหนู บ่าวจะตั้งใจดูแล้วไปเล่าให้คุณหนูฟัง”

            “อืม” นางตอบรับก่อนจะมองตามสาวใช้ที่วิ่งแทรกเข้าไปในกลุ่มคนด้วยรอยยิ้ม

            “ยังเป็นเด็กน้อยเสียจริง พี่ชายอินไปตามดูแลซูฉีสักคนเถิดเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงเบาก่อนจะเดินไปที่โรงเตี๊ยมซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับร้านร้างที่นางยืนอยู่ เพราะรอบกายยังเหลือผู้คุ้มกันอีกสามคนที่เร้นกายเฝ้าปกป้องอยู่ นางจึงไม่กังวลเท่าใดนัก

            “ขอรับคุณหนู”