ตอนที่ 12 ไม่ได้

“อ้าว! โกหกลุงนี่หว่า ถ้าวันนั้นลุงทำร้ายมันสงสัยคงได้นอนอยู่ในคุกแล้วมั้งป่านนี้” ลุงจอมว่าให้ผมแต่เหมือนไม่ได้จริงจังอะไร

“ขอโทษครับลุง ตอนนั้นผมรู้สึกกลัวจริง ๆ ไม่ได้คิดจะโกหกลุงเลยนะครับ”

“ลุงพูดเล่นไปงั้นล่ะเห็นตาหนูมีพ่อลุงก็ดีใจ”

“ครับลุง” ผมยิ้มแหย ๆ ให้กับลุง ส่วนพี่ธียิ้มมุมปากให้ผม สงสัยคิดว่าตัวเองเอาชนะได้สินะ ผมเห็นแก่ลูกเท่านั้นเอง มิเช่นนั้นคงไม่ทำอย่างนี้หรอก อยากจะเอาค้อนทุบหัวให้ตายลงตรงนี้เสียด้วยซ้ำ

“เอาข้าวมาให้ลุงจานนึง เอาเมนูที่หนูวินคิดว่าอร่อยสุด”

“ครับลุง รอแป๊บครับ” ว่าแล้วผมก็รีบตักข้าวแกงให้กับลุงจอมทันที วันนี้ผมไม่คิดเงินหรอก เพื่อเป็นการขอบคุณในวันนั้น “ได้แล้วครับลุง มื้อนี้กินฟรีครับเพื่อเป็นการขอบคุณวันนั้นที่ช่วยผม”

“ไม่เป็นไรลุงจ่ายดีกว่า ของซื้อของขาย”

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับลุง”

“ถ้างั้นก็ขอบใจเอ็งมาก คนนิสัยดี ๆ อย่างเอ็งใครได้เป็นเมียนี่ถือว่าโชคดีที่สุดในโลกแล้ว ดูแลวินมันให้ดี ๆ ล่ะยังไงก็ผัวเมียกัน”

อ้าว! ลุงครับทำไมหันไปพูดกับพี่ธีอย่างนั้นล่ะ

“ครับลุง” เขายิ้มรับอย่างหน้าไม่อาย แต่ผมนี่สิแทบจะกระอักเลือด อยากอธิบายให้ลุงเข้าใจว่าตอนนี้ผมกับพี่ธีไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว แต่คงไม่ทันเพราะตอนนี้ลุงจอมถือจานข้าวไปเสียแล้ว

“คราวหลังถ้าอะไรมันไม่จริงก็หัดปฏิเสธบ้างนะ พี่ก็รู้ว่าตอนนี้ผมกับพี่ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว”

“ใช่! มึงมันก็แค่พ่อของลูก ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”

“แต่ถึงยังไงกูก็เคยได้ว่ะ” เขาพูดใส่หน้าพี่เพชร ก่อนจะอุ้มลูกเดินไปนั่งกับยายจันทร์

พี่เพชรไม่กล้ามองหน้าผมตรง ๆ ได้แต่ปรายตามองเพียงเล็กน้อย คงกลัวว่าผมจะอายที่โดนพี่ธีพูดแบบไม่ไว้หน้าอย่างนั้น

ในที่สุดการขายข้าวแกงที่สุดแสนจะวุ่นวายในช่วงเช้าก็จบลงไป พวกเรากลับมาที่บ้านโดยมีสองหนุ่มที่ไม่ได้รับเชิญกลับมาด้วย ผมเริ่มไม่สบายใจแล้วเพราะรู้สึกว่าตาหนูเริ่มจะติดพี่ธีมาก ไม่ตื่นกลัวเหมือนในช่วงแรก ผมกลัวว่าพี่ธีจะใช้ความสนิทสนมนี้ มาทำให้ความสัมพันธ์ของผมกับลูกต้องพังทลายลงไป

“เมื่อไหร่พี่จะกลับ” เมื่อมาถึงบ้านแล้วผมก็เดินมาหาพี่ธี ที่กำลังอุ้มลูกอยู่ จึงเอื้อมมือไปจะขออุ้มลูกบ้าง

“ไม่ต้องกูอุ้มเอง” เขาเอี้ยวตัวหนี เห็นอย่างนั้นผมก็เริ่มโมโห

“พี่ธีเอาลูกผมมาเดี๋ยวนี้”

“ไม่! กูจะอุ้มลูกเอง”

“ตาหนูมาหาแม่เร็ว” เมื่อได้ยินอย่างนั้นตาหนูก็โน้มตัวมาหาผม อ้าแขนรอให้ผมอุ้ม แต่พี่ธีกลับเบี่ยงเบนความสนใจลูกโดยการเปิดการ์ตูนในโทรศัพท์มือถือให้ดู

“ตาหนูเราไปดูการ์ตูนกันนะครับ” ว่าแล้วเขาก็อุ้มลูกเข้าไปในบ้านอย่างถือวิสาสะ ผมกับพี่เพชรและยายจันทร์มองหน้ากันอย่างเหนื่อยใจ

ในช่วงเวลาที่พี่ธีอยู่กับลูก ผมแทบจะไม่มีเวลาได้เข้าใกล้เลย นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดมาก ผมยอมรับว่ากลัวลูกจะรักเขามากกว่าผม มันอาจจะดูเห็นแก่ตัว แต่มันรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ เพราะผมผ่านอะไรร้าย ๆ มาเยอะมาก และรู้สึกว่าลูกต้องเป็นของผมเท่านั้น คนบ้านนั้นไม่ควรจะได้ความรักจากใครเลย

ผมกับพี่เพชรเดินเข้าไปหาพี่ธี ที่กำลังนั่งหยอกล้อเล่นกับตาหนูอย่างมีความสุขในศาลาริมคลอง เมื่อเขาเห็นพวกผมก็เอาลูกมานั่งตักตัวเองไว้ ราวกับหวงของซะอย่างนั้น

“พี่ไม่ต้องกลัวว่าผมจะแย่งตาหนูหรอก ยังไงซะคืนนี้ผมก็ได้นอนกอดลูกทั้งคืนอยู่แล้ว ช่วงนี้ผมเปิดโอกาสให้ก่อน” ผมเอ่ยประชดไป ให้เขารู้ว่ายังไงผมก็เป็นฝ่ายได้อยู่กับลูกมากกว่าอยู่ดี

“ถ้างั้นคืนนี้กูจะนอนที่นี่” เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย ทำเอาผมตัวสั่นเทาด้วยความโมโห

“ไม่ได้! ผมไม่ยอมเด็ดขาด”