ตอนที่ 76 น้ายินดี

ผมนั่งซ้อนท้ายลุงจอมมาที่ท้ายตลาด บริเวณนี้เป็นพื้นที่โล่งเต็มไปด้วยกองขยะสูงเกือบเท่าภูเขาส่งกลิ่นเหม็นเน่า มีชาวบ้านสองสามคนกำลังคุ้ยขยะเพื่อเก็บพวกขวดพลาสติกและของเก่าไปขาย

ลงมาจากรถแล้วผมก็กวาดสายตามองหาพี่ธีทันที ที่มองเห็นในตอนนี้ยังไม่เจอแม้แต่เงาเขาเลย

“ตรงไหนครับลุง”

“ตอนที่ลุงเห็นมุมโน้น แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันจะไปที่อื่นแล้วหรือเปล่าน่ะสิ”

“ไม่เป็นไรครับลุงเดี๋ยวผมจะลองเดินหาแถวนี้ดู ลุงกลับไปก่อนได้เลยนะครับ” ว่าแล้วผมก็เอาเงินค่ารถให้กับลุงจอม

“ถ้ามีอะไรให้ช่วยเรียกลุงได้นะ”

“ครับลุง ขอบคุณอีกครั้งนะครับ”

หลังจากลุงจอมขับรถกลับไปแล้ว ผมจึงเดินตามหาบริเวณรอบ ๆ กองขยะ โดยไม่ส่งเสียงเรียกเพราะกลัวว่าถ้าพี่ธีได้ยินจะเตลิดหนีไปอีก

มาถึงอีกฝั่งหนึ่งของกองขยะ ผมก็เจอแผ่นหลังของใครบางคนที่กำลังนั่งอยู่ข้างขยะกองโต เขาคนนั้นเหมือนกำลังก้มหน้าทานอะไรบางอย่างอยู่ หัวใจผมเต้นเร็วและแรงขึ้นขณะเดินเข้าไปใกล้ ใช่แน่ ๆ ต้องใช่พี่ธีแน่ ๆ ทำไมเขาถึงได้มาอยู่ในสถานที่อย่างนี้ได้

“พี่ธีครับ ฮึก”

“...”

เขาเมื่อได้ยินเสียงเรียกก็นั่งนิ่งหยุดทุกการเคลื่อนไหว

ใช่แน่นอนแล้ว...

ผมจำได้เสื้อผ้าชุดนี้เป็นชุดเดียวกับที่เขาใส่ออกมาจากบ้านวันนั้น แต่ทว่าตอนนี้มันกลับเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีดำ จนแทบไม่เหลือเค้าเสื้อผ้าราคาแพงเลย

น้ำตาผมหยดแหมะเมื่อเห็นสภาพของพี่ธี ทำไมเขาต้องพาตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้ ผมสงสารเขาเหลือเกิน

“พี่ธีจะไปไหน” ผมตะโกนห้ามทันทีที่เขาลุกขึ้นจะเดินหนีไปจากผม พร้อมทั้งพุ่งตัวเข้าไปรั้งมือไว้ทันที

“ผมไม่ใช่คนที่คุณรู้จักหรอกนะครับ” เขาเอ่ยทั้งที่ยังหันหลังให้ผม

“จะไม่ใช่ได้ยังไงกันพี่อย่าหนีไปไหนอีกเลยนะครับ กลับบ้านเราเถอะนะ ฮึก...เรื่องที่ผ่านมาผมไม่ได้โกรธหรือเกลียดพี่แล้ว ผมให้อภัยพี่ทุกอย่างแล้ว”

“กูมันเลว! กูสร้างมลทินให้กับมึง กูอยากชดใช้ความผิดที่ทำให้มึงต้องหนีออกจากบ้าน ต้องมาตกระกำลำบาก กูอยากรู้รสชาติของการเป็นคนเร่ร่อนไม่มีที่ไปว่ามันเป็นอย่างไร กูเจ็บปวด ทรมาน หิว หนาว ต้องนอนข้างถนน วันนี้กูได้รู้รสชาติของความทรมานที่มึงเคยได้รับแล้ว” พี่ธีตัวสั่นเพราะกำลังร้องไห้ แม้ว่าเนื้อตัวเขาจะมอมแมม แต่ผมก็ไม่รังเกียจที่จะไปกอดเขาจากด้านหลังเอาไว้

“พี่ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรแล้ว เพราะความจริงเราไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ ๆ กันนะครับ ฮึก” ผมปล่อยโฮออกมา

“มะ...หมายความว่าไง” เขารีบพลิกตัวหันมามองหน้าผมทันที จับต้นแขนทั้งสองข้างผมเอาไว้ ทำให้ผมเห็นใบหน้าที่มอมแมมและหนวดเคราที่ยาวเฟื้อย หากดูผิวเผินผมคงจะจำเขาไม่ได้แน่

“ผมไปเยี่ยมแม่พี่ที่เรือนจำ ท่านบอกความจริงกับผมหมดแล้ว ว่าพี่ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อ คนที่เป็นพ่อแท้ ๆ ของพี่ธีก็คือ...นายเหม” ผมกลัวว่าเขาจะรับความจริงเรื่องพ่อไม่ได้ จึงเอ่ยออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก

