พี่ชาย! ท่านกำลังล่อลวงข้าใช่หรือไม่

พี่ชาย! ท่านกำลังล่อลวงข้าใช่หรือไม่

last updateHuling Na-update : 2025-01-05
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
6 Mga Ratings. 6 Rebyu
106Mga Kabanata
10.2Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เพราะฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนนางในทุกค่ำคืน ฟ่านซีอิ๋งจึงต้องเกาะติดหวังเปลี่ยนใจพี่ชายที่เป็น ‘ต้วนซิ่ว’ ไม่ให้ไปขัดขวางยวนยาง ป้องกันฝันร้ายไม่ให้กลายเป็นจริง แต่เหตุใดสหายของพี่ชายผู้นั้นถึงได้เกาะติดนางกันเล่า ช่างแตกต่างจากในฝันยิ่งนัก .......................... “พี่น่ะเป็นบุรุษถือพรหมจรรย์ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสตรีใด หวังเก็บเอาไว้ให้สตรีที่พึงใจ” เขากล่าวพลางมองนางด้วยสายตาหวานซึ้ง พี่ชาย! ท่านกำลังล่อลวงข้าใช่หรือไม่... นิยายสาย Feel good ไม่เครียดไม่หน่วง เน้นล่อลวง

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 ฝันร้ายที่ไม่อยากให้เกิด (1/3)

BRAK!

Pintu kamar 207 terbuka dengan paksa.

"JANGAN BERGERAK! KALIAN DICURIGAI MELAKUKAN TRANSAKSI PROSTITUSI!"

Seorang polisi wanita berseragam rapi melangkah masuk dengan dua rekannya, mata tajamnya langsung menangkap pemandangan di dalam kamar, seorang pria berpenampilan kusut dengan kumis tipis berdiri di tengah ruangan, sementara seorang wanita cantik hanya mengenakan handuk mandi, rambutnya masih basah.

Suasana di kamar itu langsung menjadi sangat tegang.

"Petugas polisi, tunggu dulu..." Ryan Hendrikson mengangkat kedua tangannya, mencoba menjelaskan. "Ini bukan seperti yang Anda pikirkan..."

"Bukan seperti yang saya pikirkan?" Polisi wanita itu, name tag-nya tertulis M. Stone, menyilangkan tangannya di depan dada, tatapannya tajam beralih antara Ryan dan wanita di hadapannya.

Senyum mengejek tersungging di sudut bibirnya. "Pria dengan penampilan... begitu, dan wanita setengah telanjang di penginapan yang terkenal dengan reputasi buruknya. Anda pikir saya bodoh?"

Wanita itu, Elara Sinclair, gemetar dengan wajah pucat. Handuk mandinya dia genggam erat-erat, air mata hampir keluar dari matanya. "Petugas, ini benar-benar bukan seperti yang Anda kira! Kamar ini saya yang sewa dengan identitas asli saya, kami... kami tidak ada transaksi tidak pantas..."

Suaranya semakin mengecil, terutama saat mengucapkan "transaksi tidak pantas". Wajahnya memerah padam, jelas butuh keberanian besar untuk mengatakan hal itu.

"Tidak pantas?" Miranda Stone, polisi wanita itu, tidak terpengaruh. "Wajah Anda sekarang merah sekali. Jangan coba-coba berbohong di sini. Kami sedang gencar melakukan razia prostitusi di area ini. Anda pikir saya akan percaya begitu saja?"

Tatapannya beralih ke Ryan, semakin meremehkan. "Dan Anda, lihat penampilan Anda. Cukup lihat kalian berdua sekarang, saya bisa langsung membawa kalian ke kantor polisi!"

Ryan diam sejenak. Otaknya bekerja cepat. Dia baru saja kembali ke kota ini setelah bertahun-tahun, dan malam pertamanya akan dihabiskan di kantor polisi gara-gara permainan bodoh suit dengan teman-temannya?

Tidak, tidak bisa. Besok dia harus bertemu istrinya, wanita yang bahkan belum pernah dia lihat langsung, hanya dari foto di buku nikah.

Kalau sampai masuk kantor polisi malam ini...

"Petugas," kata Ryan dengan tenang, "saya rasa Anda benar-benar salah paham."

