ตอนที่ 73 ขอบใจ

“ถึงตายฉันก็ไม่ยกโทษให้ แกเป็นชู้กับผัวฉัน กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา” เธอยังคงเอ่ยเสียงแข็ง ไม่มีท่าทีจะอ่อนลงเลย

“แต่ฉันจะยกโทษให้กับคุณทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่คุณสั่งให้คนมาฆ่าฉัน เรื่องที่คุณฆ่าคุณพงษ์ศักดิ์เสียชีวิต ฉันอโหสิกรรมให้ทั้งหมด เกิดชาติหน้าเราจะได้ไม่ต้องมาจองเวรกันอีก”

“ผมก็ต้องขอโทษที่ทำกับคุณไว้ ส่วนเรื่องที่คุณสั่งให้นายเหมฆ่ายายจันทร์แม้ว่ามันอาจจะทำใจยาก แต่ผมก็จะยอมให้อภัยคุณ จากนี้เราจะได้ไม่ต้องมีอะไรติดค้างกันอีก”

“พวกแกไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี ที่ฉันเป็นอย่างนี้ก็เพราะพวกแกทุกคน”

“ไม่จริง! คุณทำตัวคุณเองต่างหาก หากใจคุณมันมีความเมตตามากกว่านี้ เรื่องทุกอย่างมันก็คงจะไม่เกิดขึ้น คุณไม่ได้ทำลายแค่พวกเรา แต่คุณยังทำลายลูกชายตัวเองด้วย คุณรู้ไหมว่าตั้งแต่ออกจากบ้านไปวันนั้น พี่ธียังไม่ได้กลับมาให้พวกเราเห็นหน้าอีกเลย เขาจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้”

“โธ่! ตาธีลูกแม่ ป่านนี้ลูกจะเป็นอย่างไรบ้างนะ” เมื่อได้รู้ข่าวลูกชาย เธอก็น้ำตาไหลทันที

“จุดประสงค์ที่พวกเรามาก็เพื่อเท่านี้ล่ะ เราถือว่าได้อโหสิกรรมให้คุณแล้ว ส่วนคุณจะยอมอโหสิกรรมให้เราหรือเปล่าเราก็ห้ามคุณไม่ได้ เพราะหากคุณเก็บความแค้นนั้นเอาไว้ในอก คุณเองนั่นล่ะที่จะเจ็บปวดมากกว่าใคร” ว่าแล้วผมก็หันไปเอ่ยกับแม่ เพื่อเราจะได้ออกไปจากที่นี่กันเสียที “แม่ครับเราไปกันเถอะ”

แม่พยักหน้าให้ผมก่อนจะหันไปเอ่ยกับเธออีกครั้ง “ดูแลตัวเองให้ดีนะคะคุณวรรณี อยู่เพื่อลูกชายของคุณเอง เหมือนที่ฉันเอาชีวิตรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพื่อต้องการได้เห็นหน้าลูกชายอีกครั้ง ฉันหวังว่าคุณเองก็คงจะสู้เหมือนกัน” ผมรู้สึกภูมิใจที่มีแม่คนนี้ ภูมิใจที่ได้เกิดเป็นลูกชายท่าน ท่านมีจิตใจที่เมตตาโอบอ้อมอารีมากเหลือเกิน

“เดี๋ยว!”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นผมกับแม่ก็หันกลับไปมองหน้าเธออีกครั้ง

“มีอะไรอีกงั้นเหรอครับ” ผมขมวดคิ้วมองหน้าเธอด้วยความสงสัย

“จริง ๆ แล้วตาธีไม่ได้เป็นลูกชายแท้ ๆ ของพ่อเธอหรอก” เธอเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิด

ผมไม่รู้ว่าจุดประสงค์ที่เธอบอกความจริงต้องการอะไรกันแน่ แต่มันทำให้ผมเริ่มยิ้มได้ รู้สึกว่าโลกมันสดใสขึ้นทันที ผมกับพี่ธีไม่ได้เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ งั้นเหรอ ผมดีใจเหลือเกินที่เรื่องบัดสีนั้นไม่ได้เกิดขึ้นกับพวกเรา

“ทำไมตอนนั้นคุณถึงได้โกหก รู้ไหมว่ามันจะทำร้ายลูกชายคุณไปด้วย คุณรู้หรือเปล่า” ผมบอกกับเธอ

