ตอนที่ 10 ลองคิดดู

“ตอนนี้ลูกยังไม่คุ้นกับพี่ เอาไว้วันหลังละกันนะ ตอนนี้ตาหนูยังงอแงอยู่ อีกอย่างแกคงกลัวพี่ไปแล้ว คงไม่ให้อุ้มแน่นอน” ผมเริ่มใจเย็นลง พยายามพูดกับพี่ธีดี ๆ ดูท่าทางแล้วความเป็นพ่อคงจะทำให้เขาสำนึกอะไรได้บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่มีทางเชื่อใจง่าย ๆ หรอก

“ก็ได้...วันหลังกูจะมาใหม่ มึงต้องให้กูอุ้มลูก ถ้ามึงยังหวงลูกอยู่อีกกูจะพาลูกไปแน่” เขาชี้หน้าขู่ผม

“แล้วผมจะเชื่อใจพี่ได้ยังไงล่ะ ถ้าเกิดพี่อุ้มตาหนูแล้วพาหนีไป ผมจะทำยังไง”

“มึงรักลูก กูเองก็รักลูกเหมือนกัน กูไม่มีทางทำให้ลูกร้องไห้แน่นอน”

“ไม่มีทางแล้วเมื่อกี้คืออะไรล่ะ พี่ทำลูกร้องไห้ไปแล้ว”

“เออ...ครั้งนี้กูยอมรับผิดก็ได้”

“ตกลงกันอย่างนี้ได้ยายก็สบายใจขึ้น เอาเป็นว่าบ้านหลังนี้ต้อนรับพ่อหนุ่มเสมอนะ จะมาวันไหนตอนไหนก็ได้ยายยินดีต้อนรับ ขอแค่อย่าทำให้วินกับลูกต้องเสียน้ำตาอย่างนี้อีกก็พอ อย่าว่ายายสอนเลยนะ คนเป็นพ่อเป็นแม่ยังไงก็ต้องนึกถึงลูกก่อนเสมอ ยายอยากให้ตาหนูมีทั้งพ่อและแม่ โตขึ้นมาแกจะได้ไม่ต้องเป็นเด็กมีปัญหา” ยายจันทร์เอ่ย ดูเหมือนว่าพี่ธีจะยอมอ่อนลงมาก

“ผมต้องขอโทษยายด้วยนะครับที่ทำลายข้าวของเสียหาย เดี๋ยวผมจะซื้อมาให้ใหม่”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่ต้องซื้อมาหรอก แค่นี้มันยังพอใช้ได้อยู่”

“พี่รีบกลับไปเถอะ ถึงพวกเราจะจนก็ไม่ได้อยากรับของจากใคร”

“อวดเก่งตลอดเลยนะมึง ฝากไว้ก่อนเถอะ รอให้ลูกติดกูเมื่อไหร่มึงได้เป็นหมาหัวเน่าแน่” เขาชี้หน้าก่อนจะมองหน้าลูกแวบหนึ่ง แล้วเดินออกไปจากหน้าบ้านพร้อมกับสมุนทั้งสองคน

เมื่อแน่ใจแล้วว่าปลอดภัย ผมก็รีบอุ้มลูกมาหายายจันทร์ กลัวว่าแกจะได้รับบาดเจ็บ

“ยายเป็นอะไรไหมครับ”

“ยายไม่เป็นไรหรอก เอ็งนั่นล่ะเป็นอะไรรึเปล่า”

“ไม่ครับ แต่ตาหนูนี่สิคงขวัญเสียน่าดู”

“โถ...ตาหนูของยาย” ยายจันทร์ลูบกลางกระหม่อมตาหนูเบา ๆ

“วันนี้รอดไปได้แต่วันพรุ่งนี้สิจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ผมต้องทำให้ยายเดือดร้อนอีกแล้ว”

“อย่าคิดมากน่า อย่างน้อยมันก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น ยายเชื่อว่าพ่อธียังพอจะเปลี่ยนเป็นพ่อที่ดีได้ ดูอย่างวันนี้สิเอ็งเอาเรื่องลูกมาอ้าง ยังยอมใจอ่อนไม่พาตาหนูไป ยอมที่จะมาหาที่นี่ อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะพรากตาหนูไปจากเรานะ”

“แต่ถึงยังไง ผมก็ไม่เชื่อว่าคนอย่างพี่ธีจะยอมอะไรง่าย ๆ ผมจะจับตาดูไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียวเลยคอยดู”

“ยายจะช่วยดูอีกแรงละกัน แล้วพ่อธีเขาร้ายกับเอ็งมากเลยเหรอ สมัยอยู่ที่บ้านหลังนั้น”

“ครับยาย คอยแกล้งผมตลอด บางทีก็มีทำร้ายร่างกายด้วย แต่ก็เป็นตามประสาเด็กทะเลาะกัน เพียงแต่ผมต้องเป็นฝ่ายยอมตลอด แต่คนที่ร้ายกว่าพี่ธีก็คือแม่ครับ รายนั้นเวลาไม่พอใจเฆี่ยนผมจนจับไข้มาก็หลายครั้งเลย ถ้าพี่ธีรับนิสัยพวกนั้นมาหมด ป่านนี้ผมคงไม่รอดแล้วล่ะครับ” ผมไม่อยากคิดถึงเรื่องเก่า ๆ เลย มันทำให้รู้สึกหวาดกลัวแทบทุกครั้ง

“ตอนนี้เราก็ไม่ได้อยู่บ้านหลังนั้นแล้ว ลองเปลี่ยนเขาดูสิเผื่อว่าอะไรมันจะดีขึ้น”

“ยากครับยาย ถ้าเปลี่ยนคนคนนี้ได้ คงเปลี่ยนจากกลางวันเป็นกลางคืนในพริบตาได้แล้วล่ะ”

“ยังไม่ลองเลยจะรู้ได้ไง ถ้าเปลี่ยนเขาได้ เอ็งก็จะได้อยู่กับตาหนูที่นี่ไปตลอด แถมตาหนูยังมีพ่อที่นิสัยดีอีกด้วย ได้ทั้งขึ้นทั้งล่องเลยนะ” สิ่งที่ยายจันทร์แนะนำมาก็ดีนะ...ถ้าทำได้

“ผมจะลองคิดดูละกันครับยาย แต่ตอนนี้เราต้องช่วยกันเก็บของก่อน จะได้ไปทำข้าวต้มมัดต่อ”

ผมกับยายจันทร์ช่วยกันเก็บกวาดผลงานที่ลูกน้องของพี่ธีทำไว้ คนอะไรจะเลวทรามได้ขนาดนี้ ผมจะทำให้ใจเขามาหาลูกที่บ้านทุกวันได้ยังไงกันเนี่ย...เฮ้อ