"Oh?" Miranda menyipitkan mata. "Kalau begitu, buktikan."

Ryan merogoh saku jaketnya dan mengeluarkan buku kecil berwarna merah, buku nikah yang diberikan keluarganya beberapa hari lalu. Dia membukanya dan menyodorkannya ke Miranda.

"Ini istri saya."

Hening total.

Elara menatapnya dengan mata membulat. "APA?!"

Miranda merebut buku nikah itu dan memeriksanya dengan teliti. Alisnya terangkat saat melihat foto wanita di halaman itu, memang ada kemiripan dengan Elara, terutama bentuk wajah dan matanya. Tinggi badan, tanggal lahir, semua data tercantum di sana.

"Namanya..." Miranda membaca dengan hati-hati.

"Celeste Thornfield," jawab Ryan sambil melirik data di buku itu. "Lahir 15 Agustus 1999, tinggi 165 cm, berat 48 kg."

Miranda menatap Elara. "Itu benar namamu?"

Elara membuka mulutnya, tapi tidak ada kata yang keluar. Otaknya bekerja cepat, kalau dia menyangkal, mereka berdua akan dibawa ke kantor polisi. Tapi kalau dia mengiyakan...

Ryan memberi isyarat halus dengan matanya. Kerja sama denganku.

"...Iya," kata Elara akhirnya, suaranya terdengar dipaksakan.

Miranda jelas tidak puas. "Kalau kalian benar-benar suami istri, kamu pasti tahu detail tentang istrimu. Detail yang tidak mungkin kamu tahu kalau kalian tidak benar-benar menikah."

Ryan menatap buku nikah di tangannya, semua data tertulis lengkap di sana. Dia berbicara dengan nada sangat percaya diri. "Ulang tahunnya 15 Agustus 1999. Tinggi 165, berat 48 kilogram, ukuran tubuh 93-60-95." Dia berhenti sejenak, lalu menambahkan dengan nada lebih pelan..."Dia punya tahi lalat kecil di bawah dada sebelah kiri. Pakai underwear renda ungu."

Wajah Elara sekarang semerah tomat.

Miranda menatap Elara dengan tatapan menyelidik. "Ikut saya. Kita verifikasi."

Lima menit di kamar mandi terasa seperti eternitas. Ketika mereka keluar, Elara sudah mengenakan pakaian lengkap, dan ekspresi Miranda sudah berubah drastis.

"Maaf," kata Miranda dengan nada lebih sopan, meskipun masih ada nada curiga. "Sepertinya saya memang salah paham. Tapi lain kali, tolong lebih hati-hati. Penginapan seperti ini sering dijadikan tempat transaksi ilegal. Mudah disalahpahami."

"Tentu, petugas," jawab Ryan sambil mengangguk. "Terima kasih atas pengertiannya."

Setelah Miranda dan rekannya pergi, keheningan canggung mengisi ruangan.

"Terima kasih," kata Elara pelan. "Kau menyelamatkanku dari situasi yang sangat memalukan."

"Sama-sama," jawab Ryan sambil bergerak ke arah pintu. "Maaf sudah membuat kacau. Teman-temanku yang iseng..."

TOK TOK TOK!

Ketukan di pintu membuat mereka berdua terdiam.

"Elara!" suara pria terdengar dari luar. "Aku tahu kau di dalam! Buka pintunya!"

Wajah Elara berubah. "Garrett..."

Sebelum dia sempat bereaksi, pintu terbuka dan seorang pria muda berjas mahal melangkah masuk tanpa permisi. Rambutnya ditata rapi dengan gel, tapi wajahnya kurus dengan mata yang cekung, tanda orang yang terlalu banyak bergadang dan... aktivitas lainnya.

"Elara, aku sudah pesan..." Garrett Blackwood berhenti saat melihat Ryan. Ekspresinya berubah dari terkejut menjadi jijik. "Siapa ini?"

"Ah, saya baru selesai memeriksa saluran pembuangan untuk Nona Elara," kata Ryan dengan nada santai sambil berjalan ke pintu. "Sudah tidak tersumbat. Saya permisi dulu."

