ตอนที่ 77 จริงสิ

ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วหลังจากพี่ธีกลับมาบ้าน ตอนนี้สภาพจิตใจเขาเริ่มดีขึ้น อีกไม่นานคงกลับไปทำงานได้ตามปกติ ผมตั้งใจจะคืนทุกอย่างให้พี่ธีรวมถึงบ้านหลังนี้ด้วย ส่วนผมจะกลับไปอยู่บ้านยายจันทร์พร้อมกับแม่และตาหนู สำหรับตาหนูอาจจะต้องไป ๆ มา ๆ ทั้งสองบ้าน

เรื่องงานผมต้องกลับไปช่วยเตี่ย ใจจริงอยากจะทิ้งทุกอย่างแล้วกลับมามีชีวิตเหมือนดังเดิม แต่ทว่าเตี่ยคือคนที่ชุบชีวิตผมขึ้นมา ดังนั้นผมจะต้องตอบแทนบุญคุณท่านจนกว่าชีวิตจะหาไม่

หลังจากพี่ธีกลับมาบ้านตาหนูดูมีความสุขขึ้นมาก ตอนนี้ครอบครัวเราเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบแล้ว หลังจากผ่านเรื่องราวเลวร้ายมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำอย่างไรกับความสัมพันธ์ของผมกับพี่ธีดี เพราะตอนนี้ผมยังรู้สึกคลุมเครือกับหัวใจของตนเองมากเหลือเกิน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ขณะนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่ในห้องนอน ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ผมหลุดจากภวังค์ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

“อ้าว! พี่ธี” เป็นพี่ธีนั่นเองที่ยืนยิ้มแหย ๆ เกาหลังคอไปด้วย ผมเลิกคิ้วมองเชิงตั้งคำถาม

“พี่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ”

“ได้ครับ ถ้างั้นเข้ามาข้างในก่อนก็ได้” ผมเอ่ยปากเชิญชวนก่อนจะเดินนำเข้ามา

ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นคุยกับเขาอย่างไรดี เพราะนี่เป็นการพูดคุยกันสองต่อสองครั้งแรก แถมสรรพนามที่เขาพูดแทนตัวเองนั้นเปลี่ยนไปอย่างไม่น่าเชื่อ ผมรับรู้ได้ถึงความจริงใจและตั้งใจของเขา ที่พร้อมจะเริ่มต้นแสดงตัวตนที่เขาปกปิดมานานให้ผมรับรู้

“ผมเองก็มีเรื่องจะคุยกับพี่ธีอยู่เหมือนกันครับ”

“ถ้าอย่างนั้นวินเริ่มก่อนเลย เรื่องของพี่เอาไว้ทีหลังก็ได้”

“ตอนนี้พี่ก็ดีขึ้นแล้ว ผมว่าจะคืนทุกอย่างให้พี่ธีครับ”

“จริง ๆ แล้วพี่เองก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร ถ้าทุกอย่างจะยังคงเป็นของวินเหมือนเดิม เพราะยังไงเราก็ต้องอยู่ด้วยกันอยู่แล้วนี่นา” เขาพูดอย่างนี้ ทำเอาผมแทบไม่กล้าจะเอ่ยเรื่องถัดไปเลยทีเดียว

“ทุกอย่างมันเป็นของพี่ธีตั้งแต่แรกอยู่แล้วครับ ผมควรจะทำให้มันถูกต้องและอีกอย่างผมกะว่าจะย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านยายจันทร์พร้อมกับแม่และตาหนูครับ ผมไปปรับปรุงบ้านไว้จนเสร็จแล้ว” ผมไม่กล้าสบตาเขาดีนัก เพราะสีหน้าของพี่ธีเริ่มเศร้าลงเล็กน้อย ผมกลัวว่าเขาจะกลับไปเป็นเหมือนก่อนหน้านี้อีก

“ทำไมไม่อยู่ที่นี่ด้วยกันล่ะหรือว่าวิน...รังเกียจพี่แล้ว” เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ทำท่าทางราวกับเด็กที่กำลังโดนผู้ใหญ่ดุซะอย่างนั้น

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ แต่เป็นเพราะบ้านหลังนั้นมีความหมายกับผมมาก ผมอยากกลับไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเหมือนแต่ก่อน ผมไม่อยากให้บ้านของยายจันทร์เป็นบ้านร้างอีกต่อไปแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นให้พี่ไปอยู่ด้วยนะ เมียกับลูกไปอยู่ที่นั่นพี่ก็ต้องไปด้วยสิ”

“คือ...ผมว่าพี่อยู่ที่นี่จะดีกว่าครับ หากไม่มีพี่ทั้งคนบ้านก็คงจะไม่เป็นบ้าน”

“วินไม่อยากให้พี่ไปอยู่ด้วยใช่ไหม...พี่เข้าใจแล้วล่ะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับพี่ธีคือผมแค่คิดว่า...ตอนนี้สถานะของเรามันไม่ได้เหมือนพ่อกับแม่คนอื่น ๆ เกรงว่าหากไปอยู่ด้วยกันมันจะไม่เหมาะ”

“จริงสินะ...ที่เรามีลูกด้วยกันเพราะพี่เอาเปรียบวิน วินเองก็คงไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เอาเป็นว่าพี่ตกลงละกัน แต่ขอให้พี่ไปหาตาหนูบ่อย ๆ วินคงไม่ว่านะ” พี่ธีถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยิ้มน้อย ๆ ให้

ทำไมผมรู้สึกเจ็บมากเหลือเกิน เจ็บที่เห็นพี่ธีต้องเสียใจอีกแล้ว แม้ว่าเราทั้งสองคนจะไม่ได้มีโมเมนต์หวาน ๆ เลย แต่ทว่าเขาคือคนที่เข้ามามีอิทธิพลกับชีวิตผมตั้งแต่เด็กจนโต แม้ว่ามันจะมีแต่เรื่องร้าย ๆ แต่พอได้รู้ความจริงแล้ว สิ่งที่เราได้เคยทำร่วมกันมามันกลับกลายเป็นความรู้สึกผูกพันไปซะอย่างนั้น