พ่อเพื่อน…ที่ผมเผลอรัก

บทที่ 1 พ่อเพื่อน

ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นหลังเลิกเรียนภายในคณะศิลปกรรมศาสตร์ การ์ตูน เด็กหนุ่มร่างเล็กเจ้าของผิวขาวเนียนละเอียดกำลังเก็บพู่กันลงกระเป๋าด้วยท่าทางอ้อยอิ่ง ใบหน้าหวานล้อมกรอบด้วยผมสีอ่อนดูอ่อนโยนและไร้เดียงสา ทว่าการแต่งกายกลับสวนทางกับใบหน้า วันนี้เขาสวมเสื้อนักศึกษาตัวสั้นพอดีตัวคู่กับกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าที่อวดเรียวขาขาวผ่อง... ชุดที่เจ้าตัวรู้ดีว่ามันเรียกสายตาจากคนทั้งคณะได้มากแค่ไหน

ในกลุ่มเพื่อนสนิทสี่คนสายลมคือคนที่สนิทกับเขาที่สุด ลมเป็นคุณหนูตระกูลดังที่ขัดใจที่บ้านมาเรียนศิลปะ แทนที่จะไปสวมสูทเรียนบริหารตามที่ครอบครัวต้องการ

“เฮ้ยพวกมึง วันนี้ไปกินข้าวบ้านกูไหม” สายลมเอ่ยทำลายความเงียบขณะที่กลุ่มเพื่อนกำลังแยกย้าย

“ทำไมวะ นึกคึกอะไรชวนไปบ้าน” การ์ตูนเอียงคอถาม เสียงหวานใสติดจะฉอเลาะตามนิสัย

“วันนี้วันเกิดพ่อกูว่ะ ท่านบอกว่าอยากเจอเพื่อน ๆ ที่กูสนิทด้วย”

“โห... โทษทีว่ะลม วันนี้กูมีนัดกับที่บ้านแล้ว” เพื่อนอีกสองคนในกลุ่มส่ายหน้าอย่างเสียดาย

“ไว้คราวหน้านะมึง ฝากแฮปปี้เบิร์ดเดย์คุณอาด้วย”

สายลมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะหันมามองเพื่อนตัวเล็กที่ยืนตาใสอยู่ข้างๆ

“แล้วมึงล่ะการ์ตูน ไปกับกูไหม?”

การ์ตูนแสร้งทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย นิ้วเรียวสวยม้วนปอยผมตัวเองเล่นเบาๆ พลางนึกถึงคุณพ่อของสายลมที่เคยได้ยินกิตติศัพท์มาว่าทั้งดุและรวยมาก ที่สำคัญ... ยังหนุ่มและโสดสนิท

“อื้อ ไปสิ วันเกิดพ่อลมทั้งที เราจะพลาดได้ไง”

“ขอบใจมากมึง งั้นพวกมึงสองคนขับรถดี ๆ เจอกันพรุ่งนี้” สายลมโบกมือลาเพื่อนที่เหลือ ก่อนจะพาการ์ตูนเดินตรงไปยังรถยุโรปคันหรู

“ลม... เราไปทั้งชุดนี้เลยเหรอ?” การ์ตูนแสร้งทักท้วงขณะที่ก้าวขึ้นรถ มือบางกุมชายกระโปรงที่เลิกขึ้นจนเห็นโคนขาขาวนวล

“เราใส่กระโปรงมานะ... พ่อลมจะมองว่าเราแปลกไหม หรือจะมองว่าเราผิดเพศหรือเปล่า”

การ์ตูนทำเสียงเศร้าเหมือนกังวลนักหนา แต่ในใจกลับหยั่งเชิงอยากรู้ว่าผู้ใหญ่บ้านนี้หัวโบราณแค่ไหน

สายลมหัวเราะร่วนขณะสตาร์ทรถ

“เฮ้ย อย่าคิดมากการ์ตูน พ่อกูใจกว้างจะตาย เขาไม่มานั่งจับผิดเรื่องเพศหรือการแต่งตัวหรอก อีกอย่างมึงแต่งแบบนี้ก็เข้ากับมึงดีออก น่ารักจะตาย”

“ปากหวานจังนะ” การ์ตูนยิ้มรับคำชม ใบหน้าสวยซ่อนความนัยบางอย่างไว้ภายใต้ท่าทีเอียงอาย

.

.

.