"Tunggu!" Garrett menghalangi jalannya. Matanya menyapu Ryan dari atas ke bawah dengan tatapan meremehkan. "Tengah malam begini kau 'perbaiki saluran pembuangan'? Kau pikir aku bodoh?"

Ryan mengerutkan kening. "Permisi, saya harus pergi..."

"APA YANG KAU LAKUKAN PADANYA?!" Garrett mencoba memegang kerah Ryan.

"Garrett, hentikan!" Elara maju, mencoba melerai.

Tapi Garrett sudah kelewatan. "Elara, kau dengan pria murahan seperti ini?! Darimana kau ambil pekerja kasar ini..."

Ryan tidak membiarkannya menyelesaikan kalimat.

Dalam satu gerakan cepat yang hampir tidak terlihat, Ryan menangkap tangan Garrett yang terulur, memelintirnya sedikit, cukup untuk menyebabkan rasa sakit tapi tidak sampai patah, lalu mendorong tubuh Garrett ke dinding.

BRAK!

Kepala Garrett membentur dinding. Dia terjatuh seperti karung beras, mengerang kesakitan.

"Ingat ini," kata Ryan dengan suara rendah dan datar. "Lain kali kalau mau menyalak, bawa beberapa orang lagi."

Garrett hanya bisa merintih, wajahnya pucat.

Ryan berbalik ke Elara, mengambil seikat mawar yang terjatuh dari tangan Garrett, dan memberikannya pada Elara. "Bungamu."

Tanpa menoleh lagi, dia berjalan keluar dari kamar.

Di koridor yang sempit dan pengap, Ryan menghela napas panjang. Tangannya sedikit gemetar, bukan karena takut, tapi karena menahan diri. Dulu, dia akan melakukan jauh lebih buruk pada orang seperti Garrett.

Tapi itu kehidupan lama.

Sekarang dia harus hidup normal.

Besok, dia akan bertemu istrinya. Celeste Thornfield. Wanita yang wajahnya hanya dia lihat di foto di buku nikah, wajah dingin dengan mata tajam yang terlihat seperti tidak pernah tersenyum.

Ryan menatap buku nikah di tangannya sekali lagi, lalu memasukkannya kembali ke saku.

Kehidupan barunya akan segera dimulai.

Dan entah kenapa, dia merasa itu tidak akan semudah yang dia bayangkan.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

