ตอนที่ 11 อย่าครับลุง

เมื่อคืนนี้ผมนอนแทบจะไม่หลับ เพราะยังคงเป็นกังวลเรื่องของพี่ธี สงสัยว่าทำไมเขาถึงได้ยอมอ่อนข้อให้ผมง่ายดายขนาดนั้น ทั้งที่แต่ก่อนไม่เคยจะเป็นอย่างนี้ ผมพยายามคิดในแง่ดีเหมือนที่ยายจันทร์บอก แต่ทว่ากลับยังทำใจไม่ได้ เพราะกลัวว่าจะโดนพรากลูกไปจากอก

เช้านี้ผมกับยายจันทร์ออกมาขายข้าวแกงตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกตินั่นคือมีหนุ่มหล่อสองคนมาคอยนั่งเฝ้า อย่างกับเป็นบอดี้การ์ดซะอย่างนั้น โชคดีที่มีทั้งยายจันทร์และพี่เพชรอยู่ด้วย ไม่งั้นผมคงจะหวาดระแวงไม่เป็นอันทำอะไรแน่นอน

“ตาหนูมาให้พ่ออุ้มหน่อยสิครับ” ได้ยินอย่างนั้นผมก็หันหลังกลับไปมอง ทั้งที่มีลูกค้ายืนรอข้าวแกงอยู่ก็ตาม

ยายจันทร์มองมาที่ผมสื่อว่าคงจะห้ามไม่ได้ ก่อนจะยอมให้พี่ธีอุ้มตาหนูอย่างจำใจ

“เอ่เอ้ ทำไมลูกพ่อตัวหนักจังเลยครับเนี่ย” ดูท่าทางพี่ธีคงจะมีความสุขมาก ผมไม่เคยเห็นมุมนี้ของเขามาก่อนเลย

“เท่าไหร่คะ” เสียงของลูกค้าดังขึ้นทำให้ผมต้องหันกลับมามอง

“สี่สิบบาทครับพี่” ผมรับเงินมาแล้วก็ยิ้มให้ลูกค้าสาวก่อนจะเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณครับพี่”

ในระหว่างนั้นพี่เพชรก็เดินเข้ามายืนข้างผม วันนี้ไม่ได้มาในฐานะลูกค้า แต่ดูเหมือนว่าจะมาในฐานะผู้ช่วยมากกว่า

“เหนื่อยไหมครับน้องวิน”

“ไม่เลยครับ”

“เดี๋ยวพี่ช่วยขายนะ”

“ไม่เป็นไรครับพี่เพชร ช่วยไปดูตาหนูดีกว่าผมกลัวว่าพี่ธีจะขโมยลูกผมไป” ผมว่าพลางมองอีกฝ่ายด้วยหางตา

“กูไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า บอกแล้วไงว่าจะไม่ทำให้ลูกร้องไห้อีก”

“ผมจะเชื่อใจพี่ได้ยังไงกัน คนเคยเลวยังไงก็เลววันยังค่ำ”

“วินพอแล้วลูก ไหนบอกจะไม่คิดมากเรื่องนี้แล้วไง” ยายจันทร์ปรามผมไว้ก่อนที่จะทะเลาะกันอีก

“เห็นแก่ยายหรอกนะ ไม่งั้นผมไม่ยอมหยุดแน่”

“แล้วแต่มึงจะเชื่อกูไม่ได้สนอยู่แล้ว กูสนแค่ลูกคนเดียวเท่านั้น” เขาตอบกลับมาอย่างเจ็บแสบ ใช่สิผมมันไม่เคยสำคัญกับเขาอยู่แล้วนี่นา เคยทำอะไรไว้บ้างผมจะไม่มีวันลืมเด็ดขาด

“มึงเองก็หยุดเลยไอ้ธี กูจะคอยจับตาดูมึงเหมือนกัน ถ้ามึงทำอย่างที่วินคิดจริง ๆ มึงได้โดนกูแน่”

“ใช่สิ! ตอนนี้มึงเห็นคนอื่นดีกว่าเพื่อนแล้วนี่”

“มันแน่อยู่แล้วว่ะ มึงทำอะไรเหี้ย ๆ กับน้องไว้วินเยอะขนาดนั้น กูยังคบกับคนเลวย่างมึงมันก็เป็นบุญนักหนาแล้วเว้ย” พี่เพชรพูดเอาใจผมเต็มที่ ถ้าไม่มีลูกทั้งคนผมคงจะคบกับพี่เพชรแล้วแน่นอน เป็นสุภาพบุรุษกว่าพี่ธีเยอะเลย

“มึงเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้คนอื่นฟังได้ไงวะไอ้วิน” พี่ธีอุ้มลูกมายืนตรงหน้าผม ทำสีหน้าไม่พอใจ

“ก็มันเรื่องจริงนี่นา พี่เพชรไม่ใช่คนอื่นสำหรับผม ทำไมจะเล่าให้ฟังไม่ได้”

“อ้อ กูลืมไปสงสัยไอ้เพชรคงจะเป็นบ่อเงินบ่อทองของมึงสินะ ถึงได้เอาอกเอาใจกันซะขนาดนี้”

“หุบปากมึงเลยไอ้ธี พาตาหนูกลับไปนั่งก่อนที่กูจะต่อยปากมึง” พี่เพชรชี้หน้าเขา

ในระหว่างนั้นลุงจอมก็เดินเข้ามาหาพวกเรา เมื่อเห็นหน้าพี่ธีก็ทำท่าตกใจ เพราะจำได้ว่าวันก่อนพี่ธีมาก่อกวนหาเรื่องผมนั่นเอง

“อ้าว! มึงนี่หว่า เอาตาหนูคืนให้วินไปเดี๋ยวนี้” ลุงจอมทำท่าจะพุ่งทะยานเข้าใส่ แต่ผมห้ามเอาไว้เสียก่อน

“อย่าครับลุง เขาเป็นพ่อของตาหนูเองล่ะ” ผมจำใจยอมบอกความจริงกับลุงจอมไป ไม่รู้ว่าแกจะเอ็ดผมไหม เพราะวันก่อนยังมีหน้าบอกให้แกช่วยอยู่เลย