รถยุโรปคันหรูเลี้ยวเข้าสู่คฤหาสน์หลังงามที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงนกร้อง สายลมพาเพื่อนตัวเล็กเดินลัดเลาะเข้าไปในตัวบ้านที่ตกแต่งอย่างมีระดับ ทว่ากลับดูอ้างว้างเกินไปสำหรับคนอยู่อาศัยเพียงสองคน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเครื่องเทศและอาหารที่กำลังปรุงสุกโชยมาจากทางห้องครัวกว้าง

“พ่อครับ ลมกลับมาแล้วนะ” สายลมตะโกนบอกพลางวางกระเป๋าลงบนโซฟาหนังราคาแพง

“มาก็ดีแล้ว มาช่วยพ่อเตรียมกับข้าวหน่อย” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังตอบกลับมา โดยที่เจ้าของเสียงยังคงง่วนอยู่กับการจัดเตรียมวัตถุดิบหลังเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อน

“พ่อ... วันนี้ผมพาเพื่อนมาด้วยนะ”

วินาทีนั้นเองที่ชลละมือจากมีดเชฟเล่มคมแล้วหันกลับมามองตามเสียงลูกชาย ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองเรียบหรูสบตากับผู้มาเยือนพอดิบพอดี

“สวัสดีครับคุณอา...” การ์ตูนรีบยกมือไหว้ด้วยท่าทางอ่อนช้อย ใบหน้าหวานประดับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่เขาซ้อมหน้ากระจกมานับครั้งไม่ถ้วน ดวงตากลมโตช้อนมองเจ้าของบ้านอย่างสำรวจ

ชลในวัย 38 ปีดูภูมิฐานและมีเสน่ห์เหลือร้ายกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก ผิวเข้มสุขภาพดีกับไรหนวดจาง ๆ ยิ่งส่งให้ใบหน้าคมเข้มนั่นดูดุดันและเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก

ชลชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ตั้งแต่ใบหน้าสวยลามลงมายังเสื้อนักศึกษาที่ปลดกระดุมบนออกหนึ่งเม็ด... และที่สำคัญคือ กระโปรงสั้น ที่อวดขาขาวนวลเนียนตา

“อื้ม... ไหว้พระเถอะลูก ตามสบายนะ” ชลพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้การ์ตูนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

“ลม... บ้านมึงไม่มีแม่บ้านเหรอวะ?” การ์ตูนแสร้งขยับเข้าไปกระซิบถามเพื่อนเสียงเบา

“ไม่มีหรอก พ่อกูไม่ชอบคนพลุกพล่าน แกบอกว่ามันวุ่นวาย งานเลี้ยงวันนี้เลยมีแค่พวกเรานี่แหละ” สายลมตอบพลางถอดเสื้อคลุมออก

“ส่วนแม่กู... ท่านเลิกกับพ่อไปตั้งนานแล้วล่ะ”

“อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง” การ์ตูนพยักหน้ารับคำ นึกในใจว่าโชคดีชะมัดที่ทางสะดวกขนาดนี้

“เออมึง เดี๋ยวกูขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนนะ เหนียวตัวว่ะ... มึงจะไปอาบพร้อมกูเลยไหม?”

“ไม่เป็นไร ลมไปก่อนเลย เดี๋ยวเราช่วยคุณอาในครัวดีกว่า” การ์ตูนตอบทันควันพร้อมรอยยิ้มซื่อ ๆ

“เออๆ ขอบใจมากมึง ฝากด้วยนะพ่อ” สายลมตบไหล่เพื่อนเบา ๆ ก่อนจะเดินฮัมเพลงขึ้นชั้นสองไป ทิ้งให้ความเงียบปกคลุมห้องครัวกว้าง... เหลือเพียงเจ้าของบ้านร่างสูงกับเด็กหนุ่มในชุดกระโปรงที่จงใจขยับเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ครัวมากขึ้น

“คุณอาให้การ์ตูนช่วยอะไรไหมครับ? ถึงจะทำไม่เก่ง... แต่เรื่องจัดจานการ์ตูนถนัดนะ”

น้ำเสียงหวานใสที่จงใจทอดสะพานทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก ชลเลื่อนสายตาจากเขียงไม้ลงมามองเรียวขาขาวจัดที่โผล่พ้นชายกระโปรงสั้นจู๋นั่นอีกครั้ง ความเป็นชายในกายเริ่มประท้วงเมื่อเห็นท่าทางอ้อยอิ่งของเด็กตรงหน้า

“งั้นมานี่สิ... มาช่วยอาหยิบเครื่องปรุงในตู้หน่อย” ชลเอ่ยเสียงเรียบพลางพยักพเยิดไปทางตู้เก็บของที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน

การ์ตูนยิ้มรับกว้าง ขยับกายเข้าไปยืนเบียดข้างเคาน์เตอร์ครัวจนไหล่บางแทบจะชนกับแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาด ๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของชลทำให้ใจดวงน้อยเต้นระรัว เขาแสร้งทำเป็นก้มลงมองหาขวดพริกไทยในตู้เตี้ย ๆ จงใจโน้มตัวต่ำจนแผ่นหลังนวลเนียนโค้งมน และชายกระโปรงเจ้ากรรมก็เลิกขึ้นสูงจนแทบจะปิดอะไรไว้ไม่มิด