RebyuMore

Paveena Himhod
Paveena Himhod
สนุกมากค่ะ เนื้อหาดี น่ารัก
2026-08-25 17:58:25
0
0
Pat M.
Pat M.
เรื่องน่ารักมากค่ะ นางเอกน่ารัก พระเอกคลั่งรัก อ่านเพลินๆ ฟินๆ แนะนำค่ะ
2026-03-14 21:38:09
0
0
natvote1
natvote1
สนุก มาก แนะนำเลย
2026-01-09 11:56:47
0
0
Natsumei
Natsumei
เรื่องสนุกมากค่ะ น่ารักดี แต่ไม่รู้ถ้าพูดไปคนเขียนจะไม่พอใจรึเปล่า แต่เราว่าทับศัพท์จีนให้มันน้อยหน่อยได้มั้ยคะ พออ่านผ่านแอพแล้วมันดูเชิงอรรถลำบากนะคะ มันไม่เหมือนเปิดหนังสือกระดาษ คำหลายๆคำบางทีมันไม่จำเป็นต้องใช้คำทับศัพท์เลย เพราะมันจะชวนงงมากกว่าทำให้เข้าใจค่ะ เช่นหิ่งห้อยและอีกหลายๆคำ
2025-08-04 03:42:28
3
1
Sga
Sga
สนุกมากๆ พระเอก นางเอก น่ารัก โรแมนติก มีอารมณ์ขัน
2025-01-01 10:27:28
2
1
106 Kabanata
บทที่ 1 ฝันร้ายที่ไม่อยากให้เกิด (1/3)
1ฝันร้ายที่ไม่อยากให้เกิด พรึ่บ! สตรีผู้มีดวงหน้าอ่อนหวานผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาเมล็ดซิ่งกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องพลางหอบเหนื่อยอย่างหนัก “นี่ข้าฝันร้ายอีกแล้วหรือ” มันเป็นแค่ฝันที่ไม่มีวันจะเกิดขึ้นจริงใช่หรือไม่ ยิ่งใกล้ปักปิ่นความฝันเหล่านั้นยิ่งชัดแจ้งขึ้นทุกที ความฝันที่ว่าพี่ชายเพียงคนเดียวของนางเป็นต้วนซิ่ว[1]ทั้งยังหลงรักสหายของตนอย่างหัวปักหัวปำ ยามที่สหายยังไม่มีคนรักก็แล้วไป แต่พออีกฝ่ายที่เป็นถึงซื่อจื่อ[2]ของจวนอ๋องตบแต่งพระชายาทั้งยังปักใจรักสตรีผู้นั้นอย่างลึกซึ้ง พี่ใหญ่ที่คล้ายกับคนผิดหวังในความรักเกิดความคิดชั่วร้ายหวังกำจัดสตรีผู้นั้น แม้ชินอ๋องเป็นถึงอดีตแม่ทัพใหญ่ที่ตอนนี้พาพระชายาออกท่องเที่ยวไปแล้ว แต่ทว่าก็ยังมีเสือหมอบมังกรซ่อน[3]ถูกเก็บซ่อนไว้เพื่อปกป้องบุตรชาย ดังนั้นเมื่อพี่ใหญ่ของนางส่งคนไปทำร้ายพระชายาของชินอ๋องซื่อจื่ออยู่บ่อยครั้ง ความเป็นสหายก็ขาดสะบั้น สุดท้ายโทษหนักอย่างการปองร้ายเชื้อพระวงศ์ก็ตกใส่หัวตระกูลฟ่านของนาง โดนประหารยกตระกูล ส่วนนางที่ตบแต่งเข้าตระกูลซิว ก็ถูกแม่สามีส่งกลับจ
Magbasa pa
บทที่ 1 ฝันร้ายที่ไม่อยากให้เกิด (2/3)
เพราะอารามแห่งนี้ตั้งอยู่กลางป่าเขา จึงมีลมเย็นพัดโชยตลอดทำให้นางต้องกระชับเสื้อคลุมกันหนาวที่สวมไว้ก่อนจะรีบเดินกลับไปที่รถม้าหลังจากที่ได้เครื่องรางที่ต้องการแล้ว “ขากลับจวนจะแวะเดินเล่นในตลาดก่อนหรือไม่เจ้าคะ” “ไม่ล่ะ ข้าอยากรีบกลับไปนอนบนเตียงอุ่นของตนเอง” เพราะถูกคนอื่นเอ่ยวาจาเสียดสีเรื่องที่นางขี้ริ้วขี้เหร่กว่าพี่ชายที่เป็นบุรุษอยู่บ่อยครั้ง