ตอนที่ 22 คนเร่ร่อน

“มะ...ไม่มีค่ะ” ผมถือโอกาสมองหน้าพ่ออีกครั้ง พ่อดูแก่ไปเยอะพอสมควร

“คุณอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ เห็นสาว ๆ สวย ๆ เป็นไม่ได้ เธอรีบไปเลยก่อนที่ฉันจะให้คนมาลากตัวออกไป”

“ผมแค่สงสารแม่หนูนั่นต่างหาก เขาอุตส่าห์มาขายถึงหน้าบ้าน” เสียงพ่อทะเลาะกับแม่ในรถ

“ขอบคุณนะคะพี่สงสารหนู แต่ไม่เป็นไรก็ได้ค่ะหนูขอลานะคะ” ผมยกมือไหว้พ่อ ก่อนจะรีบเดินออกมาโบกรถออกไปทันที

ทำไมคนดี ๆ อย่างพ่อต้องมาใช้ชีวิตคู่กับคนเลวอย่างแม่ด้วย ก็อย่างว่ามันคงเป็นเวรกรรมที่สร้างไว้เมื่อชาติที่แล้ว ก็เหมือนผมที่ต้องมาเจอเรื่องร้าย ๆ จากการกระทำของคนบ้านนี้

ในเมื่อสิ้นไร้หนทางแล้ว ผมก็ตัดสินใจไปที่ตลาดอีกครั้ง ซื้อกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบเพื่อใส่สัมภาระ ก่อนจะเจียดเงินที่มีติดตัวอยู่ ซื้อเสื้อผ้าผู้ชายไว้ใส่สองสามชุด เข้าไปในห้องน้ำสาธารณะเปลี่ยนกลับมาเป็นผู้ชายอีกเหมือนเดิม สวมหมวกแก๊ปแว่นกันแดดสีดำเพื่ออำพรางตัว เดินถือกระเป๋าไปตามถนนเรื่อยเปื่อย ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนดี อาการเหม่อลอยผมเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว แสงแดดจ้าทำให้ร้อนจนเหงื่อกาฬไหลไม่หยุดหย่อน ก่อนภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้ามันจะค่อย ๆ เลือนราง รู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุน และนั่นก็ทำให้สติผมดับวูบ พร้อมกับร่างที่ล้มลงข้างถนน

ไม่รู้ว่าผมหมดสติไปนานแค่ไหน แต่ฟื้นขึ้นมาอีกทีก็อยู่บนเตียงในห้องที่ไม่คุ้นตา ภายในห้องถูกตกแต่งอย่างหรูหราราวกับอยู่ในราชวังจีนโบราณ ผมพยายามพยุงตัวลุกขึ้นแล้วมองไปรอบห้อง ก็พบว่าที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลอย่างที่คิด แล้วใครกันที่ช่วยผมไว้ อยากไหว้ขอบคุณเขาเหลือเกิน เพราะถ้านำตัวผมไปส่งโรงพยาบาลรับรองว่าตำรวจได้ตามตัวผมเจอแน่นอน

“ฟื้นแล้วเหรอคะ” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยกับผม เธอเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วน้ำดื่มเย็น ๆ ดูท่าทางน่าจะเป็นสาวใช้ของบ้านหลังนี้

“ครับ ว่าแต่ที่นี่ที่ไหนครับ”

“ที่นี่เป็นบ้านของคุณโจวค่ะ”

“คุณโจว? แล้วใครเป็นคนพาผมมาที่นี่ครับ”

“ก็คุณโจวนั่นละค่ะ”

“แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน ผมอยากจะขอบคุณที่ช่วยผมเอาไว้” เขาคนนั้นจะเป็นใคร ไว้ใจได้หรือเปล่าผมไม่รู้ แต่ที่รู้เขาคือคนดีที่ช่วยเหลือผมไว้

“รอสักครู่นะคะคุณโจวกำลังจะเข้ามา คุณรออยู่ในห้องนี้ก่อน” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็เดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ผมนั่งครุ่นคิดอยู่เพียงลำพัง ว่าเขาคนนั้นจะรูปร่างหน้าตาและนิสัยเป็นอย่างไรบ้าง

ไม่นานหลังจากนั้น ชายสูงวัยสวมเสื้อเชิ๊ตสีขาวทับด้วยเสื้อกั๊กสีเทาอีกที เดินเข้ามาหาผมในห้อง คงไม่ต้องเดาว่าเขาคนนั้นคือใคร เพราะมั่นใจว่าจะต้องเป็นคุณโจวอย่างแน่นอน

“ขอบคุณนะครับที่ช่วยเหลือผมเอาไว้” ผมรีบยกมือไหว้เขาทันที ผู้ชายคนนี้อายุราวหกสิบกว่าแล้ว วัยใกล้เคียงกับพ่อของผม ดูจากหน้าตาแล้วเขาคงจะเป็นคนใจบุญน่าดู

“ไม่เป็นไรอั๊วเต็มใจช่วย ว่าแต่ลื้อชื่ออะไรล่ะจะได้เรียกชื่อถูก”

“ผมชื่อเอ่อ...” กำลังคิดอยู่ว่าจะบอกชื่อจริงไปดีไหม ผมยังไม่รู้จักเขาดีพอเลย กลัวว่าจะไม่ปลอดภัย

“ไม่ต้องห่วงอั๊วไม่ทำร้ายลื้อหรอก ไว้ใจได้”

“ผมชื่อธาวินครับ หรือเรียกสั้น ๆ ว่าวินก็ได้”

เขานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงแล้วเอ่ยถามผมต่อทันที “ลื้อกำลังจะไปไหน ทำไมถึงได้นอนเป็นหมดสติอยู่ข้างถนนอย่างนั้น”

“คือผม...เป็นคนเร่ร่อนครับ เดินไปเรื่อยเปื่อยไม่มีจุดหมายปลายทาง ตอนนี้ผมก็อาการดีขึ้นแล้ว ผมขอตัวนะครับ ขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยเหลือผม” ผมยกมือไหว้เขาอีกครั้ง แล้วจะลุกขึ้นจากเตียง