ตอนที่ 56 ไม่ยอม

ขับรถมาไม่นานผมก็มาถึงสถานีตำรวจ เมื่อเดินขึ้นไปหาเธอด้านบน ก็พบว่าอรจิรากำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในห้องขัง เห็นสภาพแล้วอดสงสารเธอไม่ได้

“คุณอรครับผมมาแล้ว”

เมื่ออรจิราได้ยินเสียงผมเอ่ยเรียก เจ้าหล่อนรีบหันขวับมามอง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เธอลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งตัวเข้ามาจับกรงเหล็กห้องขังไว้ เพื่อมาสนทนากับผม

“คุณอี้เฟย คุณอี้เฟยจริง ๆ ด้วย”

“ครับผม ผมมารับคุณกลับบ้านแล้ว”

“จริง ๆ นะคะ ฉันกลัวที่นี่ ฉันไม่อยากอยู่ในคุกแล้ว ฉันไม่ได้ฆ่าเมษาจริง ๆ นะคะ”

“ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ฆ่า เดี๋ยวผมจะไปขอประกันตัวคุณกับร้อยเวร คุณรอที่นี่ก่อนนะ”

“เร็ว ๆ นะคะฉันอยากออกจากที่นี่เต็มทนแล้ว”

ผมเดินตรงไปหาร้อยเวรที่นั่งอยู่บนโต๊ะเขียนเอกสาร เพื่อขอเจรจาประกันตัวอรจิรา เห็นสภาพอรจิราก็นึกถึงตัวเองเมื่อห้าปีที่แล้ว เธอโดนพี่ธีทำร้ายเหมือนที่ผมเคยโดน ผมจะไม่ปล่อยให้เขาลอยนวลเด็ดขาด

“สวัสดีครับผมจะมาขอประกันตัวคุณอรจิราครับ”

“ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับผู้ต้องหาครับ”

“ผมเป็นเพื่อนครับ”

“เราต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ให้ประกันตัวเธอไม่ได้ เพราะคดีนี้เป็นคดีอุกฉกรรจ์ ผู้ตายโดนฆ่าอย่างโหดร้ายทารุณ แถมเธอยังถูกซัดทอดว่าเป็นผู้จ้างวานฆ่าอีกด้วย ทางเราจึงคัดค้านการประกันตัวครับ” ร้อยเวรเอ่ยอย่างนั้นผมก็ยิ่งสงสารเธอเข้าไปใหญ่ ในเมื่อเธอไม่ได้ทำแล้วทำไมถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย

“ถ้าอย่างนั้นผมขอคุยอะไรกับผู้ต้องหา ที่ซัดทอดมาถึงคุณอรจิราได้ไหมครับ” ผมอยากเห็นหน้าคนที่เป็นฆาตกร ผมอยากจะรู้ว่ามันเป็นคนเดียวกันกับที่ฆ่ายายจันทร์ไหม เพราะทั้งสองคดีพี่ธีเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งนั้น

“อืม...ผมให้เวลาคุณห้านาทีเท่านั้นนะครับ”

“ขอบคุณครับ”

จากนั้นคุณตำรวจก็พาผมเดินไปที่ห้องขังอีกห้องหนึ่ง ผมเห็นชายวัยกลางคน รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดี เขาไม่เห็นเหมือนฆาตกรฆ่าคนตายเลย แล้วทำไมถึงได้คิดสั้นยอมเป็นทาสคนอย่างพี่ธีอย่างนี้

“นายเหมมีคนอยากจะคุยด้วย”

นายเหมคนนั้นหันหน้ามา ก่อนจะขมวดคิ้วมองผมอย่างตั้งใจ

“แค่ห้านาทีนะครับ” คุณตำรวจบอกผม

“ครับคุณตำรวจ”

เมื่อคุณตำรวจเดินไปแล้วผมก็หันไปสนใจมองเขาคนนั้นอีกครั้ง

“ไอ้วิน!”

ทำไมนายเหมถึงได้รู้จักผมล่ะ ในเมื่อผมไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้จักเขามาก่อนเลย

“กูไม่ใช่คนที่มึงพูดถึง”

“ไม่ใช่ได้ยังไง กูจำมึงได้แม่น”

“กูจะเป็นใครมันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เรื่องที่กูต้องการจะพูดก็คือ ใครเป็นคนสั่งให้มึงใส่ร้ายคุณอร”

“ไม่มี! คุณอรนั่นล่ะที่เป็นคนสั่งให้กูไปฆ่าเมษา”

“ไม่จริงคุณอรไม่ได้ทำ มึงอย่าคิดว่ากูไม่รู้นะ ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังก็คือคุณธีภพ”

“ก็บอกว่าไม่ใช่ยังไงวะ! คุณอรเป็นคนสั่งกูจริง ๆ” เขาเริ่มหงุดหงิดกับสิ่งที่ผมพยายามยัดเยียดให้

“ยังไงซะ กูก็ไม่ยอมให้มึงมาทำลายชีวิตคนอื่นอย่างนี้หรอก อย่าคิดนะว่าทำแบบนี้แล้วเรื่องมันจะจบ เพราะถึงยังไงเวรกรรมมันก็มีจริง ไม่ช้าก็เร็วกรรมมันจะต้องสนอง”