ยามอยู่ในจวนบิดามารดาและพี่ใหญ่จึงแทบประคองนางไว้กลางฝ่ามือ ทุกอย่างในเรือนของนางจึงเป็นของดี แม้แต่เตียงยังเป็นเตียงอุ่น เห็นหรือไม่ว่าตามใจนางมากเพียงใด หากวันหนึ่งเสียคนขึ้นมาก็อย่าได้แปลกใจ “เจ้าค่ะคุณหนู” ซูฉีรับคำก่อนจะประคองคุณหนูขึ้นรถม้า แล้วบอกกล่าวกับคนขับรถม้า ในระหว่างทางรถม้าที่เคลื่อนตัวไปข้างหน้าจู่ ๆ ก็ชะลอลงเล็กน้อยคล้ายกับมีเหตุการณ์บางอย่างอยู่ข้างหน้า “มีอันใดหรือไม่” คุณหนูฟ่านส่งเสียงถามคนขับรถม้า “ข้างหน้าเหมือนจะมีรถม้าจอดเสียอยู่ขอรับ” “รถม้าของเราสามารถผ่านไปได้หรือไม่” “ได้ขอรับ แต่ต้องระวังสักเล็กน้อย”
Magbasa pa
บทที่ 1 ฝันร้ายที่ไม่อยากให้เกิด (3/3)
‘มีอันใดก็รีบเอ่ยมา’ แม้ไม่ได้เห็นสีหน้า แต่คนลอบฟังเช่นนางก็สามารถคาดเดาได้ว่าบุรุษผู้นั้นกำลังรู้สึกรำคาญ ‘ข้าเพียงแต่อยากจะเอ่ยวาจาขอบคุณท่านที่ได้ยื่นมือช่วยเหลือข้าในวันนั้นเจ้าค่ะ’ ‘ข้าน่ะหรือ ช่วยเหลือเจ้า’ นี่แหละนะบุรุษรูปงามมักไม่จดจำว่าตนเองได้ล่อลวงสตรีใดไปบ้าง ‘เจ้าค่ะ เป็นท่านที่ช่วยเหลือข้ายามที่ม้าเหล่านั้นกำลังพยศ’ ‘อ๋อ! ในตอนนั้นข้าเพียงไม่อยากให้รถม้าของตระกูลนั้นต้องจ่ายค่าเสียหายมากมาย’ แท้จริงที่ช่วยก็เพียงมีใจอยากช่วยไม่ให้จวนท่านตาต้องชดเชยค่าเสียหายจำนวนมากก็เท่านั้น บุรุษผู้นี้ปากร้ายยิ่งนัก สตรีงดงามรู้สึกซาบซึ้งแทนที่จะรับคำขอบคุณไว้กลับบอกไปเช่นนั้นไม่รู้คนงามจะหน้าชาเพียงใด ‘อย่างไรข้าก็ต้องขอบคุณท่านที่ยื่นมือช่วยเหลือ มิเช่นนั้นข้าคงเจ็บหนัก’ ‘ที่เจ้ามาขวางทางข้าเพราะอยากเอ่ยวาจาเพียงเท่านี้ใช่หรือไม่’ ‘ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ ข้าอยากตอบแทนท่าน ข้าสามารถทำเช่นไรได้บ้างเจ้าคะ’ ก็ต้องพลีกายตบแต่งเป็นฮูหยินให้อย่างไรเล่า นี่เป็นการตอบแทนที่
Magbasa pa
บทที่ 2 ไม่ใช่เรื่องจริงใช่หรือไม่ (1/4)
2ไม่ใช่เรื่องจริงใช่หรือไม่ ภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้มีคนเข้ามานั่งกินอาหารไม่น้อยเนื่องจากราคาไม่สูงมากจนเกินไป แต่เนื่องจากที่นี่ไม่มีห้องส่วนตัวคุณหนูคุณชายส่วนใหญ่จึงไม่ค่อยนิยมนัก เพราะจะได้มองดูปาหี่ที่สาวใช้คนสนิทแหวกกลุ่มคนเข้าไปดู นางจึงเลือกที่จะนั่งบริเวณชั้นสอง ก่อนจะสั่งอาหารมาสามอย่างเพื่อกินระหว่างรอสาวใช้ ‘นั่นมันคุณหนูซิว คนงามจากจวนราชครูไม่ใช่หรือ’ เป็นบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นดึงความสนใจให้นางก้มลงไปมองเบื้องล่างตามพวกเขา ‘งดงามสมคำเล่าลือจริง ๆ’ เมื่อมีโอกาสได้เพ่งพิศเช่นนี้ นางคิดว่าพี่ใหญ่งดงามกว่าสตรีผู้นี้มาก หากไม่ติดว่าเป็นบุรุษคงเป็นที่หมายปองของบุรุษในเมืองหลวง เผลอ ๆ ได้เข้าวังเป็นนางสนมของฮ่องเต้ แต่เอาเถิดหากกวาดสายตามองสตรีทั่วเมืองหลวงคุณหนูจวนราชครูผู้นี้ก็ถือว่าเป็นหญิงงามคนหนึ่ง ‘งดงามเช่นนี้คงมีคู่หมายแล้วกระมัง’ ‘นางยังไม่มีคู่หมายหรอก’ เป็นบุรุษผู้หนึ่งตอบ ‘เพราะเหตุใดเจ้าถึงทราบ’ ‘ก็จงเซ่อชื่นชอบคุณหนูซิวอย่างไรเล่า’ ‘ใช่! ข้าเฝ้ามอง
Magbasa pa
บทที่ 2 ไม่ใช่เรื่องจริงใช่หรือไม่ (2/4)
พอออกมาถึงด้านนอกของโรงเตี๊ยมนางก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก “วันนี้ในกลุ่มคนที่มาดูปาหี่พากันชื่นชมความงามของคุณหนูซิวด้วยเจ้าค่ะ” “ข้าเพิ่งทราบว่านางเป็นที่ชื่นชอบของคนในเมืองหลวงมากถึงเพียงนี้” “เพราะคุณหนูซิวมักจะออกมาตั้งโรงทานแจกจ่ายอาหารอยู่บ่อยครั้งเจ้าค่ะ ชาวบ้านจึงได้ชื่นชอบเจ้าค่ะ” “เพราะเหตุนี้เสียงเล่าลือถึงนางจึงมีแต่เรื่องดี ๆ” ทำตนให้ดีงาม ไม่ด่างพร้อยเช่นนี้ มิใช่ว่าแท้จริงกำลังหมายตาตำแหน่งที่สูงกว่าการเป็นพระชายาของชินอ๋องซื่อจื่อหรือ เพราะแค่ชาติตระกูลนางก็สามารถแต่งกับบุรุษผู้นั้นได้แล้ว ไหนเลยจะต้องแสร้งทำตนเองให้ดีงามเพื่อเอาใจชาวบ้านร้านตลาด “แต่บ่าวว่าคุณหนูของบ่าวงดงามน่ามองกว่าเจ้าค่ะ” “เจ้าก็เยินยอข้าเกินไป” “บ่าวไม่ได้เยินยอนะเจ้าคะ บ่าวว่าคุณหนูงดงาม มองอย่างไรก็ไม่เบื่อหน่ายมากกว่า” ไหนจะดวงหน้าหวานที่มีเครื่องหน้าประดับอย่างลงตัวนั่นอีก ใครกันที่เคยว่าคุณหนูงดงามไม่เท่าคุณชายใหญ่ คนพวกนั้นตาบอดหรืออย่างไร “เช่นนั้นกลับไปข้าจะสั่งท่านป้าแม่
Magbasa pa
บทที่ 2 ไม่ใช่เรื่องจริงใช่หรือไม่ (3/4)
“ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไปนำพวกเขามาให้ข้าเลือกเถิด ข้าอยากได้คนที่เดินหมากเก่ง เชี่ยวชาญเพลงพิณและการขับร้องสักสองสามคน” “ขอรับคุณชาย” คนของหอชายงามตอบรับพลางนึกดูแคลนคนตรงหน้าในใจ คิดว่าเขามองไม่ออกอย่างไรว่าคนผู้นี้เป็นสตรีหาใช่คุณชายที่ใดไม่ อีกทั้งยังร้อนแรงเรียกหาชายงามถึงสามคนเพื่อมาปรนนิบัติ เมื่อคนของหอออกจากห้องไป นางก็เริ่มครุ่นคิดหาโอกาสไปลอบมองพี่ชายของตน ‘ข้าจะไปยืนที่หน้าห้องนั้นอย่างไรโดยไม่มีคนเห็น’ วิชาตัวเบาก็ไม่มีจะลอบเข้าทางหน้าต่างก็ไม่ได้ ‘เหตุใดถึงมาเร็วนักเล่า’ นางคิดเมื่อประตูห้องที่ตนอยู่ถูกเปิดออกอีกครั้ง “ขออภัยที่ให้รอนานขอรับคุณชาย” คนของหอชายงามกลับมาพร้อมบุรุษรูปงามพอประมาณจำนวนหกคน แต่ทว่าแต่ละคนจะแหวกคออาภรณ์ให้อ้าออกเพื่อให้เห็นแผงอกที่แน่นขนัด บ่งบอกถึงรูปร่างที่กำยำ หาได้อรชรอ้อนแอ้นแต่อย่างใด อึก! นางลอบกลืนน้ำลายลงคอพลางคิดว่าหรือที่พี่ชายนางมาที่นี่จะเป็นเพราะชื่นชอบบุรุษรูปร่างกำยำจริง ๆ “คุณชายสามารถเลือกได้เลยขอรับ ทุกคนที่ข้าน้อยคัดมาล้วนเดินหมากได้เก่
