ตอนที่ 103 ทำบ้าอะไร

          บนเตียงขนาดคิงไซซ์ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมที่ไม่คุ้นเคยมีร่างของ ‘เสี่ยวซือ’ หนุ่มน้อยรูปร่างผอมเพรียว ตัวเล็ก ผิวขาวดุจหิมะ นอนเปลือยกายโดยที่ข้อมือและข้อเท้าถูกล่ามโซ่เอาไว้ ใบหน้าขาวแปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา หลังจากถูกรังแกมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ผู้ชายคนนั้นใจร้ายเหลือเกิน กระทำย่ำยีโดยไม่คิดว่าเขาเป็นคนด้วยซ้ำ

            จำได้ว่าคืนนั้นที่ผับอาจูมาขอชนแก้วทำความรู้จัก จากนั้นตนได้ชวนเขามานั่งดื่มร่วมกับกลุ่มเพื่อนจนผับปิด หลังจากแยกย้ายกับเพื่อนแล้วก็เดินมาที่รถ ในช่วงที่กำลังเปิดกระเป๋าเพื่อล้วงเอากุญแจรถก็ถูกใครบางคนนำผ้ามาปิดปากปิดจมูกจากนั้นทุกอย่างก็ดับมืดลงไป ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่บนเตียงนี้แล้ว

            มารู้ทีหลังจากปากผู้ชายเลวคนนี้ว่าเป็นน้องชายของคู่อริพี่ชายตน ยิ่งเจ็บช้ำหนำใจขึ้นไปอีก ทั้งที่ตนไม่เคยไปร่วมก่อวีรกรรมความขัดแย้งของทั้งสองตระกูลเลย ไม่อยากจะแสดงตัวให้คนอื่นรู้ว่าเป็นใคร แต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ใจร้ายใจดำทำกับตนถึงเพียงนี้

            “ตื่นแล้วเหรอ”

            ได้ยินเสียงก็หันไปมอง เห็นชายหนุ่มร่างกำยำสมส่วน ยืนใส่กางเกงบ็อกเซอร์เพียงตัวเดียว เท้าสะเอวมองมาอย่างเย้ยหยัน

            “ไอ้สารเลว!”

            “โถ ๆ ยังมีแรงด่าผัวตัวเอง แสดงว่าอยากโดนอีกใช่ไหม” ว่าพลางขยับตัวขึ้นมาบนเตียง ทำให้เสี่ยวซือเริ่มรู้สึกหวั่นกลัวอีกครั้ง

            “ยะ อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วย”

            “เอาสิ! ที่นี่บ้านฉัน ใครจะกล้าเข้ามาช่วยนาย” มือหนาเลื้อยบนแผงอกที่เต็มไปด้วยรอยช้ำจากการขบและกัดของอาจูนั่นเอง

            “ฮือ ฉันไปทำอะไรให้นายถึงได้จับมาทรมานอย่างนี้ ถึงพี่ชายเราจะเป็นคู่อริกันแต่เราไม่เคยมีเรื่องบาดหมาง ไม่เคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำแล้วทำไมถึง...”

            “ก็เพราะพี่ชายมึงมันเลวไงล่ะ กี่เรื่องเลว ๆ ที่พี่มึงทำกับครอบครัวกู ถ้ามึงไม่เคยรู้กูจะบอกให้ว่ามันทำเลวอะไรไว้บ้าง มันเคยส่งคนมาฆ่าพี่ชายกูหลายครั้งแต่โชคดีที่พี่ชายกูดวงแข็ง ส่งคนมาทำลายธุรกิจครอบครัวกู เล่นงานพี่กูไม่ได้มันก็ส่งคนมาทำร้ายกูแทน และเรื่องที่ทำให้กูแค้นมันมากรู้ไหมว่าเรื่องอะไร...”

            แววตาของคนกล่าวลุกโชนไปด้วยไฟแค้น มันน่ากลัวสำหรับเสี่ยวซือผู้ไร้เดียงสา ไม่เคยรู้เรื่องเลว ๆ ของพี่ชายที่ทำกับคนอื่น เจ้าตัวจึงไม่มีวันเชื่อว่าสิ่งที่ได้ยินมันคือเรื่องจริง

            “ฉันไม่เชื่อ พี่ซ่งไม่มีวันทำอย่างนั้น เขาเป็นพี่ชายที่อ่อนโยนและใจดีที่สุดในโลก”

            “หน้าโง่! แต่ก็เหมาะแล้วล่ะที่เป็นน้องชายไอ้ซ่ง เรื่องที่ทำให้กูเกลียดมันมากก็คือ...มันทำให้ลูกกับเมียกูต้องตาย มันส่งคนมาข่มขืนเมียกูที่กำลังตั้งท้องจนตายทั้งกลม กูเลยจัดให้มึงบ้างยังไงล่ะ ฮ่า ๆ”

            “ไม่จริง ฮืก พี่ซ่งไม่มีวันทำอย่างนั้น”

            คนที่โดนล่ามอยู่บนเตียงส่ายหน้าไปมา ร้องไห้ราวจะขาดใจ ข้อมือข้อเท้าที่ถูกพันธนาการเอาไว้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เจ็บปวดทั้งกายและใจ แต่ไม่อาจทำอะไรได้

            อาจูบีบคางเรียวไว้แน่นสร้างความเจ็บปวดให้ร่างบางเป็นที่สุด ร่างสูงฉายรอยยิ้มร้ายกาจออกมาให้เห็น ก่อนจะถ่มน้ำลายรดใบหน้าหวาน ย่ำยีทุกวิถีทางเท่าที่จะทำได้ ให้อีกฝ่ายเจ็บปวดที่สุด

            ถุย! ถุย! ถุย!

            “ฮือ นายทำบ้าอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”