“ฉันยอมรับว่าต้องการทำให้เธอเจ็บปวดมากที่สุดเลยโกหกไปอย่างนั้น ตอนนั้นฉันมั่นใจว่าตาธีจะเข้มแข็งพอ กะว่าจะบอกความจริงแกหลังจากนั้น แต่ตาธีก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ จิตใจเขาอ่อนแอเกินกว่าจะรับเรื่องนี้ได้ เขาไม่ได้อยู่ให้ฉันได้พูดความจริง ฉันเสียใจ ฉันเสียใจ ฮือ ๆ” เธอคงเป็นห่วงลูกชายมากถึงได้ยอมบอกความจริงกับพวกเรา

“ผมดีใจที่คุณยอมพูดความจริงกับพวกเรา”

“ที่ฉันพูดความจริงเพราะอยากจะขอร้องให้เธอช่วยตามหาตาธี และช่วยบอกความจริงให้เขารู้ เขาจะได้ไม่ต้องอยู่กับความทุกข์ไปตลอดชีวิต เธอพอจะยอมช่วยเหลือฉันได้ไหม” แววตาของเธอดูอ่อนโยนลงมาก ในที่สุดความเป็นแม่ในตัวเธอก็ทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างอ่อนโยนลงได้

“ผมสัญญาว่าจะตามหาพี่ธีให้เจอ แล้วจะบอกความจริงให้เขาได้รู้ ว่าแต่คุณพอจะบอกได้ไหมว่าพ่อของพี่ธีเป็นใครกันแน่” ผมเองก็อยากรู้ว่าใครเป็นพ่อแท้ ๆ ของพี่ธี ทำไมเธอถึงได้ปกปิดมาได้นานขนาดนี้

“พ่อของตาธีก็คือ...นายเหม นายเหมเคยเป็นคนขับรถให้พ่อสมัยที่ฉันยังเป็นวัยรุ่น นายเหมคือรักแรกของฉัน เราแอบได้เสียกันมาตลอดจนพ่อฉันรู้และไล่นายเหมออกจากบ้าน ท่านจึงจับฉันให้แต่งงานกับคุณพงษ์ศักดิ์ ซึ่งตอนนั้นเขาเป็นลูกน้องที่พ่อรักและไว้ใจมาก แต่หลังจากแต่งงานแค่ไม่กี่วันก็พบว่าตัวเองตั้งท้อง แต่ฉันก็เลือกที่จะเก็บความลับนั้นไว้มาจนถึงตอนนี้” เธอเล่าให้พวกเราฟังด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ราวกับสิ้นหวังในชีวิตเสียเหลือเกิน

“มิน่าล่ะนายเหมถึงได้ยอมทำเพื่อคุณถึงขนาดนี้”

“ถ้าเจอตาธีแล้วฝากบอกเขาด้วยว่าไม่ต้องมาเยี่ยมฉัน ฉันไม่อยากให้ลูกต้องมาเจอฉันในสภาพแบบนี้ ฉันไม่อยากให้ลูกต้องมาเจอทั้งพ่อและแม่ในคุกแบบนี้”

“ผมจะบอกให้ แต่ผมมั่นใจว่าพี่ธีต้องรับได้ เอาเป็นว่าคุณไม่ต้องคิดอะไรมาก ผมรับรองว่าจะตามหาพี่ธีให้เจอ”

“ขอบใจเธอมากนะวิน ฉันขอโทษกับสิ่งที่ทำกับพวกเธอเอาไว้ ท้ายที่สุดแล้วฉันก็ต้องเป็นฝ่ายขอร้องให้พวกเธอช่วย ฉันจะยอมรับกรรมที่ตัวเองก่อไว้ จะไม่ปฏิเสธแม้แต่ข้อหาเดียว”

ผมและแม่ยิ้มให้เธอก่อนที่เราจะแยกจากกัน การมาหาแม่บุญธรรมในเรือนจำครั้งนี้ ทำให้ผมได้ปลดแอกกับเรื่องราวเลวร้ายในชีวิตที่ผ่านมา ปลดแอกกับความแค้นที่ฝังใจมานาน และที่สำคัญผมกับพี่ธีไม่ได้เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกัน ก็เป็นเรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกโล่งใจมากที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้