Magbasa pa
บทที่ 2 ไม่ใช่เรื่องจริงใช่หรือไม่ (4/4)
“เจ้ากำลังทำอันใดอยู่” เสียงของบุรุษผู้หนึ่งที่กระซิบที่ข้างหูทำให้นางตกใจยิ่งนัก ก่อนจะรีบหันไปมองอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากจึงแตะเข้ากับริมฝีปากของเขาแต่แทนที่จะเป็นนางที่ร้องโวยวายกลับเป็นเขาที่แสดงท่าทีตกใจระคนรังเกียจ “เจ้า!” เพื่อป้องกันไม่ให้เขาส่งเสียงไปมากกว่านี้ นางจึงรีบกระโจนเข้าหาแล้วใช้มือข้างหนึ่งจับหัวเขาเอาไว้ มือข้างหนึ่งปิดปาก “ท่านอย่าได้ตกใจ คนที่อยู่ในห้องเป็นพี่ชายของข้า ข้าเพียงมาหาเขา หาได้มีเจตนาร้ายอันใดไม่” “...” บุรุษที่ถูกนางปิดปากอยู่กลอกตาไปมาคล้ายอยากเอ่ยวาจา “ท่านสัญญาได้หรือไม่ หากข้าปล่อยมือท่านจะไม่โวยวาย” “...” เขาพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงตอบรับ ‘นั่นใคร!’ เสียงที่ดังจากในห้องทำให้นางตกใจ นางปล่อยมือจากตัวเขาแล้วแสร้งยืนเบียดเขาทำตัวคล้ายชายงามออดอ้อนคุณชายที่มาเที่ยวหอชายงามทำให้บุรุษผู้นั้นตกใจจนตัวแข็งทื่อ เดือดร้อนให้นางต้องจับตัวเขาหันหลังให้ประตู พรึ่บ! เมื่อเสียงประตูด้านหลังเปิดออกนางก็รีบจับมือของเขาให้มาโอบเอวตนเอง “คุณชายขอรับ วันนี้ต้องขอบ
Magbasa pa
บทที่ 3 ถูกจับได้เสียแล้ว (1/4)
3ถูกจับได้เสียแล้ว ผลั่ก! บุรุษที่บอกว่าเป็นสหายของพี่ชายดันประตูให้เปิดออกอย่างแรง ชายงามในห้องทั้งสามคนที่กำลังกินอาหารอยู่พลันสะดุ้งสุดตัวก่อนจะรีบวางมือแล้วหันไปยิ้มต้อนรับคุณชายจิตใจดี “คุณชายกลับมาแล้วหรือขอรับ” “บอกลาชายงามของเจ้าซะ” “พวกท่านตามสบายเถิดขอรับ นี่เป็นค่าเสียเวลาของพวกท่าน พี่ชายข้าจะพากลับจวนแล้ว เอาไว้ข้าจะมาหาพวกท่านใหม่นะขอรับ” “เจ้ายังคิดจะมาในที่เช่นนี้อยู่อีกหรือ” สหายของพี่ชายหันมาถลึงตาใส่นาง ‘มันเป็นคำบอกลาที่ไม่ให้ดูเสียมารยาทเจ้าค่ะ บุรุษกักขฬะเช่นท่านคงไม่เข้าใจ’ นางค่อนขอดเขาในใจ “คุณชายอย่าได้เกรงใจพวกเราเลยขอรับ” ชายงามทั้งสามมองคุณชายจิตใจดีด้วยสายตาอาวรณ์อยู่บ้าง “รีบจ่ายตำลึงจะได้รีบกลับ” “ขอรับ ๆ” นางตอบรับพลางนึกในใจ หากรีบก็กลับเองสิจะมาเร่งนางด้วยเหตุใด “รับไปเถิดขอรับ ข้าเรียกพวกท่านมาข้าก็ต้องจ่าย” นางมอบก้อนตำลึงให้พวกเขาพลางน้ำตาตกใน ตำลึงทองที่นางเก็บหอมรอมริบไว้เกือบจะหมดถุงแล้ว หอชายงามช่างเป
