ตอนที่ 72 ขอโทษ

“ดีใจจัง ถ้าอย่างนั้นผมจะเข้าไปนั่งพักตามคำสั่งของคุณอี้เฟยเดี๋ยวนี้ล่ะครับ” อาหยางยิ้มไม่ยอมหุบเมื่อรู้ว่าผมเป็นห่วงเป็นใยมากแค่ไหน ส่วนผมกลับได้แต่หน้าแดงก่ำเพราะเห็นรอยยิ้มนั่นของเขา

ในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะต้องขึ้นไปวางดอกไม้จันทน์แล้ว พวกเราทุกคนต่างก็ยืนอยู่บนเมรุมองดูกรอบรูปที่มีพ่อกำลังยิ้มอยู่ในนั้น แต่บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ มีเสียงร้องไห้ของแม่ดังระงมอยู่เนือง ๆ มีพบก็ต้องมีจากเป็นเรื่องธรรมดา พ่อจะเป็นฮีโร่ในใจผมไปตลอดชีวิต

“เกิดชาติหน้าขอให้เราได้รักกันอีกครั้ง อย่าได้มีอุปสรรคเหมือนในชาตินี้เลยนะคะคุณ” แม่ผมเอ่ย ก่อนจะเดินไปวางดอกไม้จันทน์ในโลงศพ

“ผมสัญญาว่าจะดูแลแม่ให้ดีที่สุดแทนพ่อเอง หลับให้สบายนะครับพ่อ” ว่าแล้วก็วางดอกไม้จันทน์ ก่อนจะก้มลงไปเอ่ยกับตาหนูบ้าง “น้องนนท์มีอะไรจะบอกคุณปู่ไหมครับ”

“น้องนนท์รักคุณปู่นะครับ”

ตาหนูพูดสั้น ๆ แค่นั้น ก่อนที่ผมจะอุ้มลูกชายขึ้นให้ไปวางดอกไม้จันทน์บ้าง จากนั้นก็ถึงคิวคนอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นพี่เพชรหรือเตี่ย รวมถึงเพื่อน ๆ และคนรู้จักของพ่ออีกด้วย

ผมพยายามมองหาเขาคนนั้น แม้พิธีการจะมาถึงลำดับสุดท้ายแล้ว แต่ยังคงไร้เงาพี่ธีเช่นเดิม เขาจะไม่มาจริง ๆ อย่างนั้นหรือเนี่ย

“คุณแม่ครับเมื่อไหร่คุณพ่อจะมา”

“คุณพ่อคงไม่มาแล้วล่ะครับ”

“ทำไมคุณพ่อถึงได้ใจร้ายอย่างนี้ น้องนนท์คิดถึงคุณพ่อ”

“แม้ว่าวันนี้คุณพ่อจะไม่มา แต่วันต่อ ๆ ไป แม่มั่นใจว่าคุณพ่อจะต้องกลับมาหาน้องนนท์แน่นอนครับ”

ผมได้แต่ปลอบใจลูกไปอย่างนั้น ทั้งที่ความจริงแล้วผมไม่มั่นใจเลยว่าเขาจะกลับมาหรือเปล่า

เราทั้งหมดยืนมองควันสีดำที่ลอยออกมาจากยอดปล่องเมรุด้วยอาการนิ่งสงบ พร้อมใจกันส่งดวงวิญญาณของพ่อขึ้นไปบนสรวงสวรรค์ จากนี้ผมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ และจะลืมเรื่องราวบาดหมางในอดีตออกจากใจให้หมด เพื่อทำให้ชีวิตที่เหลืออยู่มีความสุขที่สุด

*-*-*-*-*-*-*

แม้ว่าเรื่องราวต่าง ๆ จะผ่านพ้นไปเกือบเดือนแล้ว แต่ทว่าผมยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้พี่ธีอยู่ที่ไหน เขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่นั่นยังคงเป็นคำถามที่ค้างคาในใจผม ตาหนูเฝ้ารอวันพ่อของเขาจะกลับมาอยู่เสมอ นั่นทำให้ผมรู้สึกสงสารลูกชายจับใจ ผมพยายามสั่งให้ลูกน้องไปตามหาว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนแต่ก็ไร้ซึ่งวี่แวว

ผมกับแม่ได้เปิดใจกันแล้วว่าจะเข้าไปเยี่ยมแม่บุญธรรมในเรือนจำ เพื่อบอกกล่าวให้เธอได้รู้ว่าตอนนี้งานศพของพ่อได้ผ่านไปด้วยดีแล้ว และเพื่อขออโหสิกรรมเรื่องทั้งหมด จากนี้ไปอย่าได้จองเวรจองกรรมกันอีกเลย นั่นเพื่อความสบายใจของพวกเราทั้งสองคน

ผมกับแม่นั่งรอให้เจ้าหน้าที่นำตัวเธอออกมา ครั้งแรกที่เห็นใบหน้าเธอผ่านกระจกใส ก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะเธอดูโทรมขึ้นมากเหลือเกิน ผมเผ้ายุ่งราวกับไม่ได้หวีแปลงเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าดำคล้ำบ่งบอกว่าเจ้าหล่อนไม่ได้มีความสุขกับชีวิตในเรือนจำเลย ก็คงใช่เพราะการอยู่ในนั้นมันคงจะทำให้คนที่เคยมีชีวิตอิสระอย่างเธอต้องสภาพจิตใจย่ำแย่ลงไม่น้อย

“สะใจพวกแกแล้วสินะที่เห็นฉันในสภาพแบบนี้” เธอเอ่ยกับเราด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเช่นเดิม ความแค้นในใจเธอยังคงมีอยู่ไม่เสื่อมคลาย

“ถ้าจะบอกว่าสะใจก็คงใช่ แต่สะใจแล้วมันได้อะไรขึ้นมาละ ยายจันทร์กับคุณพ่อจะฟื้นขึ้นมาไหมก็ไม่ คุณเองก็น่าจะรู้ว่ามันมีแต่ความสูญเสีย ไม่มีใครได้อะไรเลยจากเกมนี้” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ฉันมาที่นี่เพราะต้องการมาขอโทษกับสิ่งที่ทำไว้กับคุณเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว และจะบอกว่าตอนนี้งานศพคุณพงษ์ศักดิ์ผ่านไปด้วยดีแล้วนะ” แม่เอ่ยหลังจากนั้น