“นายเหม...งั้นเหรอ ไม่จริง” ตอนแรกที่รู้ว่าเราไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ ๆ พี่ธีดีใจจนเริ่มยิ้มออก แต่พอรู้ว่าใครเป็นพ่อที่แท้จริงเขาก็หุบยิ้มทันที ความเจ็บปวดเริ่มเข้ามาแทนที่อีกครั้ง

“ผมรู้ว่ามันอาจจะทำใจยอมรับยาก แต่ความจริงก็คือความจริงนะครับ อย่างน้อยตอนนี้เราก็ไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน พี่เองก็ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรแล้ว ผมให้อภัยพี่ทุกอย่างแล้วนะ”

“ถึงมึงจะอภัยให้ แต่กูคงไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้แล้ว แม่กูฆ่าพ่อมึงตาย ฆ่ายายจันทร์ กูรู้สึกละอายใจที่พ่อกับแม่กูทำลายคนที่มึงรักจนไม่เหลือใครอีกแล้ว”

“ใครบอกว่าผมไม่เหลือใครแล้ว ผมยังมีแม่ มีพี่และน้องนนท์ยังไงล่ะครับ ส่วนพี่เองก็ยังมีพวกเราทุกคน เราจะมาเริ่มต้นกันใหม่นะครับ” ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขากลับมาใช้ชีวิตดังเดิมให้ได้

“กู...ฮึก ขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา กูเสียใจที่ทำให้มึงต้องเจ็บปวดไม่รู้ต่อกี่ครั้ง กูรักมึงมากนะวิน แต่กูไม่สามารถพูดคำนี้ออกไปได้” พี่ธีร้องไห้อย่างหนักหน่วงผมจึงโผเข้ากอดเขาไว้เพื่อปลอบใจ

“ไม่ต้องคิดมากแล้วนะครับ น้องนนท์รอพี่กลับบ้านทุกวัน กลับไปหาน้องนนท์นะครับ”

“คุณพ่อ!”

เราทั้งสองได้ยินเสียงตาหนูตะโกนเรียก จึงผละออกจากกัน ก่อนจะหันไปมองยังต้นเสียง ก็เห็นแม่ ตาหนู และอาหยางยืนมองอยู่ก่อนแล้ว

“น้องนนท์ลูกพ่อ” พี่ธีนั่งคุกเข่ารอรับอ้อมกอดจากตาหนู ทั้งสองกอดกันแน่นราวกับโหยหากันและกันมาแสนนาน ผมได้แต่มองแล้วยิ้มตามอย่างโล่งใจ ในที่สุดเรื่องทุกอย่างก็จบลงด้วยดีแล้วสินะ

“น้องนนท์คิดถึงคุณพ่อ ฮือ ๆ ทำไมคุณพ่อไม่กลับมาหาน้องนนท์บ้างเลย”

“พ่อขอโทษนะครับคนดี พ่อขอโทษที่ทำให้ลูกต้องร้องไห้ ต่อไปนี้พ่อจะกลับไปอยู่กับน้องนนท์แล้วนะครับ”

“จริง ๆ นะครับคุณพ่อ”

“จริงสิครับ” พี่ธีผละตัวจากตาหนูก่อนจะส่งยิ้มให้ผ่านม่านน้ำตา

ในขณะที่ผมกำลังยืนยิ้มอยู่นั้น ก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมา ไม่ใช่ใครที่ไหนนั่นคืออาหยาง ผมจึงหันไปมองหน้าเขา แม้ใบหน้าหล่อนั้นจะยิ้มให้ผมอยู่ก็ตาม แต่แววตาที่มองมานั้นช่างเป็นแววตาที่ปวดร้าว ราวกับกำลังจะสูญเสียผมไปซะอย่างนั้น เห็นอย่างนั้นผมก็ยิ้มไม่ออก เพราะกลัวว่าจะทำให้อาหยางรู้สึกแย่กับผมไปมากกว่านี้

“เรากลับบ้านกันเถอะครับ” ผมเอ่ยกับสองพ่อลูก

“ผมต้องขอโทษคุณน้าด้วยนะครับที่เคยทำไม่ดีกับวินเอาไว้ แถมยังต้องให้ลำบากมาตามหาในสถานที่อย่างนี้อีกด้วย” พี่ธียกมือไหว้ขอโทษแม่

“ไม่เป็นไรจ้ะเรื่องมันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป เราเองก็สูญเสียด้วยกันทั้งหมด จากนี้เราก็มาเริ่มต้นกันใหม่นะ” แม่ยิ้มให้

“ขอบคุณมาก ๆ นะครับที่ยอมให้อภัยผม”

“น้ายินดีจ้ะ”

จากนั้นเราทั้งหมดก็เดินไปที่รถ ตาหนูที่เดินอยู่ตรงกลางระหว่างผมกับพี่ธี ยกมือขึ้นมาจับมือเราทั้งสองคนไว้ แล้วส่งยิ้มให้อย่างมีความสุข ผมไม่เห็นตาหนูมีความสุขอย่างนี้มานานแล้ว และผมเองก็อยากให้มันเป็นอย่างนี้ตลอดไป