Magbasa pa
บทที่ 3 ถูกจับได้เสียแล้ว (2/4)
“ที่แท้เป็นชินอ๋องซื่อจื่อนี่เอง ขออภัยที่ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่” “คนกันเองทั้งนั้นเจ้าอย่าได้กังวล ข้าลืมบอกเจ้าไปว่าข้าไม่รู้จักทางไปจวนเผิง รถม้าคันนี้จึงจะไปส่งเจ้าที่จวนฟ่านแทน” “มิรบกวนชินอ๋องซื่อจื่อขอรับ จอดให้ข้าลงตรงนี้ก็ได้ขอรับ ประเดี๋ยวข้าน้อยจะหาทางกลับจวนเอง” “แต่บริเวณนี้มันมืดนัก ทางซ้ายก็เป็นจวนร้างไร้ผู้คนอยู่อาศัย เพราะทางขวาคือจวนที่มีคนเล่าลือกันว่ามีผีออกมาทักทายผู้คนที่ผ่านไปมาอยู่บ่อยครั้ง” “ผะ ผีหรือขอรับ แล้วเหตุใดท่านถึงมาผ่านทางนี้” “ทางนี้มันเงียบสงบ ไม่มีรถม้าคันอื่นมาวิ่งเบียดให้วุ่นวาย แต่หากเจ้ายืนยันจะลงที่นี่ข้าก็จนใจจะเอ่ยปากห้าม” “เช่นนั้นต้องรบกวนชินอ๋องซื่อจื่อไปส่งข้าใกล้ ๆ จวนตระกูลฟ่านด้วยขอรับ แต่ไม่ต้องส่งหน้าประตูจวนนะขอรับ ดึกดื่นเช่นนี้ข้าเกรงใจพวกเขา” “มิเป็นไร หากพวกเขาจะลงโทษเจ้าที่หนีออกมาเที่ยว บอกพวกเขาไปได้เลยว่าฟ่านซีอิ๋งเป็นคนบอกให้เจ้าออกมาตามดูไห่ถิง” ‘ข้าจะบอกเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า ในเมื่อจะเผิงเย่ฟางหรือฟ่านซีอิ๋งก็เป็นข
Magbasa pa
บทที่ 3 ถูกจับได้เสียแล้ว (3/4)
‘อย่ามาคิดกลั่นแกล้งข้าเพื่อกลบเกลื่อนนะ ข้ายังจำภาพของท่านในหอชายงามได้ขึ้นใจ หน๊อย! กลับมาตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้วคงเพิ่งจะนึกได้ว่าต้องกลับบ้านมาร่วมพิธีปักปิ่นของข้าสินะ’ จึงโผล่หน้ามาเอาวันนี้ “คารวะชินอ๋องซื่อจื่อ” เป็นฟ่านเฉียนและฮูหยินแสดงความเคารพต่อสหายของบุตรชาย อย่างไรอีกฝ่ายก็มีศักดิ์สูงกว่าพวกตนเพราะเป็นถึงซื่อจื่อของอดีตแม่ทัพใหญ่ทั้งยังเป็นหลานชายของฮ่องเต้ “ท่านน้าทั้งสองอย่าได้เกรงใจกันเลย เป็นข้าที่ต้องคารวะท่านทั้งสอง” เขาโค้งตัวคำนับบิดามารดาของสหายด้วยท่าทีนอบน้อม “อย่าได้มากพิธีเลย” เป็นท่านเจ้ากรมยุติธรรมรีบประคองบุรุษที่สูงศักดิ์กว่า “ท่านพ่อท่านแม่ ช่วงนี้ซืออี้จะขอมาอยู่อาศัยที่จวนของเราเป็นการชั่วคราว” ‘พี่ใหญ่ ท่านหลงใหลสหายจนไม่อยากห่างเชียวหรือถึงได้ให้เขามาค้างอ้างแรมถึงที่จวน’ ไม่ได้การแล้วข้าต้องรีบหาบุรุษมาเบี่ยงเบนความสนใจของพี่ชายเสียแล้ว มิเช่นนั้นโทษประหารคงได้ตกใส่หัวคนตระกูลฟ่านเช่นในฝันร้ายของนาง “เหตุใดถึงเป็นเช่นนั้น เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือไม่” เป
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status