บทที่ 1 ฝันร้ายที่ไม่อยากให้เกิด (2/3)

            เพราะอารามแห่งนี้ตั้งอยู่กลางป่าเขา จึงมีลมเย็นพัดโชยตลอดทำให้นางต้องกระชับเสื้อคลุมกันหนาวที่สวมไว้ก่อนจะรีบเดินกลับไปที่รถม้าหลังจากที่ได้เครื่องรางที่ต้องการแล้ว

            “ขากลับจวนจะแวะเดินเล่นในตลาดก่อนหรือไม่เจ้าคะ”

            “ไม่ล่ะ ข้าอยากรีบกลับไปนอนบนเตียงอุ่นของตนเอง” เพราะถูกคนอื่นเอ่ยวาจาเสียดสีเรื่องที่นางขี้ริ้วขี้เหร่กว่าพี่ชายที่เป็นบุรุษอยู่บ่อยครั้ง ยามอยู่ในจวนบิดามารดาและพี่ใหญ่จึงแทบประคองนางไว้กลางฝ่ามือ ทุกอย่างในเรือนของนางจึงเป็นของดี แม้แต่เตียงยังเป็นเตียงอุ่น เห็นหรือไม่ว่าตามใจนางมากเพียงใด หากวันหนึ่งเสียคนขึ้นมาก็อย่าได้แปลกใจ

            “เจ้าค่ะคุณหนู” ซูฉีรับคำก่อนจะประคองคุณหนูขึ้นรถม้า แล้วบอกกล่าวกับคนขับรถม้า

            ในระหว่างทางรถม้าที่เคลื่อนตัวไปข้างหน้าจู่ ๆ ก็ชะลอลงเล็กน้อยคล้ายกับมีเหตุการณ์บางอย่างอยู่ข้างหน้า

            “มีอันใดหรือไม่” คุณหนูฟ่านส่งเสียงถามคนขับรถม้า

            “ข้างหน้าเหมือนจะมีรถม้าจอดเสียอยู่ขอรับ”

            “รถม้าของเราสามารถผ่านไปได้หรือไม่”

            “ได้ขอรับ แต่ต้องระวังสักเล็กน้อย”

            “อืม” นางตอบรับพลางเปิดผ้าดูเหตุการณ์ข้างหน้าเล็กน้อย

            พิจารณาจากอาภรณ์ที่ใส่แล้วดูเหมือนเจ้าของรถม้าจะเป็นคุณชายสักตระกูล อืม...ให้การช่วยเหลือสักเล็กน้อยดีหรือไม่ สร้างบุญคุณกับผู้อื่นเอาไว้ไม่เสียหายไม่ใช่หรือ

            “พี่ชายอินเจ้าคะ”

            “ขอรับคุณหนู” เพราะเป็นทาสที่ซื้อมาฝึกฝนให้เป็นผู้คุ้มกัน ทั้งหมดจึงมีแซ่เดียวกันตามที่คุณชายใหญ่ตั้งให้

            “ดูเหมือนคุณชายผู้นั้นจะเดือดร้อนไม่น้อย เพื่อเป็นการสร้างกุศล พวกท่านช่วยยกม้าให้เขาสักตัวเถิดเจ้าค่ะ”

            “ขอรับคุณหนู” เมื่อเห็นว่าคำขอของคุณหนูไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอันใด ทั้งสี่คนจึงรับคำโดยไม่โต้แย้ง

            ‘ข้าไม่รู้หรอกว่าท่านเป็นใคร แต่ได้โปรดช่วยจดจำรถม้าตระกูลฟ่านและข้าฟ่านซีอิ๋งเอาไว้ด้วยเถิด’ นางคิดก่อนจะแสร้งเปิดผ้าบังสายตาเล็กน้อยเพื่อให้คนที่อยู่ภายนอกสามารถสังเกตเห็นเสี้ยวใบหน้าด้านข้างของนางได้

            แน่นอนว่าในฝันร้ายอันยาวนานของนางไม่มีปรากฏเรื่องเหล่านี้ อาจเป็นเพราะเดิมทีนางไม่เคยคิดจะมาไหว้พระขอเครื่องรางหากไม่ฝันร้ายเช่นนั้น

            ‘โดนประหารทั้งตระกูลไม่พอ บุรุษที่ปากบอกว่ารักนักหนายังปล่อยให้มารดาส่งนางกลับจวนเพื่อกันตระกูลตนเองออกจากเรื่องราวเสียหาย’ เรื่องตายพร้อมบิดามารดานางยอมรับได้เพราะไม่อาจช่วยดึงรั้งสติให้พี่ชายคิดได้ แต่การถูกบุรุษผู้นั้นเมินเฉยนี่สิ ทำให้นางรู้สึกคิดผิดจริง ๆ ที่แต่งงานกับบุรุษเช่นนั้น