“อันนี้หรือเปล่าครับคุณอา... การ์ตูนหาไม่เจอ”

ชลไม่ได้ตอบ แต่เขากลับวางมีดลงช้า ๆ สายตาคมกริบจ้องมองบั้นท้ายกลมมนที่ส่ายไปมาอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะควบคุม เขาขยับกายเข้าไปซ้อนหลังเด็กหนุ่มจนแผ่นหลังบางสัมผัสได้ถึงความร้อนจากกายหนา

“ไม่ใช่ขวดนั้น... อันที่อาต้องการ มันอยู่ลึกกว่านั้น”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างหูทำเอาการ์ตูนขนลุกซู่ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือหนาก็ทาบลงบนต้นขาขาวนวลเนียน การ์ตูนสะดุ้งตัวโยนแต่กลับไม่ได้ถอยหนี เขากลับขยับบั้นท้ายเบียดเข้าหาหน้าขาแกร่งอย่างลืมตัว

“อ๊ะ... คุณอา”

“ผิวหนู... นุ่มกว่าที่อาคิดไว้เยอะเลยนะ” ชลพึมพำขณะเริ่มออกแรงลูบไล้ฝ่ามือไปตามความยาวของเรียวขา นิ้วโป้งแข็งแรงบดคลึงเนื้อนุ่มจนเกิดรอยปื้นแดงจาง ๆ สัมผัสที่จาบจ้วงนั้นเริ่มเลื่อนสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนนิ้วเรียวสะกิดเข้ากับขอบชั้นในตัวจิ๋ว

“ด... เดี๋ยวสิครับคุณอา ลมจะลงมาเห็นนะ” การ์ตูนพยายามประท้วงเสียงแผ่ว

“ลมมันอาบน้ำนาน...” ชลไม่ฟังเสียงทัดทาน เขาบีบคลึงโคนขาหนีบของการ์ตูนอย่างย่ามใจ

“ไหนดูซิ... ข้างในกระโปรงนี่... จะน่ากินเหมือนหน้าตาหรือเปล่า”

ใบหน้าหวานฟุบลงกับเคาน์เตอร์ครัวเพื่อซ่อนรอยยิ้มสมใจ ในขณะที่แผ่นหลังบางแอ่นรับสัมผัสร้อนฉ่าที่กำลังคุกคามเข้ามาใต้ร่มผ้า ชลไม่ได้แค่พูดเปล่า แต่ฝ่ามือหนาที่ร้อนระอุกลับสอดลึกเข้าไปภายใต้จีบกระโปรง ลูบไล้จากโคนขาขาวนวลขึ้นไปจนถึงสะโพกกลมมนอย่างย่ามใจ

"อื้อ... คุณอาขา อย่าแกล้งตูน" เด็กหนุ่มส่งเสียงประท้วงในลำคอทว่ากลับบิดเร้าสะโพกเข้าหาฝ่ามือใหญ่อย่างลืมตัว

"ปากบอกอย่า... แต่ก้นหนูมันส่ายสู้มืออาขนาดนี้เชียวหรือ?"

ชลกระซิบเสียงพร่าชิดใบหูเล็ก ก่อนจะใช้อีกมือรวบเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่น ฝ่ามือที่สอดอยู่ใต้กระโปรงเริ่มบีบเค้นก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นอย่างหนักหน่วงจนการ์ตูนตัวอ่อนปรก นิ้วแข็งแรงเริ่มสะกิดรุกรานขอบกางเกงชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วที่เจ้าตัวตั้งใจใส่มาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

"อ๊ะ! อาชล... ตรงนั้น..."

"หืม? ตรงไหน... ตรงนี้เหรอ?"

ชลไม่รอช้า เขาใช้นิ้วเรียวยาวเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในให้รั้งลงมาเล็กน้อย ก่อนจะส่งนิ้วเข้าไปสัมผัสกับร่องรอยความชื้นแฉะที่เริ่มซึมออกมา ของเด็กหนุ่มที่ทำเป็นใสซื่อ

"แฉะขนาดนี้เชียว... ท่าทางจะรอนานแล้วล่ะสิ" สายตาคมกริบมองก้มลงมองภาพเบื้องล่าง เห็นเพียงชายกระโปรงที่สั่นไหวตามแรงขยับของมือเขา ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายให้พลุ่งพล่าน ชลโน้มตัวลงซุกไซ้ซอกคอขาว

"อ๊า... ลม... ลมจะลงมาแล้วนะครับอา" การ์ตูนพยายามประคองสติที่เริ่มกระเจิดกระเจิง มือบางจิกเข้ากับขอบเคาน์เตอร์จนเล็บแทบหัก

"ก็ให้มันลงมาดู... ว่าเพื่อนรักของมันกำลังช่วยพ่อมันจัดจานท่าไหน"