ตอนที่ 13 ก็รู้ตัวนี่

“ใช่! กูก็ไม่ยอมเด็ดขาด มึงชักจะมากเกินไปแล้วนะ” พี่เพชรเองก็ค้านอีกเสียง

“ทำไมพวกมึงต้องทำหน้าตาตื่นขนาดนั้นด้วยวะ กูแค่อยากจะอยู่กับลูก อยากให้พ่อนอนที่นี่ไหมครับตาหนู” เขาก้มลงไปถามลูก

“แอ้” ตาหนูยิ้มหน้าบานเหมือนรู้ว่าพี่ธีกำลังถามอะไร

“เห็นไหม ลูกยังอยากให้กูนอนด้วยเลย”

“แต่ผมไม่มีทางยอมเด็ดขาด แค่นี้ผมก็ถือว่าให้โอกาสพี่มากแล้วนะ คนอย่างพี่มันไม่ควรจะมีโอกาสแบบนี้ด้วยซ้ำ”

“ถ้ากูจะค้างจริง ๆ ยังไงมึงก็ห้ามกูไม่ได้หรอก” เขายังหน้าด้านไม่เลิก

“พี่ธี!” ผมตวาดเสียงดัง จนตาหนูเริ่มเงียบ มองดูพวกผมอย่างประหลาดใจ

“ว่าแต่กู มึงเองก็ทำตัวไม่ดีให้ลูกเห็นเหมือนกันนั่นล่ะ กูไม่ค้างก็ได้แต่เฉพาะวันนี้เท่านั้นนะ”

“วันไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น”

“มึงชักจะมากไปแล้วนะ แค่นี้กูก็ทนมึงมากแล้ว อย่าให้กูต้องทนไม่ไหวไปมากกว่านี้” เขาชอบขู่ผมอยู่เรื่อย

“มึงแม่งใช้แต่กำลังแก้ปัญหา หัดทำตัวเป็นพ่อที่ดีได้ไหมวะ ถ้ามึงทำไม่ได้กูจะเป็นพ่อของตาหนูให้เอง กูว่าอย่างมึงหาแม่ของลูกได้ไม่ยาก ใคร ๆ ก็อยากได้มึง มึงจะมีลูกกี่คนก็ได้ ทำไมจะต้องมายุ่งวุ่นวายกับวินและตาหนูด้วยวะ ทั้งที่มึงเองไม่ใช่เหรอที่อยากให้วินออกจากบ้าน” พี่เพชรพูดตรงใจผมมาก อยากจะพูดอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว แต่เขาสำนึกบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้

“นั่นมันเป็นเรื่องของอนาคต กูจะมีลูกมีเมียกี่คนก็ได้ แต่ตอนนี้ตาหนูคือลูกคนแรกของกู เพราะมีแม่ร่าน ๆ อย่างมึงไงกูถึงอยากจะเอาลูกไปเลี้ยงเอง”

“พี่ธี! มันชักจะมากไปแล้วนะ แม้ว่าผมจะร่านมากแค่ไหน แต่ผมก็มีความเป็นคนมากกว่าคนรวย ๆ อย่างพวกคุณแน่นอน” ผมไม่ยอมให้ใครมาว่าฝ่ายเดียวหรอก ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในบ้านหลังนั้นแล้วจะกลัวอะไร

“ไอ้วิน! มึงไม่เคยสำนึกบุญคุณที่พ่อกับแม่เลี้ยงดูมาเลยเหรอวะ ไอ้เนรคุณ” เขาขี้หน้าผม

ตอนนี้ตาหนูเริ่มท่าไม่ดีแล้ว ผมกลัวว่าลูกจะร้องไห้จึงยอมเป็นฝ่ายเงียบไปซะเอง

“ผมไม่เคยลืมบุญคุณของท่าน แต่ผมก็ไม่มีวันลืมสิ่งที่ท่านทำกับผมเหมือนกัน เอาตาหนูคืนมา ผมจะพาลูกไปอาบน้ำ” ผมไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดแล้ว อ้างเรื่องนี้พี่ธีน่าจะยอมปล่อยตาหนูมาให้ผม

“กูจะอาบให้เอง”

“อย่ามาอวดเก่ง มึงให้น้องวินอาบน้ำให้ลูกเถอะ กูกลัวว่าตาหนูจะสำลักน้ำตายก่อนน่ะสิ” พี่เพชรว่า

“เออ ๆ ก็ได้ แต่อาบน้ำแล้วตาหนูต้องมาอยู่กับพ่อนะลูก” เขาเอ่ยกับลูกแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ ทำไมอยู่กับลูกถึงได้มีความอ่อนโยนอย่างนี้นะ ทีกับผมไม่เคยทำแบบนี้เลยสักครั้ง แข็งกระด้างใส่ตั้งแต่เด็กจนโต

“มึงกลับกับกูตอนนี้เลย ปล่อยให้ลูกอยู่กับแม่เขาบ้าง ยังไงวันหลังก็ได้มาอีกอยู่ดี เขาไม่ย้ายบ้านหนีมึงไปไหนหรอกไอ้ธี”

“ตาหนูมาหาแม่ครับ” ผมไม่รอให้ลูกมาหา รีบแย่งตัวมาอุ้มไว้ทันที “พวกพี่กลับเถอะครับ พวกผมขออยู่กันตามประสาคนในครอบครัวบ้างเถอะ” ผมจงใจพูดให้พี่ธีรู้ตัวว่ากำลังเป็นส่วนเกินของบ้านหลังนี้

“ถ้างั้นพี่กลับก่อนนะน้องวิน เดี๋ยววันหลังจะมาใหม่”

“ถ้าจะให้ดีพี่เพชรช่วยพาเพื่อนมาสักอาทิตย์ละครั้งก็ได้นะครับ ถ้าบ่อยเกินผมว่ามันอาจจะทำให้ตาหนูอึดอัด ที่มีคนอื่นเข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตมากเกินไป” ผมพูดประชดประชันพี่ธี พี่เพชรเองก็รู้ดีจึงไม่เอ่ยอะไรตอบกลับมา ได้แต่พยักหน้ารับ

“ถ้าจะพูดกับกูก็พูดมาตรง ๆ อย่าอ้อมค้อม”

“ก็รู้ตัวนี่”