            เมื่อรถม้าผ่านถึงบริเวณที่รถม้าคันนั้นจอดเสียอยู่ นางคล้ายจะได้ยินเสียงบุรุษเอ่ยคำว่า ‘ขอบคุณ’ ยามที่รถม้าผ่านซึ่งนางที่เป็นสตรีในห้องหอที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดีไม่ได้เปิดผ้าม่านเพื่อเอ่ยวาจาตอบโต้อีกฝ่ายแต่อย่างใด

            อีกไม่กี่วันก็ถึงวันปักปิ่นแล้ว รองเท้าที่ตั้งใจเตรียมไว้ดันใส่ไม่ได้ขึ้นมา ทั้งที่เดือนก่อนนางยังใส่ได้พอดีอยู่เลย ด้วยเหตุนี้นางจึงจำใจต้องออกจากจวนเพื่อไปหาซื้อรองเท้าปัก

            “คุณหนูแวะร้านเหิงจื้อด้วยหรือไม่เจ้าคะ” ถัดจากงานปักปิ่นของคุณหนูก็ถึงคราของคุณชายที่จะมีอายุครบยี่สิบสี่หนาว

            “ไม่ล่ะ ข้าเปลี่ยนใจไม่ซื้อพู่กันเป็นของขวัญให้พี่ใหญ่แล้ว” นางกล่าวพลางเดินผ่านหน้าร้านโดยไม่คิดที่จะมองเข้าไปในร้านด้วยซ้ำ

            ฝันร้ายเช่นนั้นใครจะอยากให้กลายเป็นความจริงกันเล่า

            “คุณหนูเจ้าคะ นั่นเขากำลังดูสิ่งใดกันเจ้าคะ เหตุใดคนถึงมากมายเช่นนั้น”

            “ซูฉี เจ้าคิดว่าข้าพาเจ้าออกมาเดินเที่ยวหรืออย่างไร”

            “ขออภัยเจ้าค่ะ นานทีได้ออกมานอกจวน บ่าวจึงตื่นเต้นมากไป”

            “แต่ข้าก็อยากรู้ว่าเขามุงดูสิ่งใดกัน เจ้ารีบไปมุงเร็วเข้า แล้วรีบมารายงานข้า”

            “เจ้าค่ะ” สีหน้าที่เศร้าสลดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนสดใสก่อนจะรีบไปทำตามคำสั่งของคุณหนูอย่างรวดเร็ว

            “เด็กหนอเด็ก” นางยิ้มพลางส่ายหน้าไปมา บิดามารดาคงกลัวนางเหงาจึงไปหาซื้อบ่าวรับใช้ที่อายุน้อยเช่นนี้มารับใช้นาง

            พี่ชายหรือก็อายุมากกว่านักหลังจากสำนักคุ้มภัยในเมืองหลวงมั่นคงดีแล้ว จึงออกเดินทางไปเมืองจินเฟิ่งซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ติดชายแดนเหนือกับสหายหวังจะไปเปิดสำนักคุ้มภัยที่นั่น

            ‘ไม่รู้ป่านนี้พี่ใหญ่จะงดงามขึ้นอีกหรือไม่’ นางได้แค่คิดแต่ไม่อาจเอ่ยวาจาออกไปได้ เพราะฟ่านไห่ถิงไม่ชอบให้ใครเอ่ยชมว่ามีใบหน้าที่งดงามราวกับสตรีด้วยเหตุนี้ในวัยเด็กจึงมีเรื่องชกต่อยกับสหายอยู่บ่อยครั้งกว่าจะกลายมาเป็นสหายสนิทกัน

            ในระหว่างที่ปล่อยสาวใช้ให้ไปมุงดูปาหี่แล้ว คุณหนูเช่นนางจึงถอยออกมายืนชิดกับร้านที่ตั้งอยู่หน้าทางเข้าตรอกซึ่งปิดกิจการไปแล้ว พลันหูของนางก็ได้ยินเสียงบุรุษสตรีคู่หนึ่งที่กำลังสนทนากันอยู่ในตรอกห่างจากนางไม่ถึงสิบก้าว

            ด้วยความอยากรู้อยากเห็นนางจึงแสร้งขยับตัวไปให้ใกล้ทางเข้าตรอกที่สุดก่อนจะแสร้งหันซ้ายหันขวาคล้ายมองหาสิ่งใดบางอย่าง

            ‘บุรุษรูปงาม สตรีงามล้ำ’ นั่นคือชั่วครู่ที่สายตาของนางเห็นใบหน้าของคนทั้งสอง