ตอนที่ 9 ขออุ้ม

“ใช่กูเอง พวกมึงสองคนหลบไปก่อน กูจะพูดกับลูกกับเมียกูเอง” เขาเดินเข้ามาหาผม มองตาหนูตาเป็นมัน บ่งบอกว่าเขาต้องการตัวตาหนูมากขนาดไหน

“ใครลูกใครเมียพี่”

“อ้อ...กูลืมไปว่าแค่ครั้งเดียว คงจะทำให้มึงลืมไปแล้วว่ามึงเป็นเมียกู ส่วนเด็กที่มึงอุ้มอยู่นั้นมันเกิดจากอสุจิกู มันก็ต้องเป็นลูกกู”

“พ่อหนุ่มยายขอล่ะ อย่ามายุ่งกับวินอีกเลย ถือว่าเห็นแก่คนแก่เถอะนะ”

“ยายไม่ต้องไปขอร้องคนอย่างนั้น แค่ที่เขาทำกับเรามันก็บ่งบอกชัดเจนแล้วว่าเลวแค่ไหน”

“ปากดีนักนะมึง เอาลูกมาให้กูแล้วกูจะไม่มายุ่งกับมึงอีก”

“ไม่! ผมไม่ให้ ตาหนูเป็นลูกผมคนเดียว พี่ไม่ได้ตั้งใจทำให้ตาหนูเกิดมาด้วยซ้ำ แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาทวงสิทธิ์”

“ถึงกูจะไม่ตั้งใจทำให้ลูกเกิดมา แต่กูตั้งใจยัดเยียดความเป็นผัวให้มึงไงล่ะ” พี่ธีตะโกนใส่หน้าผม ผมไม่สามารถยอมรับคำหยาบคายพวกนั้นได้อีกแล้ว น้ำตาผมไหลลงมาเป็นสาย

เพี๊ยะ!

“นี่มึงกล้าตบกูเหรอวะ!”

“ใช่! นี่มันยังน้อยไปสำหรับที่พี่ทำกับผม หยุดทำพฤติกรรมต่ำ ๆ ได้แล้ว แค่นี้ลูกก็ต้องมาทนดูอะไรแย่ ๆ มากพอแล้ว”

“กูไม่หยุดจนกว่าจะได้ลูกกลับบ้าน ตอนนี้กูบอกพ่อกับแม่แล้วว่าเจอมึงและมึงก็มีลูกกับกู อย่างนี้แล้วมึงคิดว่าใครจะคุ้มกะลาหัวมึงได้อีกนอกจากกู มึงก็รู้ว่าแม่โหดแค่ไหน” ถึงจะเอาเรื่องใครมาขู่ผมก็ไม่กลัวทั้งนั้น เพราะผมต้องหาทางปกป้องลูกไม่ให้ไปตกอยู่ในมือคนพวกนั้นให้ได้ ผมกลัวว่าลูกจะโดนเหมือนผม ถูกเลี้ยงทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ

“ผมไม่กลัวใครทั้งนั้น”

“ได้! ถ้ามึงชอบความรุนแรงกูจะจัดให้” ว่าแล้วพี่ธีก็ทะยานตัวเข้ามาแย่งตาหนูไปจากผม เรายื้อแย่งกันจนตาหนูร้องไห้เสียงดัง

“แง ๆ”

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะพี่ธี” ผมตะโกนเสียงดัง แต่เขาก็พยายามมาแย่งลูกไป ผมเกลียดเขาที่ทำให้ลูกต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

“เอาลูกกูคืนมา เฮ๊ยพวกมึงมาช่วยกูดิ๊” เมื่อยื้อแย่งไม่สำเร็จ พี่ธีก็ตะโกนสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่

“มึงลองเข้ามาสิวะ ถ้าไม่อยากตาย” เป็นยายจันทร์นั่นเองที่หยิบมีดอีโต้มาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ยืนขู่พวกนั้นไม่ให้มายุ่งกับพวกผม

“แค่คนแก่คนเดียวพวกมึงจัดการไม่ได้เลยเหรอวะ” พี่ธีตะโกนบอก

“ทำไมพี่ถึงได้เลวอย่างนี้นะ ทั้งเด็กทั้งคนแก่พี่ก็ยังไม่เว้น ยังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่าเนี่ย ฮือ ๆ” ผมทนไม่ไหวตะโกนไปทั้งน้ำตา ผมเกลียดเขา ผมเกลียดผู้ชายคนนี้ ทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำอย่างนี้นะ

“ก็นี่ลูกกูไงกูจะเอาไปเลี้ยงเอง” เขายังไม่หยุด ไม่มีความสำนึกเลยแม้แต่น้อย

“ถ้าพี่ไม่มาแย่งลูกไปจากผม ผมสัญญาว่าจะให้พี่มาหาลูกได้ จะให้ลูกรู้ว่าพี่เป็นพ่อ ขอร้องเถอะนะพี่ ถ้าพี่รักลูกเห็นแก่ลูกจริง ๆ พี่ต้องไม่ทำให้ลูกร้องไห้อย่างนี้”

“แง ๆ ๆ” ตอนนี้ตาหนูร้องไห้จนใบหน้าแดงก่ำไปหมดแล้ว ผมสงสารลูกมากเหลือเกิน

“ทำไมกูต้องเชื่อที่มึงพูดด้วย” ผมรู้สึกได้ว่าตอนนี้พี่ธีเริ่มลังเลใจบ้างแล้ว แววตาเขาลดความเกรี้ยวกราดลงพอสมควร

“ผมขอร้องเถอะนะพี่ แค่นี้ชีวิตผมมันก็บัดซบมากพอแล้ว ลูกคือชีวิตของผม ถ้าขาดแกไปสักคนผมขอตายดีกว่า ผมจะไม่กีดกันลูกกับพี่เลยผมสัญญา” ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ลูกอยู่กับผม

“ก็ได้ กูจะไม่เอาลูกไป แต่กูจะมาหาลูกทุกวัน”

“ขอบคุณครับพี่ธี ขอบคุณมากจริง ๆ” หลังจากพี่ธียอมปล่อยมือแล้ว ผมก็โอ๋ลูกให้หยุดร้องทันที “โอ๋ ธนนท์อย่าร้องนะลูก ไม่มีอะไรแล้วครับ” กล่อมลูกได้ไม่นานตาหนูก็หยุดร้อง แต่กลับมองพี่ธีด้วยสายตาที่หวาดกลัว

“ขอกูอุ้มลูกได้ไหมวะ” ดูจากแววตาของเขาแล้ว คงอยากจะอุ้มลูกจริง ๆ แต่ผมจะไว้ใจได้ยังไงล่ะ พออุ้มแล้วอาจจะพาลูกวิ่งหนีไปใครจะรู้