ตอนที่ 18 สารเลว

“หมายความว่ายังไง?” ผมได้ยินก็หันขวับไปมองหน้าเขาทันที อย่าบอกนะว่าจะพรากลูกไปจากผม ผมไม่มีวันยอมเด็ดขาด

“กูจะให้เงินมึงสิบล้านบาท เพื่อแลกกับตาหนู นี่ถือว่ากูใจดีกับมึงมากพอแล้วนะ”

“ไม่! ต่อให้เงินร้อยล้านผมก็ไม่ยอม” ว่าแล้วก็ผลักอกเขาให้ออกห่างจากตัว ผมจะต้องพาลูกออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนเขาจะพรากลูกไปจากผม

ความเจ็บปวดทางร่างกายในตอนนี้ มันไม่สามารถทำให้ผมละความพยายามในการลุกขึ้นจากเตียงได้ เพราะลูกคือสิ่งที่สำคัญกับผม สิ่งที่จะทำให้ผมเจ็บปวดเจียนจะขาดใจได้ก็คือเรื่องลูกเท่านั้น จึงพยายามลุกขึ้นจากเตียงอย่างทุลักทุเลรีบสวมใส่เสื้อผ้า

“มึงจะไปไหน” เขาถามขณะยังนอนอยู่บนเตียงอย่างสบายใจ

“กูจะพาลูกไปรักษาที่อื่น” เขายังคงนอนนิ่งไม่ได้ทำอะไร เห็นอย่างนั้นผมก็เอะใจเล็กน้อย แต่ก็พยายามเดินออกไปจากห้องเพื่อไปหาลูกชาย แต่พอเปิดประตูเท่านั้นล่ะ ก็พบกับชายหนุ่มฉกรรจ์สวมชุดสูทสีดำขลับ สวมแว่นตาดำยืนเฝ้าประตูอยู่ถึงสี่คน

“นี่มันอะไรกัน!” ผมเดินถอยหลังกลับมาเรื่อย ๆ จนแผ่นหลังชนเข้ากับอะไรบางอย่าง ไม่นานพี่ธีก็สวมกอดผมจากด้านหลังไว้

“พวกมึงเฝ้าลูกกูไว้ อย่าให้ใครเข้าใกล้เด็ดขาด”

“ครับ”

สิ้นเสียงรับคำสั่งประตูก็ถูกปิดลงอีกครั้ง ผมพยายามขัดขืนดิ้นรนเพื่อให้เป็นอิสระ ผมต้องไปเอาลูกกลับมาให้ได้

“ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะไอ้สารเลว ทำไมพวกมึงถึงได้เลวกันอย่างนี้วะ ฮือ ๆ ๆ ปล่อยกูเดี๋ยวนี้!”

“กลับบ้านไปซะแล้วเอาเงินสิบล้านไปใช้ให้สบาย ๆ กูสัญญาว่าจะเลี้ยงลูกเป็นอย่างดี”

“ไม่! กูไม่มีทางยอมเด็ดขาด” ผมหมุนตัวกลับมา แล้วฟาดมือเข้าที่ใบหน้าหล่อนั้นอย่างระรัว เขายืนนิ่งให้ผมทำอยู่อย่างนั้นจนใบหน้าเริ่มแดงช้ำไปเสียหมด ทำไมนะ อยู่ ๆ ถึงได้ยอมผมอย่างนี้

“กูจะให้โอกาสมึงตบตีกูแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว หลังจากนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“พี่ธีครับ ผมขอร้องล่ะอย่าทำอย่างนี้เลย ไม่มีลูกผมก็ไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว” ผมนั่งลงกับพื้นยกมือไหว้เขา ร้องไห้อ้อนวอนอยู่อย่างนั้น

“ถึงมึงจะดิ้นตายอยู่ตรงนี้ กูก็ไม่มีทางยอมให้ลูกไปอยู่กับมึงเด็ดขาด ถ้ามึงเห็นแก่ลูกจริง ๆ ออกไปจากชีวิตลูกซะ แล้วก็ไม่ต้องมาให้แกเห็นหน้าอีก นี่คือสิ่งที่กูจะพูดกับมึงเป็นครั้งสุดท้าย” เขาพูดแค่นั้นก็เดินออกจากห้องไป ผมไม่ยอมรีบกอดขาพี่ธีไว้ เพื่อขอร้องเขาอีกครั้ง

“พี่ธีครับ ฮือ ๆ ๆ ผมขอร้องล่ะอย่าทำอย่างนี้เลย ถ้าพี่พาลูกไปผมจะฆ่าตัวตายให้ดู” เขาหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกับผม

“เอาเลยถ้ามึงคิดว่าการตายคือทางออกที่ดีแล้วจริง ๆ กูพูดได้แค่นี้ล่ะ” เขาสลัดเท้าจนผมล้มฟุบลงบนพื้น ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ผมจึงเดินตามไปที่ห้องพักผู้ป่วยซึ่งอยู่ติดกัน

“พวกมึงเอาตัวมันกลับไปที่บ้านเดี๋ยวนี้” เขาสั่งลูกน้องทั้งสี่คน ได้ยินอย่างนั้นผมก็ตั้งท่าจะสู้แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะผมโดนล็อกตัวเอาไว้ขยับแทบไม่ได้ จากนั้นก็ชักปืนมาขู่ผม

“ตาหนูลูกแม่ ฮือ ๆ ๆ ปล่อยเดี๋ยวนี้กูจะไปหาลูก” ผมเอื้อมมือจะไปหาลูก แต่พวกนั้นยังคงจับตัวผมไว้ พี่ธีนั่งอยู่ข้างเตียงได้แต่ยิ้มเยาะ ก่อนจะปัดมือเป็นสัญญาณให้พาตัวผมไป

“พามันกลับไปที่บ้าน ก่อนไปกูขอเตือนมึงไว้ก่อนเลยว่า มึงจะไม่มีวันได้เห็นหน้าลูกอีกแน่นอน และไม่ต้องตามหาเพราะกูจะพาลูกไปอยู่ในที่ที่มึงตามหาไม่เจอแน่นอน”

“ไอ้สารเลวสักวันกรรมจะตามสนองมึง กูขอแช่งให้มึงไม่ตายดี” มีโอกาสได้พูดแค่นั้น ผมก็โดนลากตัวออกจากห้อง และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมได้เห็นหน้าลูกชาย มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของคนเป็นแม่แล้ว